در شرایطی که اقتصاددانان نئوکلاسیک بر این باورند که خروجی اقتصاد کلان از طریق ورودیهایی نظیر کارگر، زمین، سرمایه و به باور برخی فناوری تعیین میشود، این نظریه در توصیف رفتار واقعی زیستبومهای نوآوری ناتوان است. برای توضیح تفاوت میان سیستمهای با بهرهوری بسیار بالا مانند دره سیلیکون با سایر مکانها در دنیا، باید گفت مسئله مهم نه اجزای تشکیلدهنده تولید اقتصادی بلکه دستورالعمل یا نحوه ترکیب این اجزا با یکدیگر است. هرچه سریعتر به عناصر کلیدی تشکیلدهنده نوآوری یعنی استعداد، ایده و سرمایه اجازه گردش آزاد در سراسر سیستمهای انسانی داده شود، بازده آنها بیشتر میشود.