راز موفقیت مارلا این بود که غرق تاسف خوردن به حال خودش نشد و حتی در برابر این کار مقاومت هم کرد. او هرگز به بیماریاش به چشم ناتوانی یا معلولیت نگاه نمیکند. بلکه این بیماری را فرصت میدانست؛ موهبتی که به او این توانایی را داده تا به ورزشکاری در عرصه جهانی تبدیل شود. مارلا در غم و اندوه فرو نرفت و حسرت این که این بیماری چه چیزهایی را از او گرفته را نخورد، در عوض، او بابت چیزهایی که این بیماری به او داده، شکرگزاری کرد.