بریده‌هایی از کتاب آتش بدون دود (جلد سوم از مجموعه سه جلدی)

قلب، خاک خوبی دارد. تو می‌توانی، در زمان واحدی، هزاران‌هزار درخت در آن بنشانی و همهٔ آن‌ها را هم بپایی، عزیز بداری، و به‌درستی برویانی. در قلب، همان‌طور که دوست‌داشتن، جای نفرت را تنگ نمی‌کند، دوست‌داشتن، جای دوست‌داشتن را هم تنگ نمی‌کند.

«عیب جهان ما این است که هنوز، در برابر هر مرد راستین، دست‌کم یک نامرد وجود دارد و در برابر هر زن راستین، یک نازن. جهان، هنوز جهانی‌ست که بسیاری از انسان‌ها، با احترامی وافر به حیوانیت خویش، خوب‌ترین آرمان‌ها را با لذّت‌های تن تاخت می‌زنند و شرم هم نمی‌کنند

دست در مقابل دست چشم در برابر چشم تن در برابر تن امّا نه دل در برابر دل چراکه دشمنان ما هرگز قلبی نداشته‌اند تا ما بتوانیم در مقابل قلب‌های شکستهٔ خود قلب‌هایشان را بشکنیم…

بمیرم الهی! بمیرم الهی! عجب جوانی بود! اینها چطور می‌توانند به تاریخ جواب پس‌بدهند؟ __ اینها اصلاً تاریخ را نمی‌دانند. فقط در زمان حال زندگی می‌کنند، و زمان حال را هم نمی‌فهمند __مثل کرم‌ها، انگل‌ها، مگس‌ها.

«آه از این قلب که جز درد در آن چیزی نیست.»

«شاه و گدا به دیدهٔ دریادلان یکی‌ست. پوشیده است پست و بلند زمین در آب.»

می‌دانید آقا؟ فرق مبارز مؤمن با ظالم بی‌ایمان در این است که زندگی و مرگ، هردو، موهبتی‌ست برای مبارز مؤمن؛ امّا زندگی و مرگ، هر دو، عذابی‌ست برای ظالمِ بی‌ایمان… من، روی خاک آسوده‌ام، زیر خاک نیز آسوده خواهم‌بود…

آری… بهار می‌رسد از راه؛ امّا در آن زمان که، من و تو، پاییز کرده‌ییم.