کتاب تنهایی من کرگدنی است که تو را دوست دارد

افتادن یک برگ برای تو، تنها افتادن یک برگ بود و برای برگ مرگ.

من از زندگی تنها لیوانی آب می‌خواستم که در گرمایِ آتش‌سوزِ بی‌کسی در آرامشی بی‌نهایت بنوشم.

دخترِ کوچک گریه نکن آن ستارگان زیبا که در آسمان می‌بینی از من و تو تنهاترند، شاید که تنهایی و تاریکی و رسوایی زیبایشان کرده دختر کوچک گریه نکن شاید تو هم ستاره‌ای!

برخیز رستمِ من اندوهِ رفتنت سُهرابت را کُشت!

چمدانم را بر می‌دارم برای دیدنت به خواب می‌روم.

بانو! باد در موهای تو، مفهومِ بودنش را جست‌وجو می‌کند.

به جنگ من برخیز به فتح تو مشتاقم بی‌هیچ خون‌ریختنی تمام مرا اشغال کرده‌ای!

خانه؛  پنجره و درو دیوار نیست تویی که در انتظار من چای می‌نوشی.

آن زن جای پایش بر روی برف شعر می‌شود.

قلب تنها زندانی است که صاحبش را اسیر می‌کند.

روز را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب و روز را نفس‌کشیدن را تنها برای دوست‌داشتن تو دوست دارم.

در لبخند گندمگون یک زن ابدیتی شاعرانه است...

نه می‌سوزم نه بریده می‌شوم نه تمام می‌شوم نه می‌میرم یک سایه، همیشه یک سایه است.

دخترِ کوچک  گریه نکن  آن ستارگان زیبا که در آسمان می‌بینی از من و تو تنهاترند، شاید که  تنهایی و تاریکی و رسوایی زیبایشان کرده دختر کوچک گریه نکن شاید تو هم ستاره‌ای!

تنها سایه‌ی سیاه یک پرنده کافی است، تا یک دیوانه را هوایی کند.

روز را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب و روز را نفس‌کشیدن را تنها برای دوست‌داشتن تو دوست دارم.

بانو! آیا تشبیه‌کردن تو به گل، گناه بزرگی نیست؟

پناه را، تنها، بی‌پناه می‌فهمد.

چشمانم قلبم  دستانم همه آبی شده‌اند آبی می‌بینم آبی می‌نویسم.

پرسید: آقا چیزی می‌خواهید؟ گفتم: «کمی امید می‌خواهم برای ادامه‌ی زندگی»

در لبخند گندمگون یک زن ابدیتی شاعرانه است...

دروغ  برای گفتن است وراستی تنها برای شنیدن.

شهری که تو در آن زندگی می‌کنی زیبا و شاد است شهری که من در آن زندگی می‌کنم غمگین و افسرده، عجیب اینجاست که نام این شهرها  یکی است.

در لبخند گندمگون یک زن ابدیتی شاعرانه است...

تنها سایه‌ی سیاه یک پرنده کافی است، تا یک دیوانه را هوایی کند.

من از زندگی تنها لیوانی آب می‌خواستم که در گرمایِ آتش‌سوزِ بی‌کسی در آرامشی بی‌نهایت بنوشم.

مرا به یاد نیاور، من دریاچه ارومیه‌ام!

تو زیباتر می‌شوی خورشید درخشان‌تر می‌شود

من از زندگی تنها لیوانی آب می‌خواستم که در گرمایِ آتش‌سوزِ بی‌کسی در آرامشی بی‌نهایت بنوشم.

بوسه بعد از تو مفهومی ندارد می‌خواهم بنفشه بکارم بر رویِ خاکِ خشک لبانم.