بریده‌هایی از کتاب تمومش کن

توجه می‌دهم که به هیچ وجه موقعی که لازم نیست، وارد بخش‌های کوچکتر و ریزتر نشویم. چرا که وقتی وارد جزئیات بیشتر می‌شویم، به طور خودکار باید منابع بیشتری صرف کنیم.

یکی از جاهایی که مخاطبین کار را سخت می‌کنند، مخاطبینی هستند که رفتارشان ناهمخوان است. یعنی امروز یک جور رفتار می‌کنند، فردا جور دیگر؛ امروز یک حرفی را می‌زنند و فردا چیز دیگر. نمی‌شود با این‌ها به راحتی کار کرد. کسانی که قول و عملشان یکی نیست نمی‌شود با آن‌ها راحت کار کرد. من شخصا روی این یکی بودن قول و عمل افراد به شدت حساس هستم. و کسانی که این ویژگی را ندارند، ترجیح می‌دهم و سعی می‌کنم که با این افراد همکاری نداشته باشم.

برای این‌هایی که کار کامپیوتر می‌کنند یک مثال بارز، فایل‌های متعددی است که این طرف و آن طرف، به دلایل مختلف فراهم شده. حالا آن کار تمام شده و رفته است. اگر این فایل‌ها در جای خود قرار نگیرند، بعدا می‌تواند دردسر ساز شود. آن‌ها را جمع کنیم. دقت کنید که هرچه این کار دیرتر انجام شود، وقت و تلاش بیشتری می‌طلبد. چون اشراف ما کم می‌شود. ممکن است بعضی اقلام با ارزش را گم کنیم.

گاهی هست که ما خواسته‌های متضاد داریم. و این خواسته‌ها باهم جور در نمی‌آیند. و باعث می‌شوند که نشود کار را پایاندهی کرد. این تضادی که در مورد کارها عرض کردم گاهی واقعا بر می‌گردد به همان مورد قبل. یعنی ورود در یک کار می‌تواند باعث شود که ما نتوانیم به کار دیگری برسیم. برای مثال، فردی می‌خواهد مثلا وارد ورزش قهرمانی شود و در عین حال می‌خواهد مثلا در شرکتی که دارد کار خاصی را انجام دهد. خوب این دو را نمی‌توان به راحتی با هم جمع کرد. چون وقتی که زمان خود را روی هدف اول گذاشت، به طور طبیعی نمی‌تواند روی هدف دوم زمان بگذارد. یک راه حل اصلی برای این موارد، هرس کردن خواسته‌هاست. چه دراین مورد و چه در مورد خواسته‌های متعدد، کار اصلی هرس کردن خواسته‌ها و الویت دادن است.

می‌خواهیم یک جایی برویم، می‌خواهیم استاد را ببینیم. می‌گوئیم حالا نه؛ آخر وقت است؛ فردا. چرا فردا؟ ما نباید خودمان به خودمان نه بگوئیم. بگذارید نه ها را دیگران بگویند.

چون وقتی ذهن ما متوجه موضوعات مختلفی هست، به طور طبیعی توان ما پائین می‌آید. و عملا پایاندهی هرکدام از موضوعاتی که داشتیم دنبال می‌کردیم عقب می‌افتد.

وقتی داریم کاری انجام می‌دهیم، همراه کار با عناصر متعددی روبرو هستیم. مثلا یک فایل، یک ابزار، یک سند، چیزهای مختلف. تأکید من این است که این اقلام مختلف را که با آن‌هاکار کرده‌ایم و حاصل کاررا سرجای خودش، سرجای نهایی خودش بگذاریم. و تلاش کنیم به شکل نهایی باشد. چون هرچیزی را که در یک جای بین راهی قرار می‌دهیم، عملا به این معنی است که آن مورد هنوز تمام نشده و باید کارهایی روی آن انجام شود. ضمن این‌که ما باید حواسمان باشد که این را کجا گذاشتیم. چه کارهایی روی آن کرده‌ایم و چه کارهایی باید انجام دهیم.

ما درمقابل چیزی که با مخاطب خود توافق کرده‌ایم مسؤل هستیم و او توجهش به همان‌هاست. نه آن کارهایی که به خصوص ما اضافه تر انجام داده‌ایم. این را حواستان باشد.