کتاب خودت را تباه نکن؛ فکر و خیال بس است به زندگی‌ات برس

دِیل کارنِگی می‌گوید: «بیکاری باعث به وجود آمدن شک و ترس می‌شود. کار و عمل با خود اعتمادبه‌نفس و شجاعت می‌آورد. اگر می‌خواهید بر ترس غلبه کنید، وقت خود را صرف نشستن در خانه و فکر کردن نکنید، وارد جامعه شوید و کار کنید.»

نوع مکالمه‌ای که با خودتان دارید تأثیر عمیقی بر کیفیت زندگی‌تان می‌گذارد.

اپیکتت می‌گوید: «اگر می‌خواهید پیشرفت کنید، باید قبول کنید که مردم فکر خواهند کرد شما نادان و ابلهید.»

«خیلی ساده است. برای بهتر کردن دنیای درون خود باید شروع به عمل کردن در دنیای بیرون کنید. فکر و خیال بس است، به زندگی‌تان برسید.»

اپیکتِت می‌گوید: «خردمند کسی است که غم چیزهای نداشته را نمی‌خورد، بلکه برای داشته‌هایش شادی می‌کند.»

در واقع، فیلسوفان رواقی، مانند آرلیوس، معتقد بودند که رویدادهای بیرونی هیچ کنترلی بر ما ندارند. ما واقعیتمان را با ذهن خودمان می‌سازیم. «حس زخم‌خوردگی را پس بزن تا زخمت ناپدید شود.»

هرچه بیشتر به خود بگویید که انجام دادن کاری سخت است، واقعاً هم برایتان سخت‌تر به نظر خواهد آمد.

«بزرگ‌ترین موفقیت‌های ما از خطر کردن، ناراحتی و عدم اطمینان به دست می‌آیند.»

تقدیم به همهٔ انسان‌های افسرده و مظلوم، مادران تنها، پدران بیکار و انسان‌های مشتاق و بلندپرواز: من و شما مثل هم هستیم. شما موفق خواهید شد.

«وقتی تمایل زیاد باشد، جایی برای بزرگ شدن مشکلات و سختی‌ها باقی نمی‌ماند.» لحظه‌ای به این جمله فکر کنید. اگر شما مایل باشید آن حس تمایل را ایجاد کنید، دیگر اهمیتی ندارد که در زندگی چه مشکلاتی دارید و بر چه موانعی می‌خواهید غلبه کنید. آن حس کلید شما برای تلاش و قدم برداشتن به جلو، غلبه بر موانع و در نهایت پیشرفت و رسیدن به آن تغییری است که می‌خواهید در زندگی‌تان ایجاد کنید.

«شما با کارهایی که انجام می‌دهید تعریف می‌شوید، نه کارهایی که قرار است انجام دهید.»

به زبان ساده، نحوهٔ صحبت کردن ما دربارهٔ وضعیتمان بر روی دیدگاه، تجربه و عملکرد ما در آن وضعیت تأثیر می‌گذارد و تا حد زیادی بر نحوهٔ کنارآمدن با زندگی و مقابله با مشکلات کوچک و بزرگ‌مان اثر می‌گذارد.

اگر انجام دادن کاری برای ما سخت است، شاید به این دلیل است که باور داریم تنبلیم یا اینکه توانایی انجام آن کار را نداریم و هر بار که درنگ می‌کنیم یا کار را به تعویق می‌اندازیم، این عقیدهٔ خود را اثبات می‌کنیم

تئودور روزولت می‌گوید: «هنگام تصمیم‌گیری، بهترین کاری که می‌توانید بکنید این است که تصمیم درست بگیرید. اگر نشد، تصمیم غلط بگیرید؛ باز هم بهتر از آن است که هیچ کاری نکنید.»

