کتاب یادداشت‌های یک غواص

الها! ما درددل زیاد داریم؛ اما همه را نمی‌توانیم با این زبان الکن بیان کنیم؛ زیرا گناهانمان باعث شده ما حاجتمان را فراموش کنیم. تو حاجت‌های فراموش شده ما را روا کن.

هیچ‌وقت مشکلات خودت را برای دیگران نگو؛ به خدا بگو! بدان که خدا از همه بهتر مشکلات انسان را حل می‌کند.

خدایا! تمامی انسان‌های روی زمین را به فطرت اصلی‌شان هدایت کن! آمین!

بیاییم آب راکد نباشیم؛ که آب بی‌حرکت، عاقبت گندیده می‌شود.

ای پروردگار بزرگ! روا مدار که در چشم‌انداز مردم، زیبنده و زیبا جلوه کنم؛ امّا در نهان‌خانهٔ قلب خود، تیره‌روی و نازیبا بمانم.

مولا علی (ع) می‌فرماید: «إِنَّ أَفْضَلَ اَلنَّاسِ عِنْدَ اَللَّهِ مَنْ أَحْیا عَقْلَهُ وَ أَمَاتَ شَهْوَتَهُ وَ أَتْعَبَ نَفْسَهُ لِصَلاَحِ آخِرَتِهِ.» «به‌راستی که برترین کسان در نزد خداوند تعالی، کسی است که عقلش را زنده دارد و شهوتش را بکشد و پیکرش را برای اصلاح امر آخرتش به رنج اندازد.»

گر مرد رهی میان خون باید رفت وز پای فتاده سرنگون باید رفت تو پای به راه در نه و هیچ مپرس      خود راه بگویدت که چون باید رفت

برادر جان! حقیقت حماسه را باید با جوهر سرخی که در رگ‌های وجودت در جریان است، بنویسی

بیا اینجا و ببین چه کسانی هستند. یک عده آدم دیوانه؛ امّا دیوانهٔ اباعبدالله. چه کیفی دارد زیارت عاشورا در اینجا! چه صفایی دارد دعای کمیل و توسل!

شهدا رفتند و ما فقط داریم گریه می‌کنیم! شهید عزادار نمی‌خواهد؛ رهرو می‌خواهد.

به‌رغم هوای بسیار سرد زمستانی اینجا، بچه‌ها از روند آموزش و خدمت به اسلام بسیار خوشحالند. در حالی که خسته‌اند، خستگی را خسته کرده‌اند.

در جبهه که هستی، عاشق زندگی و ماندن هستی؛ ولی وقتی به عقب برگشت می‌کنی، زندگی برایت تنگ و تاریک و قفس است. حس می‌کنی در میان خلأ هستی که از هر طرف به تو فشار می‌آورد. آخ! چقدر سخت است شیری در قفس باشد

تشنگی داشت مرا کلافه می‌کرد. دیگر طاقت تشنگی را نداشتم. قربانِ لبِ تشنه و جگر سوخته‌ات یا حسین (ع)! قربان تشنگی و آن طاقت طفلان معصومت یا مولا!

حس می‌کنم خدا مرا می‌بیند. در خودم یک احساس رضایت می‌کنم. درون وجدانم آرامش خاصی دارم؛ چون دارم به آن جایی می‌رسم که خداوند از اول خلقت برای همین چیزها ما را خلق کرده و هدف از زندگی کردن است