بریده‌هایی از کتاب امیلی و صعود (کتاب دوم)

شاید تو با خانواده‌ات بجنگی، قبولشان نداشته باشی و حتی از آنها متنفر باشی، اما همیشه چیزی تو را به آنها وصل می‌کند. انگار رشته‌های درونیتان به هم گره خورده، خون، همیشه غلیظ‌تر از آب است.

ارزشمندترین چیزی که در هر مدرسه‌ای باید یاد بگیری این است که خودت را بهتر بشناسی.

به شکست‌خورده‌ها رحم کن. اگر لازم شد بی‌رحمی‌ها و بدجنسی‌ها را مسخره کن ـ اما در مورد ضعف‌ها رحم داشته باش.»

خالقش دوستش داشت اما مخلوقاتش نه.

شاید تو با خانواده‌ات بجنگی، قبولشان نداشته باشی و حتی از آنها متنفر باشی، اما همیشه چیزی تو را به آنها وصل می‌کند.

امیلی صورتش را روی تختش گذاشته و از شدت خجالت و خشم و تحقیر، زار می‌زند. احساس می‌کرد قلبش شکسته و شخصیتش خرد شده است.

ترس چیز مخربی است و تقریباً از همهٔ اشتباهات و ناپسندی‌های دنیا پست‌تر است.

دوست دارم اسم روی قبرها را بخوانم و سنشان را حساب کنم و به همهٔ عشق‌ها و نفرت‌ها و ترس‌ها و امیدهایی که آنجا دفن شده‌اند فکر کنم. اندوهناک نیست، زیباست.

می‌گوید من باید (این یکی را خودش با تأکید گفته!) یاد بگیرم متمرکز باشم

امیلی گفت: «آنکه دیرباور است چه چیزها که از کف نمی‌دهد!» و بعد فکر کرد چه جملهٔ زیبایی گفته و آرزو کرد کاش دفتر جیمی‌اش پیشش بود تا آن را می‌نوشت.

کاش می‌شد همه‌چیز را آن طور که می‌بینم توصیف کنم!

خدا یک موجود خشمگین نیست. کسی که چنین حرفی می‌زند هیچ‌چیز از او نمی‌داند. قبول دارم که وقتی اشتباه می‌کنیم و عقلمان را به کار نمی‌اندازیم او ناراحت می‌شود، اما خشمگین نمی‌شود

یک دوست نادان، هزار بار خطرناک‌تر از دشمن آدم است

مثل اینکه هیچ فایده‌ای ندارد که بخواهیم مردم را راضی نگه داریم. فقط باید طبق عقاید خودمان زندگی کنیم.

رازها همیشه ناخوشایندند. زیبایی را کسی پنهان نمی‌کند. آنچه پوشیده می‌ماند همیشه زشت و بدشکل است.

تلاش ـ تلاش ـ ادامه بده ـ کلمات، کانال ارتباط تو هستند ـ آنها را مثل موم در دستت نرم کن ـ آن‌قدر ادامه بده تا همان چیزی را بگویند که تو می‌خواهی بگویی.

«تنها راه رسیدن، زخمی شدن پاها و به دندان گرفتن صخره‌هاست.»

جوان‌ها فکر می‌کنند پیرها احمقند و پیرها می‌دانند که جوان‌ها احمقند.

اگر لازم شد بی‌رحمی‌ها و بدجنسی‌ها را مسخره کن ـ اما در مورد ضعف‌ها رحم داشته باش.»

"خدا از این قشنگ‌تر هم می‌توانست خلق کند، اما نکرد."

نویسم. درضمن صبوری کردن را هم یاد می‌گیرم! گاهی از تکرار این جمله که "صبور باش و مقاومت کن" خسته می‌شوم. خیلی سخت است که نتیجهٔ پرهیزکاری‌ات را همان‌موقع نمی‌بینی.

با قلمم شفا می‌دهم، آسیب نمی‌زنم.

می‌دانی استار، تو خیلی زیبا نیستی اما چهره‌ات طوری است که باعث می‌شود آدم به چیزهای زیبا فکر کند و این موهبتی ارزشمندتر از زیبایی است.

هیچ جواب مناسبی برای حرفش پیدا نکردم. من معمولاً وقتی مخاطب ندارم، راحت‌تر می‌توانم جواب‌های دندان‌شکن پیدا کنم.

هیچ فایده‌ای ندارد که بخواهیم مردم را راضی نگه داریم. فقط باید طبق عقاید خودمان زندگی کنیم.

من دارایی هیچ‌کس نیستم، حتی به شوخی. و هرگز نخواهم بود.

ورای هر کلمه‌ای ـ همهٔ کلمات ـ چیزی که هروقت می‌خواهی آن را بگیری فرار می‌کند و با این‌حال چیزی که کف دستت باقی می‌ماند چیزی است که اگر دستت را به طرفش دراز نکرده بودی همان هم گیرت نمی‌آمد.

«این دختر عمیقاً عشق می‌ورزد، به‌شدت رنج می‌کشد و لحظات پرفرازونشیبی را تجربه می‌کند.»

می‌گوید: «از ذهنت پاکش کن، بچه جان. از قلبت پاکش کن. ترس یک‌جور اعتراف به ضعف است. چیزی که از آن می‌ترسید از شما قوی‌تر است یا خیال می‌کنید که هست، وگرنه از آن نمی‌ترسیدید. هیچ‌وقت این حرف امرسون را از یاد نبرید که می‌گوید "همیشه کاری را انجام بده که از انجام دادنش می‌ترسی".»

نکته: با یک لبخند مناسب، خیلی کارها می‌شود کرد. باید روی این موضوع دقیق‌تر کار کنم. لبخند دوستانه، لبخند سرزنش‌آمیز،‌ لبخند جدایی، لبخند ملتمسانه و لبخند معمولی.