این آفتی است که انسان با آن زاده میشود.
ما نمی توانیم روند و طبیعتِ زندگی را به شکل دلخواه خود بسازیم.
ما موجوداتی از بین رفتنی و ناقص هستیم، ما از اینکه مرگ برایمان اتفاق میافتد آگاهیم ولی حتی آن را جدی نمیگیریم، پیچیدهگیهای روحی ما را از پای درمیآورد، بنابراین در کمال تعجب، زمانی که برای اشخاصی که از دست میدهیم سوگواری میکنیم در حقیقت به حال خودمان هم سوگواری میکنیم. برای چیزی که بودیم و حالا نیستیم