سینما همچون یک «فشارسنج» عمل میکند که آبوهوای فرهنگی را بازتاب میدهد. این مسئله بدینمعنا نیست که هر فیلمی الزاماً برههٔ فرهنگی را منعکس میکند، بلکه قراردادهای در حال تحول درون یک ژانر یا محبوبیت رو به گسترش و افول ژانرهایی خاص را میتوان بهمثابهٔ بازتاب آداب و رسوم فرهنگیِ در حال تغییر دید. زیرمتنهای ایدئولوژیک فیلمها همیشه درمورد زمان و مکانی خاص هستند؛ در یک کلام، محیط جغرافیایی یا تاریخی خودشان که در آن ساخته شدهاند (یک فیلم گوتیک، مانند دراکولای برام استوکر که در دههٔ ۱۸۹۰ میگذرد، همانقدر درمورد امیال جنسی در دههٔ ۱۹۹۰ است که سکوت برهها).
esrafil aslani