برای تفکر، تفحص و تجربه کردن وقت کافی بگذارید. هیچ‌چیز مانند دانشی که خودتان به دست آورده‌اید، تأثیرگذار نیست

یکی از اولین اشتباهاتی که ما می‌کنیم صحبت کردن دربارهٔ کاری است که قرار است انجام بدهیم یا شغلی که در آینده می‌خواهیم داشته باشیم. حتی استفاده از کلماتی چون «باید» یا «تلاش» هم درست نیست؛ زیرا ما با این کلمات به طور ناخودآگاه برای انجام این کارها زمان تعیین می‌کنیم و این زمان تعیین‌شده قطعاً همین الان نیست.

اگر به احساسات خود اجازه دهید که همچنان شما را کنترل کنند، تنها چیزی که برایتان باقی می‌ماند پشیمانی خواهد بود و، به تدریج، به همان موقعیتی خواهید رسید که برایتان توصیف کردم. در بستر مرگ دراز می‌کشید و با خود فکر خواهید کرد: «اگر فلان کار رو می‌کردم چی می‌شد؟»

ناممکن زمانی به ممکن تبدیل می‌شود که شما باور داشته باشید واقعاً ممکن است.

این حرف‌هایی که دربارهٔ ناخودآگاه می‌زنیم فقط مشتی اراجیف روان‌شناسی نیستند. دانشمندان کشف کرده‌اند که افکار ما حتی می‌توانند ساختار فیزیکی مغزمان را تغییر دهند. این پدیده که انعطاف‌پذیری عصبی نام دارد، نحوهٔ تفکر ما دربارهٔ ذهن انسان را متحول کرده است. مغز ما به هنگام رشد، یادگیری و تجربه کردن چیزهای جدید در زندگی، دائماً، در حال چیدن و مرتب کردن مسیرهای عصبی‌ای است که افکار و رفتار ما را کنترل می‌کنند.

لحظه‌ای که دست از توقع داشتن بردارید و یاد بگیرید که همه‌چیز را همان‌طور که هست بپذیرید، روابط شما با دیگران به قدری بهبود می‌یابد که باورتان نمی‌شود.

زندگی شما در انتظار شما است تا بالأخره به خود بیایید.

هرچه بیشتر به خود بگویید که انجام دادن کاری سخت است، واقعاً هم برایتان سخت‌تر به نظر خواهد آمد.

شاید شما باهوش‌ترین انسان روی کرهٔ زمین باشید؛ اما اگر دست به کار و عمل نزنید، این هوش سرشار به هیچ دردی نمی‌خورد.

مارکوس آرلیوس می‌گوید: «میزان خوشبختی شما به کیفیت افکارتان بستگی دارد. بنابراین از افکارتان به خوبی مراقبت کنید و به عقایدی که با منطق و ارزش‌های شما همخوانی ندارند، توجهی نکنید.»

شاید از آن دسته افرادی باشید که اصرار دارند: «من با خودم حرف نمی‌زنم!» اما واقعیت این است که اکثر مکالمات شما با خودتان است و از همهٔ آن‌ها در خلوت ذهنتان لذت می‌برید.

نحوهٔ فکرکردن و صحبت کردن ما دربارهٔ تجربه‌هایمان نوع احساساتمان را دربارهٔ آن‌ها تغییر می‌دهد.

اپیکتت می‌گوید: «اگر می‌خواهید پیشرفت کنید، باید قبول کنید که مردم فکر خواهند کرد شما نادان و ابلهید.»

با مشکلات خود یکی‌یکی و به نوبت روبه‌رو شوید. زمان و نیرویی را که لازم است صرفشان کنید. جمع کردن آن‌ها روی هم در مردابی از سردرگمی فقط به شما فشار می‌آورد و کمکی نمی‌کند.

مارکوس آرِلیوس، فیلسوف رواقی، که بعدها امپراتور روم شد، گفته است: «این قانون را در آینده به یاد داشته باشید: وقتی که چیزی اوقات شما را تلخ می‌کند، نگویید بدشانسی آوردم، بگویید تحمل شایستهٔ آن، خوش‌شانسی می‌آورد.»

فقط قدم اول را بردارید. بعد یک قدم دیگر. بعد یک قدم دیگر.