بریده‌هایی از کتاب بابا گوریو

چه‌کسی می‌تواند به‌یقین بگوید که بین قلب‌های خشکیده و جمجمه‌های خالی، دیدن کدام‌یک نفرت‌انگیزتر است؟

در ادارات نیز مانند ارتش، نوعی اطاعت کورکورانه حکم‌فرماست. این روش، وجدان را در شخص خفه می‌کند، شخصیت او را معدوم می‌سازد و سرانجام با گذشت زمان، او را به‌صورت یکی از پیچ‌ومهره‌های ماشین حکومت درمی‌آورد.

همه‌شان در کوچه اگر به کوری برمی‌خوردند، می‌گذشتند. بدون کمترین اندوهی، داستان مصیبتی را می‌شنیدند و چون برای بدبختی خود، راه‌حلی جز مرگ نمی‌شناختند، درمقابلِ دردناک‌ترین فاجعه، سرد می‌ماندند.

این در طبیعت زنان است که محالات را ازطریق چیزهای ممکن ثابت کنند و واقعیت‌ها را با تشویش و نگرانیِ بی‌علت منهدم سازند.

قلب‌های شریف نمی‌توانند روزگار درازی در این دنیا بمانند.

جوانان همه تحت‌تأثیر قانونی به‌ظاهر نامعلوم هستند که درواقع، علت آن همان جوانی و شور و ولعشان برای درک لذات است. آن‌ها چه دارا و چه فقیر، هرگز برای نیازهای اولیهٔ زندگی پول ندارند، درحالی‌که برای هوس‌های خود، همیشه پول پیدا می‌کنند

چه‌کسی می‌تواند به‌یقین بگوید که بین قلب‌های خشکیده و جمجمه‌های خالی، دیدن کدام‌یک نفرت‌انگیزتر است؟

اینجا سنگ‌فرش کوچه‌ها خشک است و جوی‌ها نه آب دارند و نه لجن و در پای دیوارها سبزه می‌روید. اشخاص لاابالی نیز مثل هر رهگذر دیگری، اینجا غمگین می‌شوند. صدای حرکت درشکه، همچون حادثه‌ای جلوه می‌کند. خانه‌ها قیافهٔ افسرده دارند و دیوارها بوی زندان می‌دهند. هر فرد پاریسی که راه خود را از این‌طرف گم کرده باشد، چیزی نمی‌بیند جز اقامتگاه‌ها و مؤسسات آموزشی، جز بیچارگی و کسالت، جز پیرانی که رو به مرگ می‌روند و جوانان شادابی که مجبور به کار و مطالعه‌اند. هیچ محلهٔ پاریس، تابه‌این‌اندازه زشت و می‌توان گفت تا به‌این‌اندازه ناشناخته نیست.

زن هم در آن ساعاتی که قوی است، به‌قدری خوشبخت، به‌قدری زیباست که مردی را ترجیح می‌دهد که زورش از همه بیشتر باشد، حتی اگر این زور بنا باشد او را خرد کند.

عزیزم، خوشبختی ما همیشه بین کف پا و فرق سرمان جا می‌گیرد و اگر برای آن، سالیانه یک‌میلیون یا فقط دوهزار فرانک خرج کنیم، باز درک ذاتی آن، در ضمیر ما به‌هرحال یکی است.

شکست همیشه عظمت خواست‌های ما را به رخ ما می‌کشد.

عشق، خود مذهبی است و به‌جای‌آوردن آیین و مراسم آن، گران‌تر از هر مذهب دیگری صورت می‌گیرد.

کسی‌که پدر است، باید همیشه ثروتمند باشد.

شاید این در طبیعت بشر باشد که هرگاه کسی از سرِ فروتنی واقعی یا ضعف یا بی‌اعتنایی، هرچیزی را تحمل کند، میل داریم همه‌چیز را بر او تحمیل کنیم. آیا همهٔ ما دوست نداریم که نیرومندی خود را به زیان شخصی یا چیزی اثبات کنیم؟