کتاب موش ها و آدم ها

تو مجبور بودی، جورج. قسم می‌خورم که مجبور بودی.

فرض بگیر تو فقط باید این‌جا می‌نشستی و کتاب می‌خوندی. فقط می‌تونستی با نعل اسب بازی کنی تا این‌که هوا تاریک بشه، اما بعدش باید کتاب می‌خوندی. کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه، تا اون‌جا که همراهت باشه... بهت می‌گم..." کروکس شروع به گریستن کرد: "بهت می‌گم که یه آدم مریض می‌شه وقتی زیادی تنها می‌شه."

من آروز داشتم اگه پیر و از کار افتاده شدم یه کسی پیدا بشه و یه تیر بهم بزنه.

درختان چنار با شاخه‌های خمیده، بر روی برکه طاق زده‌اند.

کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه، تا اون‌جا که همراهت باشه...

من رو توی خوابگاه نخواستن، منم تو رو توی اطاقم نمی‌خوام." لِنی پرسید: "چرا تو را نخواستن؟" -"چون سیاه هستم. اونا اون‌جا ورق بازی می‌کنن، اما من چون سیاه هستم نمی‌تونم بازی کنم. اونا می‌گن که من یه آشغالم. خب، بزار بهت بگم، شما هم در نظر من آشغال هستین."

هیچ‌کس به بهشت نمی‌رسه، و هیچ‌کسی هم به زمینش نمی‌رسه. این فقط توی سرشونه. اونا تمام مدت درباره‌ش حرف می‌زنن، اما فقط توی خیالاتشونه.

یه آدم بعضی وقتا مجبوره کاری بکنه که اصلا فکرشو هم نمی‌کرده."

آبی رو که جریان نداره هرگز نباید خورد.

کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه.

کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه، تا اون‌جا که همراهت باشه...

هر کسی یه کم از یه زمین رو می‌خواد، نه خیلی. فقط چیزی که متعلق به خودش باشه. چیزی که بتونه روش زندگی کنه و کسی نتونه بیرونش کنه. من هرگز هیچی نداشتم. تقریباً در این ایالت برای همه محصول کاشتم، اما محصول خودم نبودن، وقتی هم که برداشت‌شون می‌کردم، هیچی مال خودم نبود.

اسلیم با نگاه عمیقی به جورج آرام گفت: "آدمای زیادی نیستن که با هم سفر می‌کنن" در فکر فرو رفت: "نمی‌دونم چرا. شاید هر کسی توی این دنیای لعنتی از دیگری وحشت داره."

کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه، تا اون‌جا که همراهت باشه... بهت می‌گم..." کروکس شروع به گریستن کرد: "بهت می‌گم که یه آدم مریض می‌شه وقتی زیادی تنها می‌شه."

درختان بید با هر بهار تازه و سبز می‌شوند،

فرض بگیر کسی رو نداشتی. فرض بگیر که نمی‌تونستی به خوابگاه بری و اجازه نداشتی ورق بازی کنی اون هم فقط به خاطر این‌که یه سیاه‌پوست هستی. اون موقع این رو چطور دوست داشتی؟ فرض بگیر تو فقط باید این‌جا می‌نشستی و کتاب می‌خوندی. فقط می‌تونستی با نعل اسب بازی کنی تا این‌که هوا تاریک بشه، اما بعدش باید کتاب می‌خوندی. کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه، تا اون‌جا که همراهت باشه... بهت می‌گم..." کروکس شروع به گریستن کرد: "بهت می‌گم که یه آدم مریض می‌شه وقتی زیادی تنها می‌شه."

من آدمایی رو دیدم که برای کارگری تنها به مزارع میرن. این خوب نیست. اونا تفریحی ندارن. همدم و هم‌صحبتی ندارن. بعد از مدت زیادی خبیث میشن. می‌خوان تمام مدت دعوا راه بندازن

کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه، تا اون‌جا که همراهت باشه...

چیزی که نداریم، چیزیه که تو می‌خوای.

کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه.

یه آدم بعضی وقتا مجبوره کاری بکنه که اصلا فکرشو هم نمی‌کرده."

هیچ‌کس به بهشت نمی‌رسه، و هیچ‌کسی هم به زمینش نمی‌رسه. این فقط توی سرشونه. اونا تمام مدت درباره‌ش حرف می‌زنن، اما فقط توی خیالاتشونه.

"آدمایی مثل ما، که توی مزارع کار می‌کنن، تنهاترین آدمای روی زمین هستن. خانواده‌ای ندارن. به جایی تعلق ندارن. اونا توی یه مزرعه کار می‌کنن، پولی به دست میارن و بعد میرن به شهر و اون پول رو حروم می‌کنن، و تا به خودت بیای دُم‌شون رو روی کولشون می‌گذارن و به یه مزرعه دیگه میرن. در آینده به خودشون میان و می‌بینن که هیچی ندارن."

آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه

آدم وقتی این‌جا تنها توی شب می‌شینه، شاید کتاب بخونه یا فکر کنه یا چیزایی مثل این. بعضی وقتا فقط فکر می‌کنه و هیچی برای گفتن به خودش نداره که مثلا این‌جوریه و یا این‌جوری نیست. شاید اگه اون کسی رو ببینه، ندونه که چطور باید باهاش برخورد کنه. آدم نمی‌تونه به دیگران رجوع کنه و ازشون بپرسه که آیا اونا هم این مساله رو درک می‌کنن یا نه. آدم هیچی نمی‌تونه بگه.

"نمی‌دونم چرا. شاید هر کسی توی این دنیای لعنتی از دیگری وحشت داره."

"اون آدم خوبیه، آدما برای خوب بودن نیاز ندارن که حتما احساسی داشته باشن. به نظر من بعضی وقتا برعکسه. یه آدم باهوش رو در نظر بگیر، گاهی این جور آدما اصلاً آدمای خوبی نیستن."

همچنان‌که گاهی اوقات پیش می‌آید، زمان یک لحظه از حرکت فرو ماند. منتظر و متوقف ماند، خیلی بیش‌تر از یک لحظه

فرض بگیر تو فقط باید این‌جا می‌نشستی و کتاب می‌خوندی. فقط می‌تونستی با نعل اسب بازی کنی تا این‌که هوا تاریک بشه، اما بعدش باید کتاب می‌خوندی. کتاب‌ها همیشه خوب نیستن، آدم یه نفر رو نیاز داره تا کنارش باشه، آدم اگه کسی رو نداشته باشه دیوونه می‌شه. فرقی نمی‌کنه که اون یه نفر کی باشه، تا اون‌جا که همراهت باشه... بهت می‌گم..." کروکس شروع به گریستن کرد: "بهت می‌گم که یه آدم مریض می‌شه وقتی زیادی تنها می‌شه.

"آدمای زیادی نیستن که با هم سفر می‌کنن" در فکر فرو رفت: "نمی‌دونم چرا. شاید هر کسی توی این دنیای لعنتی از دیگری وحشت داره."