کتاب من‌های ایرانی؛ هستی‌شناسی انتقادی خودمان

از آن‌جاکه افراد بدبین می‌دانند یک فرد به‌تنهایی چقدر می‌تواند نقص داشته باشد، جامعهٔ بدبین و آرمانیِ مدنظرمان به‌شدت به نهادهایی مستقل، سنجیده و قوی نیاز دارد تا آن‌چنان سوار بر کار باشند که نگذارند جامعه به دست یک فرد بیفتد.

بهترین راه برای اثبات صفای ذهنی ما نشان دادن خطاهای آن است. نهر آبی که ناپاکی‌های بستر خود را نمایش می‌دهد به‌ما می‌فهماند آب پاک و صاف است.

کسی که در مورد مسئله‌ای فقط از موضع خودش خبر دارد چیز زیادی از آن مسئله نمی‌داند.

معلوم نشدستم که من چند من و کدام منم!

اینان همان پخمگان نخبه‌نما هستند که مکتب‌نرفته و درس‌نخوانده و تجربه‌نکرده دفعتاً به تئاتر سیاست و قدرت راه یافته و مضحکانه ادای سیاست‌ورزان حرفه‌ای را درمی‌آورند.

«کسی که در مورد مسئله‌ای فقط از موضع خودش خبر دارد چیز زیادی از آن مسئله نمی‌داند. چه‌بسا دلایل خوبی هم برای دفاع از موضعش داشته باشد و کسی نتوانسته باشد نادرستی آن دلایل را ثابت کند. اما اگر او نیز نتوانسته باشد نادرستی دلایل موضع مخالف را اثبات کند، مبنایی برای ترجیح یکی از آن دو بر دیگری ندارد.»