بریده‌هایی از کتاب امیلی در نیومون (کتاب اول)

نمی‌توانی خدا را دوست نداشته باشی. او خودِ دوست داشتن است.

بدترین کار این است که کسی از خدا ایراد بگیرد.

«فکر نکنم نود سال بعد از مردنم کسی به یاد من بیفتد.»

نمی‌دانم بخشیدن مردم اصلاً فایده‌ای دارد یا نه. چرا، دارد. حداقل خیال خودت راحت می‌شود.

باز هم طلوع خورشید و آواز پرنده‌ها و درخشش ستاره‌های سفید زیر نور ماه و زوزهٔ باد، ذوق‌زده‌اش می‌کرد و کم‌کم داشت به این باور می‌رسید که اینجا هم زندگی می‌تواند شگفت‌انگیز باشد؛ شگفت‌انگیز و پر هیجان!

ـ خوب، مغزداشتن بهتر از زیبایی‌داشتن است؛ مغز برای آدم می‌ماند، ولی زیبایی نه.

شب‌ها صدای طوفان را دوست دارم. خیلی دل‌چسب است که پتوها را دور خودت بپیچی و خیالت راحت باشد که سرمایش به تو نمی‌رسد

در بلر واتر شاعر خیلی کم است و مردم با خلق و خویشان آشنا نیستند. در ضمن آن‌قدر همه عادت کرده‌اند بی‌خود و بی‌جهت اعصاب خودشان را خرد کنند که وقتی یک بی‌خیال می‌بینند،‌ تعجب می‌کنند.»

نمی‌توانست گریه کند. اندوهش عمیق‌تر از آن بود که به خاطرش اشک بریزد.

می‌دانی چه چیزی تاریخ را می‌سازد؟ درد، شرم، خیانت، خون‌ریزی و دل‌شکستگی.

تا زمانی که به افسانه‌ها اعتقاد داشته باشی، نمی‌توانی پیر شوی.»

قوی و عاقل باش.

«چه عشق‌هایی که باید به دل راه بدهد! چه رنج‌هایی که باید بکشد! چه لحظات باشکوهی که باید پشت‌سر بگذارد!

رنگ از صورت کوچکش پرید و مردمک چشم‌هایش آن‌قدر گشاد شدند که تمام عنبیه را دربرگرفتند و چشم‌هایش را به رنگ سیاه درآوردند.

زندگی تکه‌ای اسرارآمیز و اعجاب‌انگیز از یک زیبایی پابرجا و ماندنیست.

هر عشقی بخشی از وجود خداست.

نمی‌توانی خدا را دوست نداشته باشی. او خودِ دوست داشتن است.

"عمر ما از روی ضربان قلبمان محاسبه می‌شود

من اصلاً به خوشگل‌بودن یا نبودنت فکر نکردم. به نظر تو یک ستاره حتماً باید خوشگل باشد؟

نمی‌توانی خدا را دوست نداشته باشی. او خودِ دوست داشتن است.

وقتی مردم دربارهٔ من نظر بدی دارند می‌توانم تحمل کنم، اما نظر بد خودم دربارهٔ خودم قابل تحمل نیست.

آن‌قدر شور زندگی در تو هست که حالاحالاها زنده می‌مانی. هیچ نشانی از مرگ در تو نمی‌بینم.

مغزداشتن بهتر از زیبایی‌داشتن است؛ مغز برای آدم می‌ماند، ولی زیبایی نه.

امشب باران می‌بارد و از بالای سقف شیروانی صدایی شبیه به رقص پای فرشته‌ها به گوش می‌رسد.

بیا یک قراری بگذاریم، استار. هیچ‌وقت با هم خداحافظی نکنیم. فقط موقع رفتن لبخند بزنیم.

مرگ ترسناک نیست. جهان پر از عشق است. بهار به همه‌جا سرک می‌کشد و مرگ فقط بازکردن و بستن یک در است. آن طرف در هم چیزهای قشنگی هست.

«در بیشتر سال‌های عمرم تنها دوست‌هایم کتاب‌هایم بوده‌اند.

این‌همه زیبایی تا زمانی که آنها را روی کاغذ پیاده نمی‌کرد،‌ روی قلبش سنگینی می‌کردند.

زمان مثل مرهم است.

تاریکی و جن و پری‌ها وقتی کلی آدم دور و برت باشند، همهٔ ابهتشان را از دست می‌دهند. ولی اگر تنها باشی ـ وای، امیلی از وحشتی که در این ماجراها بود لذت می‌برد.