کتاب امیلی در نیومون (کتاب اول)

نمی‌توانی خدا را دوست نداشته باشی. او خودِ دوست داشتن است.

بدترین کار این است که کسی از خدا ایراد بگیرد.

«فکر نکنم نود سال بعد از مردنم کسی به یاد من بیفتد.»

ـ خوب، مغزداشتن بهتر از زیبایی‌داشتن است؛ مغز برای آدم می‌ماند، ولی زیبایی نه.

نمی‌دانم بخشیدن مردم اصلاً فایده‌ای دارد یا نه. چرا، دارد. حداقل خیال خودت راحت می‌شود.

شب‌ها صدای طوفان را دوست دارم. خیلی دل‌چسب است که پتوها را دور خودت بپیچی و خیالت راحت باشد که سرمایش به تو نمی‌رسد

باز هم طلوع خورشید و آواز پرنده‌ها و درخشش ستاره‌های سفید زیر نور ماه و زوزهٔ باد، ذوق‌زده‌اش می‌کرد و کم‌کم داشت به این باور می‌رسید که اینجا هم زندگی می‌تواند شگفت‌انگیز باشد؛ شگفت‌انگیز و پر هیجان!

در بلر واتر شاعر خیلی کم است و مردم با خلق و خویشان آشنا نیستند. در ضمن آن‌قدر همه عادت کرده‌اند بی‌خود و بی‌جهت اعصاب خودشان را خرد کنند که وقتی یک بی‌خیال می‌بینند،‌ تعجب می‌کنند.»

نمی‌توانست گریه کند. اندوهش عمیق‌تر از آن بود که به خاطرش اشک بریزد.

می‌دانی چه چیزی تاریخ را می‌سازد؟ درد، شرم، خیانت، خون‌ریزی و دل‌شکستگی.

تا زمانی که به افسانه‌ها اعتقاد داشته باشی، نمی‌توانی پیر شوی.»

قوی و عاقل باش.

«چه عشق‌هایی که باید به دل راه بدهد! چه رنج‌هایی که باید بکشد! چه لحظات باشکوهی که باید پشت‌سر بگذارد!

رنگ از صورت کوچکش پرید و مردمک چشم‌هایش آن‌قدر گشاد شدند که تمام عنبیه را دربرگرفتند و چشم‌هایش را به رنگ سیاه درآوردند.

زندگی تکه‌ای اسرارآمیز و اعجاب‌انگیز از یک زیبایی پابرجا و ماندنیست.

هر عشقی بخشی از وجود خداست.

نمی‌توانی خدا را دوست نداشته باشی. او خودِ دوست داشتن است.

وقتی مردم دربارهٔ من نظر بدی دارند می‌توانم تحمل کنم، اما نظر بد خودم دربارهٔ خودم قابل تحمل نیست.

"عمر ما از روی ضربان قلبمان محاسبه می‌شود

نمی‌توانی خدا را دوست نداشته باشی. او خودِ دوست داشتن است.

آن‌قدر شور زندگی در تو هست که حالاحالاها زنده می‌مانی. هیچ نشانی از مرگ در تو نمی‌بینم.

امشب باران می‌بارد و از بالای سقف شیروانی صدایی شبیه به رقص پای فرشته‌ها به گوش می‌رسد.

مغزداشتن بهتر از زیبایی‌داشتن است؛ مغز برای آدم می‌ماند، ولی زیبایی نه.

بیا یک قراری بگذاریم، استار. هیچ‌وقت با هم خداحافظی نکنیم. فقط موقع رفتن لبخند بزنیم.

مرگ ترسناک نیست. جهان پر از عشق است. بهار به همه‌جا سرک می‌کشد و مرگ فقط بازکردن و بستن یک در است. آن طرف در هم چیزهای قشنگی هست.

«در بیشتر سال‌های عمرم تنها دوست‌هایم کتاب‌هایم بوده‌اند.

این‌همه زیبایی تا زمانی که آنها را روی کاغذ پیاده نمی‌کرد،‌ روی قلبش سنگینی می‌کردند.

زمان مثل مرهم است.

با اینکه چیز زیادی به تو نداده‌ام، اما دعایم را پشت‌سرت داری. پس می‌توانی جاهایی که من شکست خوردم موفق شوی، امیلی.

تاریکی و جن و پری‌ها وقتی کلی آدم دور و برت باشند، همهٔ ابهتشان را از دست می‌دهند. ولی اگر تنها باشی ـ وای، امیلی از وحشتی که در این ماجراها بود لذت می‌برد.