کتاب تعلیق

زندگیش کوتاه‌تر از آرزویش بود.

چه شوم است که انسان امیدی نداشته باشد جز امید بی‌پایان به ادامه زندگی، همان‌گونه که آغاز شده است!

شما که می‌گذرید و مرا نمی‌بینید و به من شب به خیر نمی‌گویید کمی امید به من بدهید که امشب بسیار غمگینم.

مردی تنهای تنها، فراموش شده در کام این ابدیت فانی. لرزید و با خود اندیشید: من هم جاودانه‌ام. احساس بدون درد بود. روز و روزگاری مردی بود قدرشناس که پاریس را دوست می‌داشت و در آن گردش می‌کرد. اکنون آن مرد، مرده است، چنان‌که والدک روسو هم مرده و چنان‌که تورودانژن مرده است. مردی فرو رفته در گذشته دنیا، در آرامش که زندگیش در بایگانی‌های جمهوری سوم سرازیر شد. مخارج روزانه‌اش نشان از تورم سطح زندگی طبقه متوسط و گرانی سرسام‌آور آن داشت