بریده‌هایی از کتاب کریم آل عبا

ملاک بزرگی در مکتب پیامبر (ص) سن و سال نیست، بلکه قرب به خداست.

امیرالمؤمنین (ع) به فرزند خردسالش نگاه می‌کند و سپس سر به‌سوی آسمان بالا می‌گیرد: «شکر و سپاس برای خداوندی که در فرزندم همان علم و حکمتی را قرار داد که برای داوود (ع) و سلیمانِ نبی (ع) قرار داده بود.»

مرد عرب نگاهی پر از محبت و مهربانی به چهرهٔ حسن (ع) می‌کند و زیرلب می‌گوید: «شهادت می‌دهم که جانشین واقعیِ رسول خدا، پدرتان علی‌بن‌ابیطالب است و پس از او نیز شما لایق این مقام هستید.»

یکی از اصحاب نگاهی به چهرهٔ غرق در نورِ حسن (ع) می‌کند و می‌گوید: «به‌راستی که خداوند تمام کمالات و اسرار و علوم خود را به او بخشیده است.» بلال حبشی به سخن می‌آید: «آری، و چگونه این‌طور نباشد درحالی‌که او عضوی از اعضای پیامبر (ص) و پارهٔ تنِ اوست!»

مردم هنوز از خواب غفلت بیدار نشده‌اند. آن‌ها هنوز هم پسرِ هند جگرخوار را به جگرگوشهٔ رسول‌الله (ص) ترجیح می‌دهند.

اشک هنوز از چشم‌های غلام بند نیامده. بغض راه گلویش را گرفته. درحالی‌که دارد به رفتنِ امام‌حسن (ع) نگاه می‌کند با خودش می‌گوید: «او یقیناً مرد کریم و کریم‌زاده‌ای است.»

امام‌حسن (ع)، مرد شامی را در آغوش می‌گیرد و با خود به منزل می‌برد. افرادی که در کوچه نشسته‌اند هنوز از حیرت و شگفتی بیرون نیامده‌اند. رو می‌کنند به یکدیگر و می‌گویند: «به خدا قسم حسن‌بن‌علی همهٔ خصایص و خصلت‌های پیامبر را به ارث برده. به‌راستی او چگونه در مدتی کوتاه توانست با خلق‌وخویش، یک نفر را این‌گونه از گمراهی نجات دهد و به راه حق هدایت کند؟»

زیباییِ باطن و ظاهر حسن (ع) آن‌قدر هست که سبب می‌شود هر گوینده‌ای کلامش را قطع کند و تمامی حواسش به‌سوی او جلب شود؛ مخصوصاً پیامبر (ص) که بیش از همه می‌داند فرزند ارشد خانهٔ علی (ع) کیست و چه گوهرِ بی‌همتایی است.

«این خرمایی که تو خوردی به برکت دعای آن‌کسی است که تو امامت او را قبول نداری و پدرت زبیر را بر او برتری می‌دادی. فکر نکنم اگر زبیر اینجا بود و تا هزارسال دیگر هم دعا می‌کرد، حتی دانه‌ای رطب برای او سبز می‌شد.»

ارزش این تُحفه برای امام‌حسن (ع) نه به خاطرِ خودِ هدیه، بلکه به این دلیل است که می‌داند شیعیانش باآنکه دستشان تنگ است، باز به خود سختی می‌دهند و از دسترنجشان هدیه‌ای تهیه می‌کنند و برای او می‌آورند. هدیه‌ای که نشان‌دهندهٔ عشق و محبت آن‌ها به رسول‌الله (ص) و اهل‌بیتش است.

در میدان کرم و محبت هیچ‌گاه نمی‌تواند رقیب امام‌حسن (ع) شود