کتاب جوادی کجایی؟

چهارصد همسفر بودیم در ۱۰ مَرکب. اول راه، شیرفهم‌مان کردند که هر مرکبِ چرخ‌داری را دو #مولای_فسفری_پوش خواهد بود جهت آنکه امور رتق و فتق نمایند و گره از کار جماعت بگشایند. پس روا نیست بی‌اذن ایشان و دور از چشمان نافذشان قدم از قدم برداشته، تک‌روی فرماییم!! به رسم معمول، تقیه کردیم و سمعاً و طاعتاً گفتیم. اما روح خبیث‌مان توفیق تقیه نداشت و یک‌ریز لفظ رکیک و دور از شأن ِ «عُمراً» از دهانش خارج می‌شد. مولایان فسفری‌پوش دو دسته بودند: عده‌ای تاب بیکار ماندن نداشتند و #پاپ_کُرن_وار در جنب و جوش و فعل و انفعال بودند. و عده‌ای چونان #برادر_گیگیلی بودند در سریالِ فرحزای #کلاه_قرمزی که تا بیایند و دستی بجنبانند، سفر هَپی اِند گشته و تیتراژ بالا آمده بود و صد البته که تا آخرِ سفر چیزی از ارزش‌های مولایی‌شان کم نشد.

عمودها تیرهای چراغ برقی بودند در کنار جاده که هر پنجاه متر، یکی‌شان سبز شده بود تا راه را گم نکنیم.

به موکب‌های مغفول مانده از نگاه زائران سر زده، آمار #دبلیوسی شان را درمی‌آوردیم که آیا آپشنی به نام #شلنگ در آن تعبیه شده یا هنوز سیستم عاملشان بر پایهٔ آفتابهٔ لوله کوتاه استوار است؟

مدیون رییس اداره ساماندهی امور مربوط به پیاده‌روی اربعین عراقید اگر توی دلتان به ما انگ تنبلی و جرزنی و پیچاندن عمود یک تا ۴۰۰ را بچسبانید...

مدیون #مادر_هاچ_زنبور_عسلید اگر فکر کنید در نجف گم نشدیم!

۷. روحِ طناز ما با اشاره به دیالوگِ معروف یکی از فیلم‌های #مسعودخان_کیمیایی: «عیوَل! بریم حموم عمومی، از اونجا شاید رفتیم کباب خوردیم، بعد سینما، بعدشم شابدوالعظیم، شاید سر راه #کریم_آق_منگول رو هم کشتیم.» ۸. و اینگونه بود که ما سه نفر، مغفولِ جماعتِ پچ پچیون گشته، بقچهٔ حمام به بغل جیم فنگ زدیم.

خاطر ما مرز ندیدگان را چزابه بسیار خوش آمد، لیک جهت حفظ پرستیژمان، به ذوق‌زدگی همسفران وقعی ننهانده، ژست #مارکوپولویانه به خود گرفتیم و #دختر_لُر_طور افاضهٔ فضل فرمودیم: چزابه چزابه که میگن اینجایِه؟؟؟ و بدین ترفند بود که همسفران نیک دریافتند که ما انسان مرز رد کرده‌ای هستیم و آن ور آب برایمان حیاط خلوتی بیش نیست!