کتاب رز سفید، جنگل سیاه

اجازه نده هیچ‌کس بهت بگه کی هستی یا درونت چی‌ها داری. فقط تو این رو می‌دونی.

«سعی کن نگران چیزهایی نباشی که روشون کنترلی نداری

هیچ‌وقت دیر نیست، نه تا وقتی توی ریه‌هات نفس و توی رگ‌هات خون داری.

احساس می‌کرد دوباره زندگی می‌کند، زندگی واقعی، نه‌فقط خوردن و خوابیدن و نفس‌کشیدن، نه‌فقط وقت گذراندن، زندگی باارزش.

ایدئولوژی فراگیر نازی‌ها این خیابان‌ها را در این شهر زیبا مسموم و منحرف کرده بود. این ایدئولوژی زندگی شاد و راحت را به‌خصوص برای زن‌ها ناممکن کرده بود. هیچ زنی اجازه نداشت دکتر، وکیل، کارمند دولت یا قاضی باشد. هیئت‌منصفهٔ دادگاه تنها باید مردها می‌بودند. به زنان برای تصمیم‌گیری اعتماد نمی‌شد؛ گفته می‌شد آن‌ها بیش‌ازحد تحت‌تأثیر احساساتشان قرار می‌گیرند. زنان حق رأی نیز نداشتند، اما درهرصورت رأی‌دادن چه اهمیتی داشت؟ تمامی احزاب به‌جز سوسیالیست‌های ملی غیرقانونی شده بودند. زنان آلمانی اجازهٔ آرایش‌کردن یا رنگ‌کردن موهایشان را نداشتند. درعوض سه عدد «ک» ی بسیار مهم از سنین پایین در گوش بچه‌ها زمزمه می‌شدند: کیندر (کودکان)، کیرشه (کلیسا) و کوشه (آشپزخانه).

همیشه چیزی هست که مجرمان فراموش می‌کنند، هرقدر هم که فکر کنند دقیق عمل کرده‌اند.

«سعی کن نگران چیزهایی نباشی که روشون کنترلی نداری.»

«هیچ‌وقت دیر نیست، نه تا وقتی توی ریه‌هات نفس و توی رگ‌هات خون داری.

«آنان که کتاب‌ها را می‌سوزانند، در پایان، مردم را نیز خواهند سوزاند.»

«سعی کن نگران چیزهایی نباشی که روشون کنترلی نداری.»

«هیچ‌وقت دیر نیست، نه تا وقتی توی ریه‌هات نفس و توی رگ‌هات خون داری.

برای سارا، «فقط شیش ماه دیگه می‌تونی زندگی کنی» به این معنا بود که «سال دیگه می‌بینمت تا حرفت رو پس بگیری».

«سعی کن نگران چیزهایی نباشی که روشون کنترلی نداری.»

تا زمانی‌که با خودمون روراست باشیم و اجازه ندیم اون‌ها روحمون رو زخمی کنن برنده‌یم.»

جنگ همیشه بی‌گناه‌ها رو قربانی می‌کنه

«آنان که کتاب‌ها را می‌سوزانند، در پایان، مردم را نیز خواهند سوزاند.»

این مرد جدید، این هیتلر، به‌عنوان فردی تازه‌به‌دوران‌رسیده و به‌عنوان جوکی مسخره شناخته می‌شد. حزب سوسیالیست ملی او هرگز بیش‌از ۳۷ درصد رأی را به دست نیاورد، اما رئیس‌جمهور او را صدراعظم نامید. درهرصورت «این سرجوخهٔ اتریشی»، آن‌طورکه رقبایش صدایش می‌کردند، چندان دوام نمی‌آورد.

آنان که کتاب‌ها را می‌سوزانند، در پایان، مردم را نیز خواهند سوزاند

در آغوشش بگیرد تا بگوید او تنها دلیلی است که وی همچنان باور دارد عشق می‌تواند در این جهان عجیب و مضحک وجود داشته باشد.

«خطی که دستم روشه رو بلند بخون. بخون.» چشم‌هایش کلمات را یافتند. «آنان که کتاب‌ها را می‌سوزانند، در پایان، مردم را نیز خواهند سوزاند.»

چه کسی در میان ما می‌تواند شرمی را تصور کند که با افتادن نقاب از چهره‌مان و آشکارشدن جرائم بر وجودمان می‌نشیند؟

«روبسپیِر می‌گه: هیچ‌کس مُبلغ‌های مسلح رو دوست نداره.»

«به‌نظرت اینکه تهدید کنن غیرنظامی‌های آلمان رو می‌کشن، نازی‌ها رو به زانو درمی‌آره؟ نازی‌ها به‌اندازهٔ موی دماغشون هم به شهروندهای این کشور اهمیت نمی‌دن. اون‌ها از وقتی اومدن، از مردم این کشور به‌نفع خودشون استفاده کرده‌ان و می‌کنن. هیچ تهدیدی علیه جون مردم این جنگ رو تموم نمی‌کنه، فقط نابودی خود نازی‌هاست که پایان جنگه.»

این کشور دیگر کشور فرشته‌ها نبود. تنها آنان که مملو از نفرت و ترس بودند اینجا دوام می‌آوردند.

«آنان که کتاب‌ها را می‌سوزانند، در پایان، مردم را نیز خواهند سوزاند.»

بیرون‌کردنشون کار خیلی سختیه، اما درنهایت می‌بازن و اونجاست که پیروزی ما مساوی با بقاست. تا زمانی‌که با خودمون روراست باشیم و اجازه ندیم اون‌ها روحمون رو زخمی کنن برنده‌یم.»

تاریکی‌ای که بر وجودش نشسته بود هر زیبایی دیگری را نیز تیره‌وتار کرده بود

«آنان که کتاب‌ها را می‌سوزانند، در پایان، مردم را نیز خواهند سوزاند.»

چرا این کتاب‌ها ممنوع‌ان؟ چون نازی‌ها می‌دونن دشمن واقعی‌شون متفکر مستقله؛ یه میهن‌پرست آلمانی واقعی که شیوه‌هاشون رو زیر سؤال برده و دربرابر بی‌عدالتی اعتراض می‌کنه

مردی بدون هرگونه وفاداری به‌جز وفاداری به شغلش، مرد خطرناکی است.