بریده‌هایی از کتاب بیش از اندازه است

قاعده ساده‌ای است: لباسهای تمیز و شسته شده یا آویزان می‌شوند یا تا می‌گردند و در کمد و یا کشوها قرار می‌گریند. اما لباسهای چرک و نشسته راهی سبد لباسهای چرک می‌شوند تا بعد در ماشین لباسشویی ریخته شوند. من هرگز نتوانستم بفهمم که چرا کف اتاق خواب باید پر از جورابهای نشسته روزهای قبل باشد. چرا باید تی‌شرتهای استفاده شده روی زمین پرتاب شوند. به این توجه کنید که از اتاق خوابتان چه انتظاری دارید و بعد از خود بپرسید آیا لباسهای چرک روی کف اتاق با این خواسته شما همخوانی دارند؟ عادت کنید که لباسهای شستنی را درون سبد لباسهای نشسته بیندازید.

بچه‌های امروزی حیطه توجه کوتاه دارند. کارهای زیادی دارید که انجام بدهید. می‌توانید برای سرگرم کردن و کوتاه کردن سخن آنها مرتب اسباب‌بازیهای جدید به آنها بدهید. اغلب ساده‌تر این است که برایشان چیزی بخرید و آنها را برای سرگرم شدن به پارک و موزه نبرید. امّا با این شرایط چگونه کودک می‌تواند متوجه شود که نمی‌تواند صاحب همه چیز باشد؟ این رفتار که می‌گوید می‌توانی همه چیز را به دست آوری، مطلبی است که خیلی زود و در کودکی می‌آموزیم. آیا دلیلی جز این دارد که این کتاب را می‌خوانید؟ سه سال نخست، زندگی کودک، شرایط و چگونگی زندگی بعدی او را مشخص می‌سازد. شما از همان آغاز به عنوان یک والد باید محدودیتی در قبال آنچه فرزندتان می‌تواند داشته باشد قایل شوید.

محدودیت قایل شدن در زمینه‌های زیر به بچه‌ها آموزش می‌دهد: -نمی‌توانید صاحب همه چیز باشید. -اگر به بچه‌هایی که توانایی خرید ندارند چیزی بدهید خوشحال می‌شوند. -بابا و مامان منبع عرضه بی‌پایان نیستند. -باید درباره چیزهایی که دارید تصمیم بگیرید. -باید بدانید چه چیزهایی برای شما مهمند، قدر آنها را بدانید و برایشان ارزش قایل شوید. ممکن است کمی خشن به نظر برسد، امّا بچه‌ها برای این‌که شاد شوند به بی‌نهایت لوازم و اسباب بازی احتیاجی ندارند. این وظیفه پدر و مادر هم نیست که آنچه را فرزندانشان می‌خواهند در اختیار آنها بگذارند.