کتاب همه‌ی آن‌چه همیشه می‌خواستیم

خودت هم خوب می‌دونی که لباس آدم نشون‌دهندهٔ بی بندوباری نیست. مثل این می‌مونه که بگی یکی که دامن کوتاه پوشیده یعنی حتماً یه منظوری داره.»

با مذهب یا آدم‌های مذهبی مشکلی ندارم، حتی آن‌ها که مستقیماً دربارهٔ دین و مذهب‌شان حرف می‌زنند؛ چیزی که نمی‌توانم تحمل کنم، دیدن آدم‌های ریاکاری است که به خودشان اجازهٔ قضاوت می دهند،

یادته روانشناس به‌مون گفت که قسمت قُدامی مغز پسرها تا وقتی به بیست‌وپنج‌سالگی برسن هنوز کامل رشد نکرده؟... به همین خاطر هم هست که معمولاً تجزیه‌وتحلیل‌های اشتباه می‌کنن.»

پدر یا مادر بودن واقعاً رُس آدم را می‌کشد، حتی اگر دو نفری در کارها سهیم باشند. تنهایی که دیگر افتضاح می‌شود

روانشناس به‌مون گفت که قسمت قُدامی مغز پسرها تا وقتی به بیست‌وپنج‌سالگی برسن هنوز کامل رشد نکرده؟... به همین خاطر هم هست که معمولاً تجزیه‌وتحلیل‌های اشتباه می‌کنن

این حالت برخلاف خانم‌های خانه‌دار دیگری بود که در بل‌مید زندگی می‌کردند و همیشه ماسک دروغین سعادت و خوشبختی به چهره داشتند. از آن دسته آدم‌هایی که در جواب سؤالات ساده که خیلی هم پاسخش برایت اهمیتی نداشت، مثل: «چه کارها می‌کنی؟»، همیشه می‌گفتند که چقدر زندگی‌شان راضی‌کننده و کامل است. «مشغول، مشغول، مشغول! خوشحال، خوشحال، خوشحال! همه چی خوب! مشغول، خوشحال و خوب!» دوستی داشتم که این جواب سطحی را می‌داد: «بهتر از عالی!» ازدواجش، بچه‌هایش، تعطیلات تابستانش، همه، همیشه بهتر از عالی بودند. حتی وقتی خیلی قاطع می‌گفتند «شکایتی ندارم!» وضع بدتر بود، چون می‌دانستم که شکایت دارند و عاقبت شکایت هم می‌کنند و به آن ادامه می‌دهند؛

پدرها وسایل‌شان را جمع می‌کردند و بیشتر وقت‌ها خانه را ترک می‌کردند، حالا یا می‌رفتند و خانواده‌ای جدید تشکیل می‌دادند و یا اینکه فقط می‌خواستند تنها باشند، اما مادرها همیشه در هر حالی در قاب تصویر باقی می‌ماندند.

پدر پاستور بین حرف‌هایش گفت: «عدالت فقط دربارهٔ این نیست که مجازات یک نفر چه باشد، بلکه دربارهٔ این است که او برای انسان شدن به چه چیزی نیاز دارد.»