کتاب فرصت فراموشی

شبیه بادم که می‌خرامد میانِ گل‌های دامنِ تو جگر ندارم که سر بگیرم مقابلت تا شرر بگیرم مرا کشیدی به‌سمتِ کویت مرا کشاندی به دارِ مویت نباشم آن دم اگر که یک دم ز دار جور تو سر بگیرم خدا کند نیمه‌شب نبندد خدا نظرگاه رحمت از ما که نوبتی موی دلکشت را به‌قصد توبه به سر بگیرم