کتاب کلیدهای تربیت فرزند قدرشناس

هرچه حس قدرشناسی و سپاس آن‌ها بیشتر شود توقع‌شان برای دریافت بهترین‌ها (آن هم بدون زحمت و تلاش) کمتر می‌شود.

احساس مهم بودن زمانی حاصل می‌شود که کودک احساس کند بر زندگی خود کنترل دارد و می‌تواند نقشی معنادار در خانواده داشته باشد. اگر فرزندان از این احساس بی‌بهره باشند، درباره هر تصمیمی با شما مخالفت می‌کنند، رقتی ناراضی باشند قشقرق به‌راه می‌اندازند، درخواست‌هایتان را نادیده می‌گیرند و برای احساسِ قدرت، رودرروی شما می‌ایستند و حاضرجوابی می‌کنند.

هر روز، یک یا دوبار، ده دقیقه از وقت خود را به هریک از فرزندانتان اختصاص دهید. در این ده دقیقه هر چیزی را که مانع توجه شما به فرزندتان می‌شود، کنار بگذارید، سعی کنید با تمام وجود یعنی با ذهن، جسم و روح خود در کنار او حضور داشته باشید و هرچه دوست دارد، تا آنجا که منطقی و بی‌ضرر است، برایش انجام دهید. بله اینجا فرزند شماست که تصمیم می‌گیرد و با این تصمیم‌گیری است که احساس قدرت شخصی، مهم بودن و تعلق می‌کند. وقتی هر روز از لحاظ عاطفی با فرزندتان ارتباط برقرار می‌کنید و به دنیای او قدم می‌گذارید، ارتباط شما محکم‌تر می‌شود. اگر هرچند وقت یک‌بار به علائق فرزندان نوجوانتان توجه کنید،

کودکان حق‌به‌جانب گمان می‌کنند دنیا حول محور آن‌ها می‌چرخد. آن‌ها انتظار دارند دیگران کارهایشان را انجام دهند و بی‌آنکه تلاشی از خود نشان دهند راه هموار و روشن خوشبختی و موفقیت را طی کنند

مهم‌تر از همه اینکه با تأمین آنچه حق بچه‌هاست، یعنی عشق بی‌قید و شرط و فرصت و توجهی که هر روز در اختیار او قرار می‌دهید، با قاطعیت می‌توانید در مقابل خواسته‌های غیرمنطقی او بایستید.

- هنگامی که با فرزندتان هستید تمام عوامل حواس‌پرتی را خاموش کنید: تلفن، تلویزیون، کامپیوتر و غیره. - برای این فن یک اسم بگذارید مثل «زمانِ بابا و جیسون یا «وقت با هم بودن». اطمینان حاصل کنید که ۱۱۰ درصد با جسم و روح و حواستان برای فرزند خود حضور دارید.

- خلاق باشید. استفاده از این راهکار حتمآ نباید در خانه و در اتاق نشیمن باشد. در اتومبیل نیز می‌توانید از این فن استفاده کنید. کافی است رادیو را خاموش کنید و اجازه دهید فرزندتان از مدرسه‌اش برایتان حرف بزند. وقتی مشغول ورزش و نرمش است با او همراه شوید. وقتی فرزند خود را به حمام می‌برید با او بازی کنید. صبح‌ها کمی زودتر از خواب بیدار شوید تا بتوانید با پرتاب بالش کمی با فرزندتان بازی کنید یا هنگام خواب کمی بیشتر وقت بگذارید تا با هم کتاب بخوانید.

واقعیت این است که تنبیه کودک را وا می‌دارد تا به‌جای اصلاح رفتار به مقابله‌به‌مثل فکر کند.

توجه به پیامد رفتار به فرزندتان می‌آموزد که از موانع نهراسد و از آن‌ها برای تصمیم‌گیری‌های بهتر استفاده کند. در خانه‌ای که پیامد رفتار به دیگران درس می‌دهد مسئولیت آموزش از دوش شما برداشته می‌شود و زندگی آن را به عهده می‌گیرد

درواقع هرچه در مقابل کودک و مشکلاتش صبورانه‌تر پاسخ دهید پیامدها قوی‌تر عمل می‌کنند. وانگهی وقتی پیامد رفتار حرف اول را می‌زند شما دیگر «آدم بده» معرفی نمی‌شوید. پیامد رفتار اجرا می‌شود و این فرزندتان است که باید خود را سرزنش کند و مقصر بداند. فرزندتان درسی را که باید، می‌آموزد و شما خونسردی خود را حفظ می‌کنید.

شعار من باز همین است: «عمل کنید، حرف نزنید.» کودکان شما از رفتار شما می‌آموزند نه از گفتارتان.

فهم این موضوع برای کودکان دشوار می‌شود که آن‌ها درعین‌حال بخش بزرگی از زندگی ما هستند، اما تنها بخش آن نیستند.

