کتاب پی پی جوراب بلند (جلد اول)

پی‌پی توی باغ بود و با یک آبپاش کهنه و زنگ‌زده،‌ گل‌ها را آب می‌داد. چون آن موقع باران تندی داشت می‌بارید، تامی به پی‌پی گفت که لازم نیست این‌قدر آب به گل‌ها بدهد. پی‌پی با لجبازی گفت: «بله، این چیزی است که تو می‌گویی! اما من دیشب تا صبح بیدار بودم و به این فکر می‌کردم که چقدر کیف دارد از جایم بلند بشوم و بروم گل‌ها را آب بدهم. هیچ هم دوست ندارم که یک ذره باران مانع کار بشود.»

نمایش توی سیرک نداشته است ـ این برای مردم خیلی جالب بود. اما مجری برنامه اصلاً نمی‌خندید. او به طرف یکی از کارکنان سیرک رفت که لباس سرخی پوشیده بود و با اشاره از وی خواست که جلو

پی‌پی جواب داد: «خودم به خودم می‌گویم. من اول با مهربانی به خودم می‌گویم که چه کاری را انجام بدهم و اگر حرف گوش ندهم، با شدت بیشتری آن را تکرار می‌کنم و اگر باز هم گوش ندهم، احتمالاً باید منتظر تنبیه باشم ـ فهمیدید؟»

آنیکا پرسید: «پس کی به تو می‌گوید که چه وقت بخوابی یا چه کاری را چه موقع انجام بدهی؟» پی‌پی جواب داد: «خودم به خودم می‌گویم. من اول با مهربانی به خودم می‌گویم که چه کاری را انجام بدهم و اگر حرف گوش ندهم، با شدت بیشتری آن را تکرار می‌کنم و اگر باز هم گوش ندهم، احتمالاً باید منتظر تنبیه باشم ـ فهمیدید؟»

پی‌پی به تامی و آنیکا گفت: «مردم هر چیزی را باور می‌کنند. شش ماه بدون غذا! این خیلی مسخره است!»

«چه خوب است که آدم زنده باشد!»

پی‌پی چشم‌هایش را محکم بست و فریاد زد: «خدا به خیر بگذراند! پول می‌دهی که ببینی؟ اما من هر روز با همین چشم‌هایم به هر جا بخواهم زل می‌زنم و نگاه می‌کنم. با این حساب،‌ فقط خدا می‌داند که تا حالا چقدر پول باید می‌دادم!»

«ما همان چیزی را می‌بینیم که می‌بینیم. آدم همیشه یک چیزی پیدا می‌کند. اما باید عجله کنیم و قبل از همهٔ آن‌هایی که در این اطراف به دنبال این‌جور چیزها هستند، دست به کار بشویم تا همهٔ طلاهای این اطراف را خودمان پیدا کنیم.»

پی‌پی گفت: «نمی‌دانم شما می‌خواهید چه کار کنید. اما من که نمی‌توانم یک گوشه دراز بکشم و تنبلی کنم. من یک "چیز پیداکن" هستم و وقتی آدم یک "چیز پیدا کن"، است یک دقیقه هم وقت ندارد که هدر بدهد.» آنیکا پرسید: «گفتی تو چی هستی؟» ـ یک "چیز پیدا کن". تامی پرسید: «این یعنی چی؟» پی‌پی در حالی که آردهای روی زمین را جارو می‌زد و آن‌ها را کپه می‌کرد، گفت: «خب، معلوم است. "چیز پیدا کن" کسی است که دنبال چیزی می‌گردد. این چه معنی دیگری می‌تواند داشته باشد؟»

دخترک همچنان ایستاده بود و با دهان باز به حرف‌های پی‌پی گوش می‌کرد. تامی خودت باید بدانی که همهٔ این حرف‌ها دروغ است. نباید بگذاری که مردم این‌قدر راحت دستت بیندازند!» دخترک دوباره به راه افتاد

پی‌پی، که پاهایش را کاملاً دراز کرده بود و صاف روی زمین نشسته بود، گفت: «چه خوب است که آدم زنده باشد!»

من که تمام سال‌های گذشته را بدون اینکه "جَودل ضرب" بدانم گذرانده‌ام و فکر می‌کنم که از این به بعد هم بتوانم بدون آن زندگی کنم.»

پی‌پی یک جفت کفش سیاه هم پوشیده بود که اندازه‌شان دو برابر اندازه پاهایش شد، آن‌ها را بپوشد. اما پی‌پی هیچ‌وقت حاضر نشده بود که غیر از آن‌ها کفش دیگری بپوشد.

پی‌پی مطمئن بود که مادرش در آسمان است و از سوراخی در آسمان، دختر کوچولویش را یواشکی نگاه می‌کند. خیلی وقت‌ها پی‌پی دست‌هایش را به طرف آسمان تکان می‌داد و فریاد می‌زد: «نگران من نباش! من از عهدهٔ همه چیز برمی‌آیم.»

پی‌پی مطمئن بود که مادرش در آسمان است و از سوراخی در آسمان، دختر کوچولویش را یواشکی نگاه می‌کند. خیلی وقت‌ها پی‌پی دست‌هایش را به طرف آسمان تکان می‌داد و فریاد می‌زد: «نگران من نباش! من از عهدهٔ همه چیز برمی‌آیم.»

پی‌پی مطمئن بود که مادرش در آسمان است و از سوراخی در آسمان، دختر کوچولویش را یواشکی نگاه می‌کند. خیلی وقت‌ها پی‌پی دست‌هایش را به طرف آسمان تکان می‌داد و فریاد می‌زد: «نگران من نباش! من از عهدهٔ همه چیز برمی‌آیم.»

گنجینه‌های رنگ و وارنگی را به تامی و آنیکا نشان داد. او داخل آن کشوها انواع تخم پرنده، سنگ‌ها و صدف‌های عجیب، جعبه‌های کوچک و زیبا، آینه های نقره‌ای، گردن‌بندهای مروارید و خیلی چیزهای دیگر داشت. همهٔ آن‌ها را پی‌پی و پدرش در سفرهای مختلفشان به دور دنیا خریده بودند.

پی‌پی گفت: «بله، راستی! من هم می‌خواهم بدانم که چرا او این‌قدر ولخرج است؛ بعد هم اینکه آیا نوشابه هم خریده یا نه و اینکه آیا قبل از ترک خانه گوش‌هایش را درست شسته بوده یا نه.»