کتاب سی و هفت سال

تقدیم به چشمان منتظر مانده بر در مادر حاج احمدمتوسلیان

حاج‌احمد متوسلیان چه شهید باشد چه زنده، در قلب مسلمانان و انقلابیون و آزادگان جاودانه است.

آن روز که تو در سوسنگرد در برابر دشمن سینه سپر کردی و از شهید چمران عکس می‌گرفتی، هنوز عکاسی از سلبریتی‌ها مد نشده بود!

انتظار چیز خوبی است، ولی... ۳۶ سال بس نیست؟!!!

در آن ایام که امام خمینی امید داشت پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، حکومت را به دست کسی چون آیت‌الله سیدموسی صدر بسپارد، در حرکتی بسیار مشکوک و عجیب، وی ربوده و مفقود شد.

امسال ۳۶ سال از اسارت حاج‌احمد متوسلیان، سیدمحسن موسوی، تقی رستگار و کاظم اخوان می‌گذرد. یعنی ۴۳۲ ماه یعنی حدود ۱۳۰۰۰ روز هنوز اعلام دلایل و مستندات حیات آن عزیزان محرمانه است؟! برای کی محرمانه است؟ ملت؟ خانوادهٔ آن عزیزان؟ یا...

گروهی به نام «دانشجویان مسلمان پیرو خط امام» برنامه داشتند تا در راهپیمایی روز ۱۳ آبان، به سفارت آمریکا حمله کنند و آنجا را بگیرند. در جلسه نهایی، قرار بر این شد که نظر حضرت امام خمینی را جویا شوند. حجت‌الاسلام موسوی خوئینی‌ها گفت من می روم و نظر امام را درباره فتح سفارت آمریکا می‌گیرم. موسوی خوئینی‌ها رفت خدمت امام و بازگشت، وقتی در جمع دانشجویان حاضر شد، بدون هر مقدمه‌ای گفت: «برادران، بسم‌الله! برویم سفارت آمریکا را بگیریم.» و دانشجویان تصورشان این بود که موسوی خوئینی از حضرت امام مجوز حمله به سفارت را گرفته است! درحالی که آن روز، موسوی خوئینی‌ها در دیدار با امام خمینی، اصلاً ماجرای حمله به سفارت آمریکا را مطرح نکرده بود!

شما را به هر خدایی که می‌پرستید، این مسخره‌بازی را بس کنید و هزینه آن را صرف امور خیریه نمایید!

آن روز آقای رکن‌آبادی گفت: «در روز ربوده شدن آن چهار نفر، دو جوان لبنانی سوار بر ماشین پشت سر آنها بوده‌اند و همه آنچه را بین گروگان‌ها و گروگانگیران روی داده، از نزدیک دیده‌اند.»

«ما در طی این سال‌ها، علامه و آیت‌الله زیاد داشته‌ایم، ولی چرا مطهری اینقدر نمود پیدا کرد؟ چون شهید شد! با شهادت بود که مطهری از همه همکیشان خود برجسته‌تر و بالاتر شد. این قدرت شهادت است که انسان را بالاتر می‌برد»

نمی‌دانم چرا حسی مرا به دنبال سرنوشت حاج‌احمد و دوستانش می‌کشید. غیرت دینی و ایرانی، یا عشق و ایمان به فرماندهی که اصلاً او را ندیده بودم؟ نمی‌دانم. هرچه بود، باعث شد تا هر از چند گاه، کار و زندگی را وابگذارم، مبلغی قرض کنم و بروم لبنان تا ردپایی از حاج‌احمد بیابم!

آقای عباس عبدی هم تا امروز به بهانه اینکه: «۳۶ سال گذشته و چیزی از آن وقایع را به یاد نمی‌آورم.» در این‌باره چیزی نگفته و از صحبت کردن طفره می‌رود! حتی نمی‌گوید: چرا حاج‌احمد با پاسپورت سبز دیپلماتیک او رفت و اسیر شد؟! مگر چقدر شباهت بین چهره عباس عبدی و حاج‌احمد بوده است؟!

