کتاب مسیر جایگزین

مارتین لوترکینگ می‌گفت: «اجازه ندهید کسی آن‌قدر شما را پایین بکشد که از او متنفر شوید.»

اغلب افسوس‌ها دربارهٔ انجام ندادن یا تعلل در کاری بود، نه دربارهٔ شکست خوردن در آن کار

«مرگ پایان یک زندگی است، اما پایان یک رابطه نیست.»

تو را با عشق از آن خود می‌کنم. قسم می‌خورم که هر روز به تو عشق بورزم و در غم و شادی همراهت باشم. با هم، خانه‌ای مملو از افتخار و صداقت، آرامش و همدلی، یادگیری و عشق خواهیم ساخت. تو را با دوستی از آن خود می‌کنم. قسم می‌خورم تا تو را همان‌طور که هستی تقدیر کنم و کمک کنم کسی شوی که می‌خواهی. از امروز به بعد، آرزوی‌های تو آرزوی من است و خودم را وقف تو خواهم کرد تا به هدف‌هایت در زندگی برسی. تو را با ایمان از آن خود می‌کنم. باور دارم که تعهد ما به یکدیگر تمام عمر پایدار خواهد ماند و با تو روح من کامل می‌شود. من می‌دانم چه کس

در هر رابطه‌ای سه قسمت وجود دارد: شما، شخص مقابل و خود رابطه. رابطهٔ میان دو نفر خود به‌تنهایی دارای موجودیت معناداری است که نیاز به حمایت و پرورش دارد.

روان‌شناس، کارول دوک اثبات کرد که کودکان زمانی به مصیبت واکنش بهتری نشان می‌دهند که طرز تفکر روبه‌رشدی دارند و نه یک طرز تفکر ثابت و بدون تغییر. طرز تفکر ثابت به این معنی است که به توانایی‌ها همچون چیزی ذاتی بنگریم که یا با آن متولد می‌شویم یا نه: «من در ریاضی نابغه‌ام، اما اصلاً استعداد نمایش بازی کردن ندارم.» اما زمانی که کودکان طرز تفکر روبه‌رشد دارند، به توانایی‌ها به چشم مهارت‌هایی می‌نگرند که قادرند آن‌ها را یاد بگیرند و در خود پرورش دهند. آن‌ها می‌توانند برای پیشرفت تلاش کنند. «ممکن است من ذاتاً یک بازیگر نباشم، اما اگر به اندازهٔ کافی تمرین کنم می‌توانم هنگام اجرای نمایش روی صحنهٔ تئاتر بدرخشم.»

او گفت: «نحوهٔ واکنش ما به چیزی که مطابق انتظارمان پیش نمی‌رود، نشان می‌دهد که ما چه کسی هستیم.

ایجاد توان تاب‌آوری به فرصت‌های پیش روی کودکان در زندگی و روابطشان با والدین، پرستاران، معلمان و دوستانشان بستگی دارد. این کار را می‌توانیم با ایجاد چهار باور هسته‌ای و اصلی در کودکان شروع کنیم، از جمله: ۱) اعتقاد به اینکه تا حدی روی زندگی‌شان کنترل دارند؛ ۲) می‌توانند از شکست‌هایشان درس بگیرند؛ ۳) به عنوان یک انسان مهم‌اند؛ ۴) نقاط قوتی دارند که می‌توانند رویش حساب کنند و آن را با دیگران سهیم شوند.