بریده‌هایی از کتاب آخرین نوادگان ردینگ؛ جلد اول

«می‌خوام قرارداد ببندم.» وقتی جواب نداد، ادامه دادم: «شرایط من اینه: اگه کمکم کنی که برای نجات دادن پرو به دنیای زیرین برم، بهت کمک می‌کنم خواهرت رو ساقط کنی. اگه بهاش اینه… روحم رو هم بهت می‌دم.»

گذشته، آغاز راه است.

انتقام سنّت من است.

ما در انتخاب شکل حیوانی خودمان مختار نیستیم. پدرمان برای ما برمی‌گزیند.» من ابرو بالا انداختم و گفتم: «حتماً تو رو خیلی دوست نداشته، گلولهٔ پشم!»

این‌که فقط خودت باشی و نه چیزی که دیگران از تو توقع دارند، خودش یک نوع شهامت است.

در روزگاری دیگر، در دنیایی دیگر، تو حتی ارزش یک نگاه گذرای مرا نداشتی

قسم به قلمروها که انسان‌ها به‌راستی ابله‌ترین گونهٔ زندهٔ دنیای خود بودند.

بر او ترحم نکن. او به آن‌چه سزایش بود رسید. قلب نرم و ضعیف تنها باعث می‌شود خنجر راحت‌تر در آن فرو رود.

وقت تنگ است و تأخیر جایز نیست.

او آن‌قدر قوی نبود که در برابر خویشتن بایستد. ذات قلب انسان همین است که ضعیف باشد.

در شگفتم چگونه جانت را به دست دو نفر سپرده‌ای که تقلا می‌کنند رازهایی را از یکدیگر پوشیده نگه دارند؟ زیرا با اطمینان می‌توان گفت که اگر آنان به یکدیگر دروغ می‌گویند… به تو نیز دروغ می‌گویند.

اگر انسان در اشتیاق احترام می‌سوزد، نمی‌بایست تک‌تک جملاتش را سؤالی بیان کند. اگر خود را هنرمند می‌پنداری، هنرمند باش.