کتاب دوست اعجوبه من

«وقتی عشق وجود ندارد، نه‌فقط زندگی مردم بلکه زندگی شهرها هم بیهوده است.»

فرناندو و نونتزیا در آشپزخانه بی‌صبرانه منتظرمان بودند. تابه‌حال آن‌ها را چنین خوش‌لباس و آراسته ندیده بودم. آن روزها پدر و مادر من و لی‌لا، و همهٔ پدر و مادرها به نظرم پیر بودند. تمایز زیادی بین آن‌ها و پدربزرگ، مادربزرگ‌های پدری و مادری نمی‌گذاشتم. به نظرم آن‌ها مخلوقاتی بودند که زندگی بی‌روح و کاملاً متفاوتی با زندگی من، لی‌لا، استفانو، آنتونیو، و پاسکواله داشتند. در حقیقت این ما بودیم که گرمای احساسات و فوران افکار سراسر وجودمان را فراگرفته بود. اکنون که در حال نوشتن هستم می‌فهمم که فرناندو در آن زمان نمی‌توانست بیش از چهل‌وپنج سال داشته باشد و نونتزیا قطعاً چند سالی جوان‌تر بود

فکر کردم حتی لی‌لا، نتوانست از دنیای مادرم فرار کند. اما من باید بتوانم، دیگر نمی‌توانم مطیع او باشم. باید مادر را نادیده بگیرم، همان طور که خانم اولیویرو، وقتی به خانه‌مان آمد او را نادیده گرفت و هرچه را برایم خوب بود به او تحمیل کرد. خواستم از جا بلند شوم و مادرم مانعم شد، اما من بهترین دانش‌آموز زبان ایتالیایی، لاتین و یونانی بودم، با معلم دینی درافتاده بودم و قرار بود در همان مجله‌ای که آن پسر خوش‌قیافهٔ باهوشِ سال آخر دبیرستان در آن می‌نوشت، مقالهٔ من هم چاپ شود.