کتاب محمد سعید

آدم گاهی فکر می‌کند برای سختی‌ها باید شکر کند. من همیشه شکر کرده بودم. من به اندازهٔ سختی‌ها خوشبختی داشتم و همیشه چه توی نشیب زندگی، چه توی فراز آن الحمدلله گفته‌ام. ولی یک جایی هست که صبح از خواب بیدار می‌شوید و می‌بینید انگار همه چیزتان را از دست داده‌اید، در یک آن بی‌چیزترین آدم روی زمین‌اید. می‌بینید اولین چیزی که دارید از دست می‌دهید همان الحمدلله‌هاست، همان شکرها. این دیگر یک سختی یا یک نشیب معمولی نیست. این یک جور پرت شدن است. یک جور تمام شدن

وقتی خیلی کم سن و سال بود و بهانه می‌گرفت و گریه می‌کرد، برایش نوار روضهٔ امام حسین (ع) می‌گذاشتیم. بعدش بلافاصله ساکت می‌شد. دستگاه ضبط صوت را که خاموش می‌کردیم با انگشتش اشاره می‌کرد به ضبط که یعنی دوباره بگذارید. هنوز درست حرف نمی‌زد. از همان بچگی این بچه را با عشق امام حسین (ع) تربیت کردیم.