کتاب من می‌مانم تو برگرد

شاید بارزترین ویژگی علیرضا، همین بود که به همه چیز دید مثبت داشت. سراغ هر کاری که می‌رفت، اگر از نتیجه می‌پرسیدند، در دو کلمه جواب می‌داد: «ایشالا می‌شه!»

کارهای ناتمام، بندهایی بودند که نمی‌گذاشتند برود.

بعضی دردها فقط یک جفت گوش شنوا می‌خواهند برای تسکین، و دلی که درکشان کند. علیرضا همین بود برای بچه‌ها، سنگ صبور.

بس که جزوه نوشته بود، بچه‌ها صدایش می‌زدند ابوجزوه! حتی وقتی درس می‌داد و کسی چیزی می‌گفت که نمی‌دانست، یادداشت می‌کرد تا بعداً اضافه کند به مخزن جزوه‌هایش؛ جزوه‌هایی که می‌گشت دست مربیان و متربیان که استفاده کنند و وقف در گردش باشد.

هر چه می‌دانست به نیروها یاد می‌داد و اگر چیزی را بلد نبود، جسورانه به آن اعتراف می‌کرد.

بعد از شهادتش، یک ساک کتاب تحویلمان دادند. پر بود از کتاب‌های مختلف؛ زندگی‌نامهٔ شهدا، کتاب‌های عرفانی و یک‌سری کتاب تخصصی که همه را برده بود سوریه بخواند. خانه هم که بود، فرصت خالی اگر پیدا می‌کرد، می‌نشست گوشهٔ اتاق و کتابی دست می‌گرفت و می‌خواند. عادت داشت به این کار. اگر کتاب نبود، دقایق خالی‌اش پر نمی‌شدند.

«وقتی شهید قبادی به فکر گل‌هاست، مگه ممکنه خونواده، دوستان و همکاران خودش رو فراموش کنه؟»