کتاب با اقتدار برخاستن؛ آن‌هم وقتی زمین خورده‌ایم و تنهاییم

«دانش تا وقتی در بازو ساکن نشود، فقط در حد شایعه است.

گر یک بار رفتید و صدمه دیدید، خود را باتجربه در نظر بگیرید. اگر دوباره رفتید و صدمه خوردید، خود را احمق فرض کنید.

«رفتارِ درست شما را به جایی خواهد رساند که پرخاشگری نمی‌تواند.»

اگر به‌قدر کافی و به‌مدت کافی شجاع باشیم، بالاخره زمین می‌خوریم.

تقدیم به افراد شجاع و دل‌شکسته‌ای که به ما یاد داده‌اند چطور بعد از زمین‌خوردن برخیزیم. شجاعت شما مسری است.

با اقتدار برخاستن نه‌تنها شما را تغییر می‌دهد، بلکه افراد اطراف‌تان را نیز عوض می‌کند.

بدون شکست هیچ نوآوری، یادگیری یا خلاقیتی وجود نخواهد داشت. اما شکست دردناک است. «بایدها و می‌توانستم‌ها» را تغذیه می‌کند و این یعنی قضاوت و شرم اغلب به‌انتظار نشسته‌اند.

انسان‌ها ماشین‌های تفکر یا ماشین‌های احساس نیستند، بلکه ماشین‌های احساسی‌اند که فکر می‌کنند.

«رفتارِ درست شما را به جایی خواهد رساند که پرخاشگری نمی‌تواند.»

نکتهٔ طعنه‌آمیز این است که تلاش می‌کنیم پذیرش داستان‌های دشوارمان را انکار کنیم تا کامل‌تر یا پذیرفتنی‌تر به‌نظر بیاییم؛ اما تمامیت‌مان، حتی صداقت‌مان، واقعاً به پیوستگیِ همهٔ تجارب‌مان، ازجمله زمین‌خوردن‌ها بستگی دارد.

حقیقت این است که زمین‌خوردن دردناک است. جسارت در این است که شجاع بمانید و مسیرِ برخاستن را بجویید.

آسیب‌پذیری بُرد یا باخت نیست، به‌معنای داشتن شجاعت ابراز وجود و دیده‌شدن در زمانی است که هیچ کنترلی بر پیامد آن نداریم.

یک بار دوستم گفت اندوه مثل موج‌سواری است. گاهی حس می‌کنید پایدار و باثباتید و می‌توانید روی موج‌ها سواری کنید و گاهی موج غلتان بر سرتان خراب می‌شود، آن‌قدر شما را به زیر آب می‌کشد که مطمئن نیستید غرق شده‌اید یا نه. آن لحظه‌های اشتیاق ممکن است اثری مشابه فورانِ اندوه داشته باشند؛ از ناکجاآباد می‌آیند و ممکن است با چیزی آغاز شوند که حتی برای شما مهم نبوده است.

بله، اگر به‌اندازهٔ کافی دقت کنیم و جرئت به‌خرج دهیم، ناامیدی را تجربه خواهیم کرد؛ اما در آن لحظه‌ها وقتی ناامیدی ما را در خود غرق می‌کند و به‌شدت تلاش می‌کنیم از آن‌چه قرار است رخ بدهد یا ندهد، سر دربیاوریم، مرگِ انتظارات‌مان می‌تواند دردی فراتر از تصور داشته باشد

سکوتمان دربارهٔ اندوه به هیچ‌کس کمکی نمی‌کند. اگر نتوانیم غمگین شویم، نمی‌توانیم التیام پیدا کنیم؛ اگر نتوانیم غمگین شویم، نمی‌توانیم ببخشیم. از اندوه فرار می‌کنیم، چراکه ازدست‌دادن ما را می‌ترساند؛ باوجوداین، قلب‌های ما به‌سمت اندوه می‌روند، زیرا تکه‌های شکسته می‌خواهند التیام پیدا کنند.

اندونزی و پاپوآ گینهٔ نو گفتهٔ زیبایی دارند: «دانش تا وقتی در بازو ساکن نشود، فقط در حد شایعه است.» تا وقتی در آن‌چه دربارهٔ با اقتدار برخاستن درک می‌کنیم و یاد می‌گیریم، زندگی نکنیم و آن‌را با نوعی خلاقیت ترکیب نکنیم تا به بخشی از ما تبدیل شود، این درک و یادگیری شایعه‌ای بیش نیست.