تبدیل والدین به خدمتکار شخصی یک شبه رخ نمی‌دهد

اکثر ما ترجیح نمی‌دهیم به‌جای آنکه از فرزندمان بخواهیم مرتب باشند، پشت سرشان راه برویم و ریخت‌وپاش‌های آن‌ها را تمیز کنیم

اگر قرار باشد هر بار که دست به کاری می‌زنیم با بی‌صبری و تردید به ما نگاه کنند، ما هم از کار دست می‌کشیم و بی‌شک دیگر انگیزه و نیرویی نخواهیم داشت که کاری را شخصآ به‌عهده بگیریم.

وقتی کاری را که فرزندمان می‌تواند انجام دهد، ما برایش انجام می‌دهیم فرصتی طلایی را از او مضایقه می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم از اشتباه خود درس بگیرد

فهرستی از مسئولیت‌های موردعلاقه‌اش درست کند و یک در میان به مسئولیت‌های نه چندان موردعلاقه او بپردازید

کودکان نه تنها از انجام کار بزرگسالان لذت می‌برند بلکه احساس مهم بودن هم می‌کنند.

توجه داشته باشید صِرف از دست دادن علاقه در وسط کار بدان معنا نیست که نباید کار را به پایان برساند.

یکی از بهترین راهکارها برای پیشگیری از خودمحوری و اداره امور خانه، کمک کردن در کارهای خانه است، طوری که تمام افراد در چرخاندن خانواده سهم داشته باشند، چه در غیر این‌صورت خانواده نمی‌تواند عملکرد سالم و متعادلی داشته باشد.

وقتی کودکان برای اداره خانه به صورت تیمی کار می‌کنند نه تنها از احساس تعلق و مهم بودن برخوردار می‌شوند بلکه تا حد زیادی از خودمحوری فاصله می‌گیرند

آنجا که داشتن یک خانه امن و بی‌خطر، غذای سالم و مناسب و لباس گرم به نفع همه ماست، لازم است که همه ما در اداره امور خانه سهم داشته باشیم

- وقتی تو را در مهد کودک می‌گذاریم، تو چه کار می‌توانی بکنی که دلت برای خانه تنگ نشود؟ - وقتی برادرت تو را دست می‌اندازد، تو چه کار می‌توانی بکنی؟ - در ساعات ممنوعیت استفاده از وسایلی مثل کامپیوتر، بازی‌های ویدئویی و غیره. تو چه کار می‌توانی بکنی که حوصله‌ات سر نرود؟ - برای اینکه قبل از کنفرانس کمتر اضطراب داشته باشی، تو چه کار می‌توانی بکنی؟ - اگر دوست‌ات اجازه ندهد از تاب خودت استفاده کنی، تو چه کار می‌توانی بکنی؟ وقتی فرزندتان به مرور در به‌کارگیری این راهکار اعتمادبه‌نفس پیدا کند، از همان ابتدا سعی می‌کند خودش مسئله را حل کند و کمتر نزد شما بیاید.

«شما واقعآ بزرگ شده‌اید و بخشی از بزرگ شدن، مسئولیت‌پذیری و رعایت قانونِ تلفن کردن است. شما باید صحبت‌های تلفنی خود را تا قبل از ساعت هشت تمام کنید. اگر ساعت هشت بشود و شما مکالمه تلفنی یا پیامکی خود را تمام نکنید به مدت یک هفته از تلفن به هر شکلش محروم خواهید شد. حالا برای اینکه مطمئن شویم قانون را فهمیده‌ایم آن را برای من تعریف کنید

کودکی که تلفن همراه دارد آن‌قدر بزرگ شده است که دیگر نیازی به یادآوری قانون استفاده از تلفن همراه نداشته باشد

ببین قرار نیست من درباره مقررات تلفن دائم تذکر بدهم اگر فکر می‌کنی قانون را فراموش می‌کنی، کاری بکن که یادت نره

قرار است محیط پیامدمحور ایجاد کنید و شاهد تغییرات آتی باشید

شما درس ارزشمندی درباره عمل و عکس‌العمل به او می‌دهید و بی‌مسئولیتی است اگر آن‌ها را با این حقیقت روبه‌رو نکنید که هر عملی پیامد و نتیجه‌ای دارد، چرا که اگر چنین درسی را فرا نگیرند در آینده تصیم‌گیری‌های ضعیف و نادرست فراوانی خواهند داشت.

در راهکار «یا ـ یا» نیز باید مراقب باشید که فرزندان را دچار شرمندگی یا رنج نکنید. علاوه بر این، شروط پنج‌گانه پیامد مناسب را نیز رعایت کنید. عبارتی چون: «یا صدای اون سوت رو قطع کن یا زیر پام خرد و خاکشیرش می‌کنم»، نه تنها درسی به فرزندتان نمی‌آموزد، بلکه او را به جبهه‌گیری و مقاومت وا می‌دارد.