بریده‌هایی از کتاب مانع یک راه است

عینی بودن، بدین معنی است که بدونِ گذر از صافیِ هیجان، منطقی بیاندیشیم.

«هر جا هستیم، هر کاری انجام می‌دهیم و هر جا می‌رویم، در برابر خودمان، هنرمان و دنیا مسئول هستیم که کارمان را درست انجام دهیم.»

«یکی آن چالش را بحران می‌بیند و دیگری آن را فرصت تلقی می‌کند.» ـ رایان هالیدِی

عینیت اینگونه توصیف می‌شود: - تشخیص دادنِ این که اتفاقی روی داده است، نظیرِ یک نزاع ذهنیت به این صورت است: - نظر دادن در موردِ آن رویداد، نظیرِ اینکه «آن نزاع بد بود».

شکست هرگز دائمی نیست، مگر اینکه خودتان بخواهید. ما هرگز سقوط نمی‌کنیم و فقط می‌لغزیم، مگر اینکه خودمان بخواهیم سقوط کنیم.

درک، حاکی از آن است که چگونه یک رویداد را می‌بینیم: ذهنی یا عینی. روشِ عینیِ توصیفِ یک رویداد اینگونه است: «اتفاق افتاد» و روشِ ذهنیِ توصیفِ آن بدین صورت است: «اتفاق افتاد و بد بود». ذهنی بودن، با واکنش ما نسبت به چیزی، و نظر و ادراکمان در مورد چیزها مرتبط است. برای اینکه واضح‌تر ببینیم، ابهامات را از بین برده و تصمیماتِ درست و منطقی بگیریم، باید بر درکِ خود تسلط داشته و عینی‌تر شویم. عینی بودن، بدین معنی است که بدونِ گذر از صافیِ هیجان، منطقی بیاندیشیم.

در وضعیت‌های وخیم باید در مسیرِ خود پابرجا بمانیم، زیرا همواره یک راه‌حل و راهِ نجات وجود دارد. باید به جای عصبانی شدن، خونسرد و جدی بوده و راه‌حلی برای مشکل بیابیم.

اگر به جای بحث و جدل در مورد چیزهایی که نمی‌توانیم تغییر دهیم، بر آنچه می‌توانیم تغییر دهیم تمرکز کنیم، دستاوردهای بیشتری خواهیم داشت

نبوغ و نوآوری اغلب از پشتکار متولد می‌شوند: از هرگز تسلیم نشدن.

کلِ زندگی شامل این موارد است: ۱. عمل ۲. عمل بیشتر ۳. و باز هم عمل بیشتر

«ابتدا باید از طبیعت پیروی کرد، تا بعدا بتوان آن را فرمانبردار خود کرد.»

«هر جا هستیم، هر کاری انجام می‌دهیم و هر جا می‌رویم، در برابر خودمان، هنرمان و دنیا مسئول هستیم که کارمان را درست انجام دهیم.»

«تحقیرآمیزترین بخشِ ماجرا آن است که کمتر از توانایی‌های خود، ارائه دهید.»

اگر در برابر آتش با آتش بیشتری مبارزه کنید، شما بازنده خواهید بود. گاهی باید بپذیرید که دشمن با مقابله و اِعمالِ اقدامی علیه او ریشه‌کن نمی‌شود. نمونهٔ بارز آن مبارزهٔ روسیه در برابر نازی‌ها است؛ نه تنها با آن‌ها مقابله نکرد، بلکه عقب‌نشینی کرده و نازی‌ها را به زمستان سخت و شدید خود فرا خواند، سرانجام شرایط آنجا تمام انرژی آلمان‌ها را تلف کرد. نمونهٔ دیگر اسکندر کبیر است، او اسب وحشی خود بوسفال (Bucephalus) را با شلاق زدن و ضرب و شتم رام نکرد، بلکه آن را خسته کردنِ تا حدی که چاره‌ای جز تسلیم نداشت. نکتهٔ قابل توجه آن است که ما باید از انرژیِ رقیب، علیه خودِ او استفاده کنیم. باید «راهی را بیابیم که از طریق آن، خودش را شکست دهد».