کتاب نامزد خوشگل من!

چه خوش است که نفس روحم، برسد به مطمئنه برسم به عرش اعلا و شود خدا کنارم

خندهٔ تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است

هر وقت گناه می‌کنم، حالم از خودم به‌هم می‌خوره.

یکی از خاصیت‌های جبهه این بود که: فاصلهٔ دوستی‌ها خیلی کوتاه می‌شد! شده چند ساعت با کسی رفیق می‌شدی، ولی آن‌قدر سریع با او خودمانی و عیاق می‌شدی که خودت احساس می‌کردی سال‌هاست او را می‌شناسی و باهاش رفیق هستی! بدی آن رفاقت‌های محکم و جون‌جونی هم این بود که، عمرش خیلی‌خیلی کوتاه بود!

خانواده‌های شهدای حاضر در گلزار شهدا دور او جمع می‌شوند. کسی نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده است. مادر شهید به‌سمت مسئول نمایشگاه می‌رود و می‌گوید این عکس را از کجا آورده‌اید؟ چه کسی این عکس را گرفته است؟ آنها نمی‌دانستند صاحب این عکس و عکاس آن کیست. اما مادر شهید می‌گوید: - این هادی منه ... من با دستان خودم این کلاه را برای او بافتم. این هادی منه ...

دلم واسه خدا تنگ شده خیلی وقته ندیدمش درست از اون وقتی که عادت کردم به‌دیدن خودم.

تُف بر چسب دنیا! آره "چسب دنیا" که وقتی بهش بچسبی، دیگه نمی‌تونی جدا بشی.

یه روزی جنگ تموم می‌شه، خیلیا که از جنگ فراری بودن ولی ادعای حزب‌اللهی هم دارن، اون موقع کم میارن و میان کنار همین تانک عکس می‌گیرن که بگن ما هم جبهه بودیم.

این بسیجی، با سربند خود لولهٔ اسلحه‌اش را بسته که گردوخاک وارد لولهٔ اسلحه نشود. یعنی این شهید هنوز به خط و صحنهٔ درگیری نرسیده و با اسلحه‌اش هنوز تیر شلیک نکرده است.

ـ آخه چی؟ ما هم آدمیم ... ما هم غیرت داریم ... ما هم شرف داریم ... ما هم حق داریم از انقلاب و کشورمون دفاع کنیم ... حق نداریم؟ ـ چرا ... چرا ... ولی آخه ... ـ آخه چی؟ یعنی یه بچهٔ پرورشگاهی بلد نیست تفنگ دست بگیره و جلوی دشمن وایسه؟ درسته که ما پدر و مادرمون رو گم کردیم، ولی دین و ایمون‌مون رو که گم نکردیم.

خندهٔ تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است

دخترکان ۱۸ – ۲۰ ساله که هیچی از جنگ و نظامی‌گری نمی‌دانستند و فکر می‌کردند با نفربرهای صدام، تخته‌گاز تا خود تهران خواهند رفت و ۳ روزه ایران را فتح می‌کنند، در بن‌بست هویتی و وجودی قرار گرفتند. یکی‌یکی نارنجک را از جیب درآورده، برای این‌که هم چهره‌شان متلاشی شود و هم اثر انگشت‌شان از بین برود، نارنجک را در مشت، جلوی صورت گرفته، فریاد زدند: "قسم به مسعود، قسم به مریم، تسلیم ننگ است ..." و نارنجک جلوی صورت‌شان منفجر شد. و از شهادتین و مسلمانی هیچ به‌گوش نرسید، مگر قسم به مسعود و مریم!

هادی ثنایی‌مقدم یازدهم تیرماه ۱۳۵۱ در شهرستان لنگرود به‌دنیا آمد. این نوجوان بسیجی روز ۲۳ دی‌ماه سال ۱۳۶۵ در منطقهٔ عملیاتی شلمچه به‌شهادت رسید اما پیکرش هیچ‌گاه بازنگشت. همرزمان او از نحوهٔ شهادتش بر اثر اصابت مستقیم تیر می‌گویند یادآور می‌شوند که هادی به همراه تعداد زیادی از شهدا به کنار جاده انتقال داده شد. پارچهٔ سفید به همراه چوبی در کنار او قرار داده شد تا آمبولانس‌ها راحت او را پیدا کنند و به عقب برگردانند. آنها از آن محل دور شدند، آمبولانس‌ها تعدادی از شهدا را به‌سمت پشت خط آورد ولی خبری از پیکر هادی نبود.

