کتاب رسم حضور

حضرت هادی، علی بن محمدبن علی بن موسی الرضا (ع): «هرکس حاجتی دارد، باید به زیارت قبر جدم، علی بن موسی الرضا( ع)در طوس بشتابد. او باید با غسل به زیارت رود و دو رکعت نماز نزد سر آن حضرت) بالای سر(بخواند و در قنوت حاجت خود را بخواهد. همانا دعایش مستجاب خواهد شد، اگر خواسته او گناه یا قطع رحم نباشد.»

علامه حسن حسن‌زاده‌آملی می‌نویسد: از استادم آیت‌الله محمدتقی آملی پرسیدم، در جریان حضرت سلیمان چرا خود ایشان عرش بلقیس را از یمن به شام نیاورد، بلکه از دیگران خواست تا اینکه سرانجام عفریتی از جن آن را آورد؟ استاد در جوابم فرمود: «این‌گونه امور، دون شأن حضرت سلیمان بود. آن جناب کارهای بزرگ‌تر از این‌ها را که دیگران از انجام آن ناتوانند، باید انجام دهد. چنانکه بنده حاجت‌های بسیاری از امام هشتم علی‌بن موسی‌الرضا (ع) خواستم و برآورده نشد، ولی وقتی از حضرت عبدالعظیم حسنی، شاگرد مکتب اهل بیت (ع) خواستم، برآورده شد! از امام رضا (ع) حاجت‌های بزرگ‌تر و معنوی بخواهید!»

«توفیق زیارت ربطی به پول‌داشتن ندارد؛ زیرا چنانچه پروانه‌ها در شمع می‌سوزند، آیا در شمع‌بودن حضرات معصومین (ع) اشکال است یا پروانه‌بودن ما؟ پس چرا برخی جواب سلام را از خود آنان شنیده‌اند و ما این‌گونه نیستیم؟! معلوم نیست که پول‌دار پروانه این شمع می‌شود یا بی‌پول، لکن هرچه هست، در اثر جذب و انجذاب محبت است.»

با اینکه به توصیه پزشک روزهای استراحتش بود، ولی با اصرار عازم مشهد شد. وقتی برگشت، به ایشان گفتم: بالاخره به مشهد رفتید! فرمود: «پسرم! جز مشهد کجاست جایی که آدم بتواند درد دل‌هایش را بگوید و درمانش را هم بگیرد؟!»

نزدیک که رفتم، دیدم حال عجیبی دارد، با دقت فهمیدم زیر لب می‌گوید: «آقاجان! شما بفرمایید بنشینید، خسته می‌شوید!» پرسیدم: با کی حرف می‌زنید؟! گفت: «با امام رضا (ع)! مگر نمی‌بینی! کنار ضریح ایستاده و کسانی که وارد حرم می‌شوند، یک دستی بر سر آن‌ها می‌کشد!»

آیت‌الله بهجت می‌فرمود: من کسی را می‌شناسم که چون دید اطراف ضریح حضرت ثامن‌الحجج (ع) خیلی شلوغ است و دوست داشت که بوسه‌ای به ضریح بزند، با چند صلوات راه برای او باز شد و خیلی راحت رفت بوسید و برگشت. از این سخن فهمیده شد که خودشان را می‌گویند.

«هنگامی که به دیدن یکی از مسئولان عالی‌رتبه می‌رویم، چقدر در حرکات و گفتار خود دقت داریم؟ تاحدی‌که نگاه خود را هم از او برنمی‌گردانیم! چرا؟ چون در حضور این مقام هستیم و ما در محضر او هستیم و ما را می‌بیند. آیا ما همین مراقبت را در محضر امام رضا (ع) داریم؟! امام «عین الله الناظرهٔ» (چشم بینای خدا) است. مؤمن همچنانکه خدا را ناظر می‌داند، واسطه خدا را هم حاضر و ناظر می‌داند. همه زیارات مورد تأیید هستند، زیارت جامعهٔ کبیره را بخوانید.

یکی از شاگردان آیت‌الله بهجت می‌گوید: یک‌بار وقتی با چندتن از رفقا عازم زیارت امام رضا (ع) بودیم، به خدمت ایشان رسیدیم و راجع به آداب زیارت پرسیدیم. ایشان بعد از قدری تأنّی فرمودند: «اهمّ آداب زیارت این است که بدانیم بین حیات و ممات معصومین (ع) هیچ فرقی وجود ندارد.»

از استاد مطهری می‌پرسند: چرا شما از علامه طباطبایی این‌قدر به نیکی و بزرگی یاد می‌کنید؟ می‌گوید: «من فیلسوف و عارف زیاد دیده‌ام، ولی احترام من به ایشان به این دلیل است که او شیفته و دلباخته خاندان پیامبر(ص) است. ایشان مقید بود روزه ماه رمضانش را با بوسه بر ضریح حرم (حضرت معصومه) افطار کند!»