هیچ دستگاه و مقامی از هیچکس درباره عملکردش، در این رابطه بازخواست نکرده است! تا امروز یک برگ پرونده در پلیس لبنان وجود ندارد! یک برگ پرونده در دستگاه قضایی لبنان وجود ندارد! یک برگ پرونده در پلیس بین‌الملل اینترپل وجود ندارد! یک برگ پرونده در سفارت ایران در بیروت وجود ندارد! در وزارت خارجه ایران ... در دستگاه قضایی ایران...

به نظر شما اگر حاج‌احمد بیاید... چه می‌شود؟! می‌شود وزیر دفاع؟ می‌شود رئیس مجلس؟ می‌شود فرمانده کل سپاه؟ می‌شود سخنران یادواره‌ها؟ می‌شود کاندید ریاست جمهوری؟ می‌شود مشاور نظامی فرمانده کل قوا؟ برای حفظ جان، با ماشین ضدگلوله تردد می‌کند؟

بیش از ۳۰ سال است در چنین روزهایی، این خبر در رسانه‌ها به چشم می‌خورد: «وزارت امور خارجه با انتشار بیانیه شدیداللحنی، ضمن محکوم کردن ربودن چهار گروگان ایرانی در لبنان، خواستار تشکیل کمیته حقیقت‌یاب بین‌المللی شد.» واقعاً خجالت‌آور نیست؟! شما را به هر خدایی که می‌پرستید، این مسخره‌بازی را بس کنید و هزینه آن را صرف امور خیریه نمایید! واقعاً چه کسی طی ۳۶ سال گذشته موظف بوده کمیته حقیقت‌یاب، نه در سطح بین‌المللی، که در همین کشور خودمان تشکیل دهد و نداده است؟

تا امروز هیچ مقام رسمی جمهوری اسلامی، خبر و گزارش مستند و موثقی از آخرین وضعیت پرونده آنان نداده است. نه به افکار عمومی که شاید نامحرم باشند، حداقل به خانواده‌های آنان. - چون اصلاً پرونده‌ای تشکیل نشده است و هر آنچه هر ساله ۱۴ تیرماه اعلام می‌شود، فقط بیانیه‌های تکراری وزارت امور خارجه ایران و ترجمه آن در سایت‌های خبری ایرانی عربی العالم و... است و بس.

معروف است که می‌گویند: مهمترین اطلاعات در لبنان، بیشتر از یک ساعت دوام نمی‌آورد! می‌فروشند، چون آنجا بزرگ‌ترین پایگاه جاسوسی دنیا است.

تا امروز یک برگ پرونده درباره چهار گروگان ایرانی، در سفارت ایران در بیروت وجود ندارد.

تا امروز یک برگ پرونده درباره چهار گروگان ایرانی، در اینترپل (پلیس بین‌الملل) وجود ندارد.

تا امروز یک برگ پرونده درباره چهار گروگان ایرانی، در دستگاه قضایی ایران وجود ندارد.

ای کاش یکی از آن چهار عزیز، «آقازاده» بود تا همان روزهای اول حتی اگر شده به ضرب و زور معامله تبادل و... آزاد می‌شدند! یاد نظریهٔ کارشناسان نخبه وزارت خارجه! بر کتاب «کمین جولای ۸۲»، روزشمار گروگانگیری آن چهار عزیز افتادم که: «این کتاب نباید چاپ می‌شد، چون ما تلاش داریم بگوییم حاج‌احمد دیپلمات بوده، ولی این کتاب لو داده که او سپاهی بوده است!» این آقایان اگر در وزارت خارجه بورکینافاسو هم کار می‌کردند، می‌فهمیدند که: ۵ روز بعد از اسارت حاج‌احمد، یک مجله داخلی عکس و مصاحبه مفصل او را با عنوان «برادر احمد، فرمانده سپاه سوریه و لبنان» منتشر کرد!

