کتاب سازمان‌های انطباق‌پذیر نوشته محمدعلی عبدالعظیمی درباره انطباق‌پذیری در سازمان و نقش آن در بهبود کسب‌وکار و پیشرفت‌های تکنولوژیکی است.

درباره کتاب سازمان‌های انطباق‌پذیر

در دنیای کنونی با سرعت تغییرات بالا، توانایی انطباق سریع با هر شرایطی در حال تبدیل‌شدن به یک دارایی حیاتی برای هر شخص و هر سازمانی است. درواقع انطباق‌پذیری هنر برد در دوره نااطمینانی است که به شما نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با استفاده از الگوهای واقعی زندگی به طرز موفق‌تری انطباق پذیر بود. بلایا و فجایع محیطی، جنگ، شکست‌های ناشی از کسب‌وکار و پیشرفت‌های تکنولوژیکی سریع، همگی بر روی توانایی‌های فردی در انطباق‌پذیری تأثیرگذارند، در این راستا برخی سازگار و مانا و برخی دیگر امکان بقاء ندارند.

این کتاب تلاش دارد تا ضمن شناساندن محیط و استفاده از تکنیک‌ها و راهکارهای روز به کمک سازمان‌ها برود تا با بهره‌گیری از این تکنیک‌ها، سازوکارها و تجارب مختلف مدیریتی به بهبود عملکرد بهتر سازمان‌ها و بقای سازمانی بشتابند.

خواندن کتاب سازمان‌های انطباق‌پذیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مدیران سازمان‌ها مخاطبان اصلی این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب سازمان‌های انطباق‌پذیر

محیط در لغت به معنای محیط‌ زیست، فضای اطراف، احاطه و دوروبر آمده است. محیط ضمن داشتن تعاریف و تعابیر مختلف؛ به‌طورکلی در متون تخصصی مدیریت، به پدیده‌های اطراف سازمان اطلاق می‌گردد؛ که به‌طورمعمول عواملی نظیر دولت، رقبا، تکنولوژی، عرضه و تقاضای نیروی کار، مشتریان و ارباب‌رجوع و اخیراً صنعت مرتبط با سیستم را در برمی‌گیرد. محیط شامل تمام عوامل خارج از مرز سازمان، نیروها، عوامل و مؤلفه‌هایی خارجی است که ممکن است بالقوه بر سازمان اثرگذار باشند به‌طوری‌که سازمان کنترل اندکی بر آن‌ها دارد. محیط تعیین‌کننده مأموریت و تداوم‌بخش عملیات سازمان است و دائماً در حال تغییر و تحول است، لذا شناخت مستمر آن برای بقاء، موفقیت و توسعه سازمان ضروری است. بر اساس اصل انطباق و تطبیق‌پذیری، سازمان‌ها برای همسازی با پیچیدگی‌های محیطی خود تلاش می‌کنند. به موازاتی که سازمان‌ها خود را با شرایط در حال تغییر انطباق می‌دهند نوعی عدم اطمینان درون سازمان شکل می‌گیرد، هرچه واحدها توان و ظرفیت بیشتری برای غلبه بر عدم اطمینان داشته باشند موجب تغییر ساختار قدرت درون سازمان‌ها می‌شوند بنابراین پیچیدگی و تغییر در محیط می‌تواند در شرایط محلی تعارض موردبررسی قرار گیرد و بستری برای شرایط محلی تعارض آماده نماید. محیط در نوع نگرش به سازمان، سازمان را سیستمی فرض می‌کند، که داده‌ها را به ستاده‌ها تبدیل می‌کند (سیستم‌های باز) و برای بقای خود به محیط متکی است. سابقه نگرش سیستمی به سازمان به ارائه نظریه عمومی سیستم‌ها در دهه ۶۰ میلادی برمی‌گردد. محیط سازمان‌ها دو جلوه دارند:ذهنی و عینی.