کتاب تنهایی من کرگدنی است که تو را دوست دارد

افتادن یک برگ برای تو، تنها افتادن یک برگ بود و برای برگ مرگ.

من از زندگی تنها لیوانی آب می‌خواستم که در گرمایِ آتش‌سوزِ بی‌کسی در آرامشی بی‌نهایت بنوشم.

دخترِ کوچک گریه نکن آن ستارگان زیبا که در آسمان می‌بینی از من و تو تنهاترند، شاید که تنهایی و تاریکی و رسوایی زیبایشان کرده دختر کوچک گریه نکن شاید تو هم ستاره‌ای!

برخیز رستمِ من اندوهِ رفتنت سُهرابت را کُشت!

چمدانم را بر می‌دارم برای دیدنت به خواب می‌روم.

بانو! باد در موهای تو، مفهومِ بودنش را جست‌وجو می‌کند.

به تو رسیدن از تو دور شدن بود.

قلب تنها زندانی است که صاحبش را اسیر می‌کند.

به جنگ من برخیز به فتح تو مشتاقم بی‌هیچ خون‌ریختنی تمام مرا اشغال کرده‌ای!

خانه؛  پنجره و درو دیوار نیست تویی که در انتظار من چای می‌نوشی.

جایی برای رفتن ندارم فقط از یادت‌به‌یادت می‌گریزم.

آن زن جای پایش بر روی برف شعر می‌شود.

قلب تنها زندانی است که صاحبش را اسیر می‌کند.

برخیز رستمِ من اندوهِ رفتنت سُهرابت را کُشت!

روز را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب و روز را نفس‌کشیدن را تنها برای دوست‌داشتن تو دوست دارم.

در لبخند گندمگون یک زن ابدیتی شاعرانه است...

مادر در رگ دستانم به جای خون درد ماسیده است.

تنها سایه‌ی سیاه یک پرنده کافی است، تا یک دیوانه را هوایی کند.

پناه را، تنها، بی‌پناه می‌فهمد.

چشمانم قلبم  دستانم همه آبی شده‌اند آبی می‌بینم آبی می‌نویسم.

نه می‌سوزم نه بریده می‌شوم نه تمام می‌شوم نه می‌میرم یک سایه، همیشه یک سایه است.

دخترِ کوچک  گریه نکن  آن ستارگان زیبا که در آسمان می‌بینی از من و تو تنهاترند، شاید که  تنهایی و تاریکی و رسوایی زیبایشان کرده دختر کوچک گریه نکن شاید تو هم ستاره‌ای!

بهترین سفر گم شدن با توست.

خانه؛  پنجره و درو دیوار نیست تویی

انتظار همه چیز را به باد خواهد داد.

روز را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب را دوست دارم چون تو را به یادم می‌آورد شب و روز را نفس‌کشیدن را تنها برای دوست‌داشتن تو دوست دارم.

بانو! آیا تشبیه‌کردن تو به گل، گناه بزرگی نیست؟

پرسید: آقا چیزی می‌خواهید؟ گفتم: «کمی امید می‌خواهم برای ادامه‌ی زندگی»

در لبخند گندمگون یک زن ابدیتی شاعرانه است...

دروغ  برای گفتن است وراستی تنها برای شنیدن.