کتاب آشوب در کاخ سفید

ظهر روز بعد، در جلسهٔ معمولِ ارائهٔ گزارش‌های اطلاعاتی، ترامپ فوراً پرسید: «چرا آن‌ها (ایرانی‌ها) پای میز مذاکره نمی‌آیند؟» او اصلاً نمی‌توانست باور کند که ایرانی‌ها مایل به مذاکره نیستند و هنوز فکر می‌کرد که من و پمپئو داریم جلوی تلاش‌های ایران برای صحبت کردن با او را می‌گیریم. اما طبق اطلاعات ما، اصلاً هیچ نشانه‌ای از تمایل تهران به مذاکره با ما وجود نداشت. ترامپ حتّی بیشتر از قبل تأکید داشت که کشورهای عرب تولیدکنندهٔ نفت، باید «هزینهٔ کامل» کارهای ما را بپردازند.

پوتین در خصوص خروج نیروهای نظامی ایران از سوریه، پرسید چه کسی قرار است این کار را بکند؟ او انگشت اشاره‌اش را مقابل من گرفت و گفت به ترامپ بگویم که پوتین گفته روسیه در سوریه، به نیروهای ایران نیازی ندارد و حضور آن‌ها در آنجا نفعی عاید روسیه نمی‌کند.

توافقات بین‌المللی، مثل خیلی چیزهای دیگر، صرفاً تظاهر به حلّ مسائل عمده می‌کنند و مایهٔ فخر سیاست‌مداران ملّی هستند؛ اما در دنیای واقعی، هیچ تغییر محسوسی ایجاد نمی‌کنند.

پوتین در مسکو صراحتاً به من گفته بود که اگر ما به عربستان سلاح نفروشیم؛ روسیه این کار را می‌کند.

ترامپ بدون‌ِاینکه مرا در جریان بگذارد، از آبه خواسته بود میان ایران و ایالات متحده واسطه شود و آبه این درخواست او را جدّی گرفته بود. باتوجه‌به افزایش تهدیدات منافع ایالات متحده و متحدان آن در خلیج فارس، اصلاً زمان مناسبی برای چنین تغییر رویه‌ای نبود؛

. دستور کار اروپایی‌ها کاملاً متفاوت بود. آن‌ها فقط می‌خواستند به هر قیمتی که شده توافق هسته‌ای را نجات دهند و قصد نداشتند برای حلّ مشکل زیربنایی، اقدام جدّی‌ای انجام دهند. البته، کافی بود ایران به رفتارهای ماجراجویانه‌اش ادامه دهد و ایالات متحده یا متحدان آن را هدف حملات جدیدی قرار دهد، تا پاسخ نظامی آمریکا هرگونه تلاش دیپلماتیک از جانب ژاپن یا اروپا را ساقط کند.

روحانی واقعاً خواستار گفتگو با ایالات متحده است و شاعرانه تعریف کرد که چطور وقتی از جلسهٔ ملاقات با [آیت‌اللّه] خامنه‌ای بیرون آمده، روحانی در راهرو به‌دنبال او دویده تا بگوید رفع تحریم‌ها می‌تواند راه را برای چنین گفتگویی باز کند

گفتگوی طولانی چیز خوبی است؛ اما یک محدودیت اساسی دارد. گذر زمان تقریباً همیشه به نفع گسترش‌دهندگان سلاح‌های هسته‌ای است و وقت تلف کردن همیشه بخش اصلی راهبرد کرهٔ شمالی بوده است.