سال‌ها از این ماجرا گذشت و از هادی تنها یک مزار خالی در شهرمان باقی ماند. در یکی از روزها مادر شهید به زیارت مزار فرزندش به گلزار شهدا می‌رود و پس از دعا و فاتحه از جای خود بلند می‌شود. ظاهراً در گلزار شهدا، نمایشگاه عکسی از شهدای کشورمان برپا بوده است. مادر شهید ثنایی‌مقدم به تصاویر شهدا نگاه می‌کند و به یک عکس خیره می‌شود و ناگهان فریاد می‌زند این هادی منه ... این هادی منه....

فکر کنم پاییز ۱۳۷۱ بود، ولی هنوز آتش حمله‌ها، آن‌چنان پرحجم نشده بود. هنوز حاج‌آقا "زم" ـ رئیس آن روز پالایشگاه و حوزهٔ هنری و میلیاردر و قهوه‌خانه‌دار و ... امروز ـ آوینی را از حوزهٔ هنری اخراج نکرده بود.

جلو که می‌رفتی، مرد مسنّی با لبخندی بسیار زیبا سلام و احوال‌پرسی می‌کرد و با همین لحن می‌پرسید: ـ چی‌یه عزیزم با کدوم قسمت کار داری؟ نامه‌ات را می‌گرفت، زیر آن چیزی نوشته و امضا می‌کرد، بلند می‌شد و از همان‌جا مسئول موردنظر را صدا می‌زد و می‌گفت کارت را راه بیندازد. و اگر شکایتی داشتی، نامه‌ات را می‌گرفت، خودش بلند می‌شد همراهت می‌آمد تا میز مربوط و دستور می‌داد که مشکلت را رفع کند. و چه بسا اکثر مراجعه‌کنندگان که خانوادهٔ زندانیان بودند، متوجه نمی‌شدند آن‌که این‌گونه دنبال کارشان است، کسی نیست جز حاج سیداسدالله لاجوردی رئیس کل سازمان زندان‌های کشور!

همواره با یه دوچرخهٔ ۲۸ قدیمی، وسایل را در تَرک آن می‌بست و از خانه‌شان می‌رفت طرف بازار. هرچه به او گفتم: آخه حاجی، منافقین و دشمنان این همه به خون تو تشنه‌اند و منتظرند تا فرصتی پیدا کنند و عقده‌شان را سر تو خالی کنند. حداقل یه ماشین بخر. با دوچرخه، هم اذیت می‌شی هم خطرناکه. می‌خندید و می‌گفت: ـ حاج محسن، من رو راحت بذارید. همین دوچرخه هم از سرم زیاده. منم که آمادهٔ شهادتم مگه چی‌یه. حاج سیداسدالله لاجوردی، سرانجام اول شهریور ۱۳۷۷ درمحل کسب خود در بازار تهران و درحالی که هیچ سِمَت رسمی در نظام نداشت، در اوج مظلومیت و سادگی، توسط دونفر از تروریست‌های منافق، مورد اصابت گلوله قرارگرفت و به‌شهادت رسید. روحش شاد

حساب کنید چهل و یک گردان بزنند به خط یعنی چی؟ یعنی روی اجساد شهدا چهار دست وپا رفتن. بوی خون داغ، بینی‌ات رو پر کنه. دستت بره تو بدن تیکه پارهٔ هم‌رزمات. توی چشمای اون یکی، و بین دل و رودهٔ اون یکی سینه‌خیز بری ...

رفتم که خار از پا کشم مَحمِل زِ چشمم دور شد یک لحظه من غافل شدم یک عمر راهم دور شد

از کرمانشاه و غرب کشور گرفته، تا اهواز و خرمشهر. این دوتا داداش هرجا که اعزام می‌شدن، توی ساک و کوله‌پشتی‌شون یه اعلامیه بود که عکس کودکی دوتایی‌شون رو توش چاپ کرده و زیرش نوشته بودن: "مادر، پدر، از آن روز که ما را تنها در کنار خیابان رها کردید و رفتید، سال‌ها می‌گذرد. حالا امروز دیگر ما برای خودمان مردی شده‌ایم ولی همچنان مشتاق و محتاج دیدار شماییم ..." راستی، فهمیدید آن زنبیل قرمز چی بود؟ شبی از شب‌های زمستان یا تابستان! مادری ... شاید که خسته، دل‌شکسته، ناتوان از تأمین مخارج زندگی، مانده از فشار شوی خویش، تن داد به آن‌چه که نباید.

