بریده‌هایی از کتاب تأثیر طلاق بر فرزندان (فرزندان طلاق ۱)

در هر سنی گفت‌وگو درباره احساسات و ترسها دشوار است. حتی برای ما بزرگسالان گاه ساده‌تر است که احساسات خود را چنان ابراز کنیم یا درباره مسائلمان به‌گونه‌ای بحث کنیم که گویی متعلق به شخص دیگری است.

دوره کودکی سیستم «جهت‌یاب عاطفی» را تا آخر عمر تنظیم می‌کند

برای بزرگسالان «برقراری ارتباط» یعنی «صحبت کردن». اما کودکان اغلب فاقد بلوغ عاطفی و فکری لازم برای بیان حال خود فقط از طریق کلمات هستند. برای آنها هر روز هزاران هزار فرصت ابراز خود پیش می‌آید. آنها از طریق فعالیتهایی مانند بازی کردن، نقاشی کردن، نوشتن، پختن و ساختن، درونی‌ترین افکار و عواطف خود را نسبت به دنیا بیان می‌کنند.

خانواده، گلخانه‌ای است که کودکی در آن رشد می‌کند تجربه کودکی، زندگی کردن در یک حالتِ شُدن و حرکتی مداوم است. این حرکت - گاه به سرعت و گاه به طرز نامحسوسی صورت می‌گیرد و - به سوی کسی است که در آینده خواهیم شد. هنگامی که درنگ می‌کنیم و حتی متعارف‌ترین دستاوردهای کودکی را در نظر می‌گیریم - از یادگیری راه رفتن تا دوست‌یابی تا تلاش برای عضویت در یک تیم ورزشی - می‌بینیم که همه آنها اَعمالی بیباکانه و شگفت‌آور هستند؛ گامهایی در مسیر تشخیص خود.

ممکن است فکر کنید چون دهها میلیون کودک طلاق وجود دارد، آنها واقعآ با هیچ‌یک از همسالانشان تفاوتی ندارند. اما اگر حتی تمام کودکان امریکایی فرزندان طلاق باشند، باز هم هرکدام خود را متفاوت احساس می‌کنند، زیرا می‌بینند با کسی که قبل از جدایی پدر و مادرش بوده، تفاوت پیدا کرده‌اند.