واقعیت زندگی این است که بخش کارآمد و پرتاثیر زندگی، تقریبا بین ۲۰ تا ۵۰ سال است و این زمانی است که ما درس میخوانیم و کار میکنیم. حال آیا میتوان تصور کرد این هسته ارزشمند زندگی را با کاری که دوست نداریم و ما را آزار میدهد، از بین ببریم؟
واقعا ممکن است زمانی که بدنمان میتواند با ما همراهی کند را با کاری که دوست نداریم از بین ببریم، بعد در فکر رسیدن به رویاهایمان در سالمندی باشیم؟
تعجب نکنید! این اشتباهی است که بنا به برخی برآوردها بین ۷۰ تا ۸۰ درصد آدمها انجام میدهند. حواله کردن کاری که امروز باید انجام داد به آیندهای که قرار نیست هیچوقت بیاید.