در میان گپ‌وگفت، حرف کشید به چهار گروگان ایرانی. وقتی گفتم یکی از اهدافم در این سفر، این است تا ردی از آن‌ها پیدا کنم، حمیه چشمانش گرد شد و گفت: «اتفاقاً یکی از افراد اصلی که در ربودن آنها دست داشته است، الان در بیروت یک تعمیرگاه بزرگ اتومبیل دارد.»

«بسمه تعالی - صلوات و سلام خداوند بر ارواح طیبهٔ شهیدان و بر رزمندهٔ با اخلاص بی‌نشان، حاج‌احمد متوسلیان سیدعلی خامنه‌ای»

ما تا امروز هیچ گروه عملیاتی نداشته‌ایم که دنبال این پرونده برود.

همین الان به یک نوجوان ۱۵ ساله در لبنان بگویید که اسلحه «ام ۱۶» می‌خواهید؛ ۱۰۰ دلار می‌گیرد و اسلحه را تا نیم ساعت بعد می‌آورد و بقیه پول را می‌گیرد! پیشرفته‌ترین تسلیحات را هم می‌شود در لبنان خرید و فروش کرد.

آنچه هیچ‌کس نمی‌خواهد بپذیرد، این است که مسئولین مملکتی کاملاً از سرنوشت حداقل یک نفر از آنها اطلاع موثق دارند.

«بسمه تعالی - صلوات و سلام خداوند بر ارواح طیبهٔ شهیدان و بر رزمندهٔ با اخلاص بی‌نشان، حاج‌احمد متوسلیان سیدعلی خامنه‌ای»

زمستان ۷۷ برای برخی کارهای پژوهشی به سوریه و لبنان رفته بودیم. در دمشق، سراغ سفیر ایران در سوریه رفتیم و در جلسه‌ای خصوصی، به ایشان گفتیم که زمان شاه، چون نیروهای انقلابی در لبنان و سوریه فعالیت زیادی داشتند، سفارت ایران در سوریه یکی از مراکز مهمی بود که ساواک در آنجا، فعالیت آن گروه‌ها و افراد را رصد می‌کرد. بهمن ۱۳۵۷ که انقلاب پیروز شد، جوانان مبارز ساکن لبنان و سوریه، ساختمان سفارت در دمشق را اشغال کردند. برخی از مبارزان آن زمان تعریف کرده‌اند در طبقه‌ای که ساواک مستقر بوده، مقدار بسیار زیادی اسناد درباره فعالیت افراد وجود داشته است.

آنچه مسلّم است، عیسی ایوبی نه با حاج احمد متوسلیان، که با شیخ محمد توسلی همسلول بوده است. ایوبی اظهار می‌داشت: «او کاملاً به زبان عربی و قرآن مسلط بود و با من درباره دین اسلام بحث و گفت‌وگو می‌کرد.» که می‌تواند مشخصهٔ شیخ توسلی باشد که آن زمان ۶۲ سال داشته و سال‌ها در لبنان و سوریه زندگی کرده بود و به زبان عربی آشنایی کامل داشت.

قرآن اهدایی محسن رضایی بسمه‌تعالی تقدیم به مادر گرامی شهید بزرگوار سردار سپاه اسلام، احمد متوسلیان محسن رضایی ۹۵/۱۰/۱۲ سال ۱۳۹۵ هنگامی که محسن رضایی اعلام کرد به زودی اخبار خوبی درباره حاج‌احمد متوسلیان اعلام خواهد کرد، به دیدار مادر حاج‌احمد رفت. آقای رضایی در این دیدار، یک جلد قرآن به مادر حاج‌احمد هدیه داد و بر صفحه اول قرآن، این کلمات را نوشت!