کتاب سلام، دوستت دارم

«هر اتفاقی که برای تو افتاده، دیگر افتاده و رفته. مسئله این است که حالا چطور می‌خواهی با آن روبه‌رو شوی؟»

من متوجه صدای ذهن قضاوت‌گر خودم شدم و یاد گرفتم به‌جای باور حرف‌های آن، صرفاً مشاهده‌اش کنم. دیگر نکوشیدم تجاربم را کنترل کنم، بلکه با کنجکاوی، علاقه و مهربانی با آنها روبه‌رو شدم. کم‌کم احساس راحتی بیشتری کردم و به‌جای تلاش برای «درست انجام دادن کار»، خودم را در تمرین مراقبه‌ام رها کردم. من دریافتم که تمرین ذهن-آگاهی هم دقیقاً همین است؛ یعنی تمرین است، نه تقلا برای رسیدن به کمال.

ذهن-آگاهی باعث اتصال عمیق‌تر ما به ارزش‌ها و احساسات‌مان می‌شود.

پرورش نگرش حاکی از مهربانی و شفقت، «معجون مخفی» ذهن-آگاهی است. برای روشنگری بیشتر، بهتر است بگویم این نگرش مهربانی به معنی شل و ول بودن یا سرپوش گذاشتن روی مسائل دشوار نیست. برعکس، این راهی است برای به عهده گرفتن مسئولیت کامل و حقیقی عواطف‌مان، افکارمان و اعمال‌مان. ما یاد می‌گیریم که به‌جای سرزنش و یا احساس گناه، درک کنیم و شفا ببخشیم.

هنگام حضور در برابر رنج انسانی دیگر، شفقت به‌صورت عاطفهٔ مثبت در مغزمان ثبت می‌شود، درحالی‌که همدلی به‌صورت درد ثبت می‌شود.

احساس شفقت برای خود یعنی رفتار با خودمان مثل رفتار با دوستی عزیز که ایام دشواری را می‌گذراند. این‌گونه یاد می‌گیریم که با نرمی و مهربانی و ملایمت با درد و رنج خود روبه‌رو شویم. ما کشف می‌کنیم که می‌توانیم بهترین دوست خود باشیم و به‌جای قضاوت و کوبیدن خودمان، یاریگر خودمان باشیم. ما حتی وقتی اشتباه می‌کنیم، می‌توانیم با خودمان مهربان باشیم؛ نه چون بی‌مسئولیتم، بلکه چون ناراحتیم. دلسوزی برای خود نگرش مهمی است که می‌گوید: شما لازم نیست کامل باشید تا سزاوار عشق و محبت باشید.

«هر اتفاقی که برای تو افتاده، دیگر افتاده و رفته. مسئله این است که حالا چطور می‌خواهی با آن روبه‌رو شوی؟».

مهم‌ترین کشف علوم مربوط به مغز در قرن بیستم -یعنی علم انعطاف‌پذیری عصبی یا ترمیم مغز- حاکی از آن است که مغز ما در سراسر عمرمان مدام تغییر می‌کند. شما هر چند سال که داشته باشید، همیشه می‌توانید گذرگاه‌های عصبی سالم و جدید در مغزتان بیافرینید و گذرگاه‌های قدیمی و ناسالم را کنار بگذارید.

من اغلب اوقات احتیاج دارم تمرین صبر کنم. هر بار که پیش از واکنش نشان دادن به کسی یا چیزی مکث می‌کنم و نفس عمیق می‌کشم، هم گذرگاه عصبی صبر را رشد و پرورش می‌دهم و هم گذرگاه‌های بی‌صبری واکنش غیرارادی را هرس می‌کنم. به‌راستی این یعنی بازی برنده – برنده!

پیشرفت من تدریجی و گاه تقریباً نامحسوس بود، اما من هر بهبودی‌ای را به‌شدت حس می‌کردم. هر دستاورد کوچکی به من انگیزه می‌داد تا باز هم ادامه دهم.

من اغلب اوقات احتیاج دارم تمرین صبر کنم. هر بار که پیش از واکنش نشان دادن به کسی یا چیزی مکث می‌کنم و نفس عمیق می‌کشم، هم گذرگاه عصبی صبر را رشد و پرورش می‌دهم و هم گذرگاه‌های بی‌صبری واکنش غیرارادی را هرس می‌کنم.