کتاب اینجا همه آدم‌ها این جوری‌اند

به نظر من انسان‌ها بی‌رحم می‌شوند چون خوشبخت نیستند و خوشبخت نیستند چرا که مورد بی‌مهری قرار گرفته‌اند و در جایی این چرخه باید شکسته شود: از طریق آنهایی که مهربان هستند. و این هدف همان چیزی است که موردنظر من است ـ مهربان بودن.

آن سال در پاریس، اوقات خوشی داشتیم. پول و دوستان فراوان و هوا هم عالی بود. صبح‌ها قهوه و شب‌ها شراب می‌نوشیدیم. بله، صبح‌ها قهوه و شب‌ها شراب می‌نوشیدیم.

آغاز، پایان، انگار هیچ‌کدام وجود ندارد. تمامی ماجرا مانند ابری است که فقط پایین می‌آید و یکپارچه باران است.

به نظر من انسان‌ها بی‌رحم می‌شوند چون خوشبخت نیستند و خوشبخت نیستند چرا که مورد بی‌مهری قرار گرفته‌اند و در جایی این چرخه باید شکسته شود: از طریق آنهایی که مهربان هستند. و این هدف همان چیزی است که موردنظر من است ـ مهربان بودن.

دروغ‌هایی هستند که آدم آن را باور دارد و دروغ‌هایی هستند که آدم آنها را باور ندارد.

عصبانیت ـ برای بسیاری از انسان‌ها نوعی تفنن محسوب می‌شود. از این کار لذت می‌برند چه تفریح مسخره‌ای؟

فقط احمق‌ها به هیچی می‌خندن.

حس می‌کند که به نوعی در دام جهل و نادانی خود گرفتار شده است.

میلیون‌ها مشکل در ذهنش خروش می‌کنند و او با خود می‌گوید یک میلیون و یک مشکل را می‌خواهم.

«زندگی یه مشکل بزرگه»

در زندگی وقتی جایی فقط قابل تحمل و غیرقابل تحمل باشد، نفس راحت کشیدن نوعی شور و شعف است.

تردد پرجنب‌وجوش مسافران امیدی در ما به وجود می‌آورد و این حس را به ما القا می‌کند که ما همگی مسافران گذری هستیم.

قناعت و صرفه‌جویی‌شان در روز بود، اما در شب این افراد جوان مبالغ گزافی را صرف نوشیدن در کلوب‌های شبانه و کافه‌ها می‌کردند

«زمانی که در خارج از فرانسه هستم ذهنم بازتره و تمام وجودم‌رو نوعی کاوش فرا می‌گیره و به راحتی می‌تونم بین رخدادهای زندگی ارتباط برقرار کنم. حتی اگر این دوری طولانی هم باشه، برام لذت‌بخشه.»

تنها ارتشی که با یهودی جماعت خوب هستند ارتش اسرائیل است.

شاید یه کمی از کتاب‌های ژوزف کانرادرو بخونی برات خوبه هرولد. دیدتو به جهان هستی باز می‌کنه.

من برای خودم رؤیاها و آرزوهایی داشتم! و برنامه‌هایی برای زندگی!

مردی پویا بود؟ خوب، نه پدر مردی پویا نبود، زندگی او را از پا درآورده بود.

همسرم علیه من شکایت کرده و ادعا می‌کنه که من اونو کتک زدم.» صورتش حالت مرموز و غمگین به خود گرفت. «حالا این کاررو کردی؟» «دفاع از خود بود. اون جسم و روحمو به قهقرای محدودیت کشوند.»

ترس مثل پتو می‌ماند ـ همه چیز را می‌پوشاند،

به سادگی جهان به طور برگشت‌ناپذیری تغییر می‌کند. راهی برای آنکه بتوانم همه چیز را به عقب برگردانم وجود نداشت

کنم. تنها چیزی که آنها به آن اهمیت می‌دهند و برای آن به سینه‌هایشان می‌کوبند و اشک می‌ریزند خالی شدن از گناهانشان و فارغ‌البالی خودشان است. باشد، لعنت بر گناهانشان و لعنت بر حس تأسفشان لعنت بر همه آنها.

مغزشان به اندازه کودکان خردسال است و نمی‌توانند به درستی همه چیز را بفهمند و درک کنند.

حس کرد تنهایی هم بد نیست. دوری از جایی که او نفس می‌کشد. مشکل با او نفس کشیدن نبود، بلکه مشکل خود ترپر بود.

زمستان بینایی‌اش را آزار نمی‌داد، چرا که همیشه همه چیز برایش مثل زمستان یک دست بود.

صدای زوزه گرگ‌ها او را آرام می‌کند و تسکین می‌دهد، گویی اینکه مقدر است تا هر کجا باشند غم و اندوه را از او بگیرند و از آن خود کنند.

آدم می‌تواند موجود وحشتناکی باشد. ترپر روی کنده درختی می‌نشیند، زوزه می‌کشد و گریه می‌کند به نظر می‌آید که راه فراری نیست ـ و حتی نمی‌داند که به کجا فرار کند.

وقتی بچه سرطان می‌گیرد، به نظر می‌رسد که ترک سیگار دیگر حرکتی احمقانه است. وقتی بچه‌ای سرطان می‌گیرد آدم فکر می‌کند سر کی کلاه می‌گذاریم؟ بیایید همگی سیگار روشن کنیم. وقتی بچه‌ای سرطان می‌گیرد، با خود فکر می‌کنی این فکر به ذهن کی رسید؟ ترک کدام فریضه الهی چنین چیزی را موجب شد؟ برایم نوشیدنی بریز تا به سلامتی کسی ننوشم

یک داستان کوتاه پرمایه، پتانسیل ایجاد تحول در آدمی را داراست. تحولی در نحوه تفکر و جهان‌بینی فرد. و این‌گونه نیست که مطالب از پیش هضم شده را به خواننده القا کند، بلکه به خواننده این اجازه را می‌دهد تا به مرور آن مطالب را رمزگشایی کند. پدیده‌ای که فقط از داستان کوتاه برمی‌آید. و رغبت شما خواننده گرامی را به سوی داستان کوتاه برمی‌انگیزد.