کتاب مرگ در جنگل و ۲۵ داستان از نویسندگان دیگر

همیشه مهربان و صمیمی بود. مثل اغلب مردانی که از زن‌ها نفرت دارند، می‌دانست چگونه وانمود کند که می‌پرستدشان.

آن‌ها گفتند آیا مرگ آن چیزی نیست که به زندگی معنا می‌بخشد؟ و من گفتم نه، زندگی آن چیزی است که به زندگی معنا می‌بخشد.

کم‌کم مأیوس شد و حالا دیگر، رندان محل، همان‌گونه که معمولا سربازهای قدیمی را تشویق به صحبت از عملیات جنگیشان می‌کنند به مسخره وادارش می‌کردند داستان تکه ریسمان را برایشان تعریف کند.

هرچند خود او آدم کاملی نبود، آرمان او بود.

ادامه داد: «چیزهای پیر رو باید از فلاکتی که دارند نجاتشون داد. زحمتش فقط یه تیره، یه صدای بلند و شاید یه درد بزرگ توی سر باشه. همین، دیگه تموم میشه، این کلی از ناراحتی دائم و دندون درد بهتره.»

زنی که مرد، انسانی بود که زندگیش وقف خوراک دادن به حیوانات بود. این تنها کار همه دوران زندگیش بود. پیش از آنکه به دنیا بیاید، در کودکی و هنگامی که زن جوانی بود در مزرعه آلمانی‌ها و همچنین بعد از ازدواجش و وقتی دیگر پیر شده بود تا آن زمان که چشم از جهان فرو بست، به حیوانات خوراک می‌داد.