وقتی فهمیدم از سال ۶۵ تا امروز همین‌طور سخت و سوزنده تَنفّس می‌کند، رنگم پرید. هنگامی که پرسیدم: ـ تَنفّس برای تو چه‌گونه است؟ گفت: ـ هنگامی که هوا رو می‌دم پایین، انگار یه گلولهٔ آتشین می‌ره پایین و وقتی می‌خوام برگردونم، انگاری انفجاری عظیم در سینه‌ام رخ می‌ده. کاشکی می‌شد این‌قدر سوزنده نَفَسَم بالا و پایین نشه.

زن سرش رو انداخت پایین و بغض گلوش رو گرفت. جا خوردم که نکنه واسش اتفاقی افتاده باشه. وقتی پرسیدم چی شده؟ گفت: ـ اون دیگه واسه خودش عالَمی داره. مدام با من دعوا می‌کنه. می‌گه بابامون اگه مارو دوست داشت، چرا ول‌مون کرد و رفت کشته بشه؟ بابا از دست تو رفت جنگ ... بابا اگه منو دوست داشت، نمی‌ذاشت این‌جوری یتیم بشم ... بابا اگه ... آه از نهادم برآمد. گفتم: ـ اتفاقاً من فقط اومدم بگم که باباش تا روزهای آخر مدام فکر اون بود ... با یاد اون حال می‌کرد.

پای آوینی که بر مین گل کرد، تازه آنهایی که می‌گفتند "چرا جنگیدیم؟" متوجه شدند فکه بخشی از خاک ایران اسلامی است و این پیکرهای استخوانی که همچنان بر دوش‌ها روانند، از این‌سوی مرز، یعنی داخل کشور خودمان می‌آیند. یعنی دشمن تا آخرین روزها حتی، در خانه‌مان جا خوش کرده بود تا نقشه را جعل کند که نتوانست. آوینی که خونین شد، ما هم تازه یاد رفیقان‌مان افتادیم که پیکرشان را بر خاکریز جا گذاشتیم. آوینی که شهید شد، حضرات رضایت دادند فیلم اولین سری عملیات تفحص و کشف شهدا را از طبقه‌بندی "خیلی محرمانه" خارج کنند و بگذارند مردم بفهمند: در فکه، چه خبرهاست هنوز!؟

حاج اسدالله این بود که با زندانی‌ها که بیش‌تر هم منافقین و چپی بودند، آن‌قدر راحت بود که گاهی با آنها والیبال یا فوتبال بازی می‌کرد. گاهی نیز به سلول آنها می‌رفت و غذایش را درجمع آنان می‌خورد؛ و البته این‌کار با مخالفت شدید بچه‌های حفاظت روبه‌رو می‌شد، ولی لاجوردی وقتی به کسی اطمینان می‌کرد، دیگر کسی نمی‌توانست به او بگوید این‌قدر راحت به میان زندانیان نرو، هرچه باشد تو رئیس کل زندان‌ها یا دادستان و ... هستی!

حاج اسدالله از قبل در بازار یک حجرهٔ کشبافی داشت. بعد که از سازمان زندان‌ها رفت کنار، برگشت همان‌جا و به کارش ادامه داد. باوجودی که توان خرید حداقل یک ماشین پیکان را داشت، ولی همواره با یه دوچرخهٔ ۲۸ قدیمی، وسایل را در تَرک آن می‌بست و از خانه‌شان می‌رفت طرف بازار. هرچه به او گفتم: آخه حاجی، منافقین و دشمنان این همه به خون تو تشنه‌اند و منتظرند تا فرصتی پیدا کنند و عقده‌شان را سر تو خالی کنند. حداقل یه ماشین بخر. با دوچرخه، هم اذیت می‌شی هم خطرناکه. می‌خندید و می‌گفت: ـ حاج محسن، من رو راحت بذارید. همین دوچرخه هم از سرم زیاده. منم که آمادهٔ شهادتم مگه چی‌یه.

دلم واسه خدا تنگ شده خیلی وقته ندیدمش درست از اون وقتی که عادت کردم به‌دیدن خودم.