یکی از حقایق زندگیِ صادقانه این است که یا به داستان خود وارد می‌شوید و حقیقت خودتان را می‌پذیرید، یا خارج از داستان‌تان زندگی می‌کنید و برای پیداکردن ارزش خود دوندگی می‌کنید.

دانستنِ داستان‌های زمین‌خوردن‌مانْ ما را شجاع‌تر می‌کند.

«همیشه نمی‌توانید آن‌چه را می‌خواهید به‌دست بیاورید، اما اگر گاهی تلاش کنید، ممکن است آن‌چه را نیاز دارید به‌دست بیاورید» (از اساتید جگر و ریچاردز، ۱۹۶۹).

کله‌خرِ واقعی از نظر من کسی است که می‌گوید: «خانوادهٔ ما واقعاً داره درد می‌کشه. می‌تونیم از پشتیبانی‌تون استفاده کنیم.» و مردی که به پسرش می‌گوید: «این‌که غمگین باشی، عیبی نداره؛ همهٔ ما غمگین می‌شیم. فقط باید درباره‌ش حرف بزنیم.» و زنی که می‌گوید: «تیم‌مون سهل‌انگاری کرد. باید دست از متهم‌کردن همدیگه برداریم و دربارهٔ اتفاق‌هایی که افتاده حرف بزنیم تا بتونیم درستش کنیم و پیش بریم.»

درد فقط به این سبب که تأییدش نمی‌کنید، از بین نمی‌رود. درحقیقت اگر درد بدون کنترل بماند، چرک می‌کند، رشد می‌کند و به رفتارهایی منجر می‌شود که کاملاً در تضاد با کسی است که می‌خواهیم باشیم.

متأسفانه دردسر درست نکردن به این معناست که چیزی نخواهید و هرگز برای کسی ناراحتی درست نکنید.

مهم نیست درد ما از جداییِ دردناک یا از چیزی کوچک‌تر مثل نظر بی‌تأملِ همکار یا دعوایی با یکی از خویشاوندان باشد، اگر بتوانیم یاد بگیریم چطور از این تجربه‌ها و داستان‌های کشمکش‌مان عبور کنیم، می‌توانیم پایان شجاعانهٔ خود را بنویسیم.

متضاد کمبود فراوانی نیست؛ متضاد کمبود صرفاً کافی‌بودن است. همدلی متناهی نیست و شفقت مثل پیتزای هشت‌تکه نیست.

اگر به‌قدر کافی و به‌مدت کافی شجاع باشیم، بالاخره زمین می‌خوریم.

وقتی در مسیر خود هستید، کائنات دست به دست هم می‌دهند تا به شما کمک کنند.

همان ثانیه‌ای که زمین می‌خورید، شکست می‌خورید، از ناامیدی رنج می‌برید، خراب‌کاری می‌کنید یا حس می‌کنید قلب‌تان شکسته است، همه‌چیز آغاز می‌شود. مهم نیست آمادهٔ ماجراجوییِ هیجانی باشید یا خیر، درد و آسیب اتفاق می‌افتد و برای تک‌تک ما رخ می‌دهد، بدون استثنا. تنها تصمیمی که باید بگیریم این است که در زندگیِ خودمان چه نقشی ایفا خواهیم کرد: آیا می‌خواهیم داستان بنویسیم یا آن قدرت را به دست شخصِ دیگری بدهیم؟ انتخاب نوشتن داستان خودمان به این معناست که ناراحت می‌شویم؛ درواقع انتخاب شجاعت در برابر راحتی است.

حقیقت این است که زمین‌خوردن دردناک است. جسارت در این است که شجاع بمانید و مسیرِ برخاستن را بجویید.

استیو جایز بر این باور بود که «خلاقیت فقط ارتباط برقرار کردن میان چیزهای مختلف است». او اعتقاد داشت خلاقیت یعنی وصل‌کردنِ تجربه‌هایی که داشته‌ایم، برای تولید چیزهای تازه.

به افراد به‌دلیل کسی که هستند احترام بگذاریم و آن‌ها را برای آن‌چه واقعاً انجام می‌دهند، پاسخ‌گو بدانیم. این یعنی عشق به افراد را برای آن‌چه «می‌توانند باشند» کنار بگذاریم و آن‌ها را برای کسی که «هستند»، دوست داشته باشیم.