کتاب ۳۱۳ پیام از نهج البلاغه

آنکه اشتیاق بهشت دارد از شهوت دوری می‌کند و آنکه از آتش جهنم می‌ترسد کار حرام انجام نمی‌دهد. (نهج البلاغه، حکمت ۳۱)

بهترین بی‌نیازی، ترک آرزوست. (نهج البلاغه، حکمت ۳۴)

آنکه خود را تعلیم دهد و ادب نماید، به تعظیم سزاوارتر است از کسی که دیگری را تعلیم دهد و ادب بیاموزد. (نهج البلاغه، حکمت ۷۳)

بزرگ‌ترین حسرت‌ها در روز قیامت، حسرت خوردن مردی است که مالی را به گناه جمع کند و آن را شخصی به ارث برد که در اطاعت خدای سبحان بخشش کرد و وارد بهشت شد و گردآورنده اولی وارد جهنم. (نهج البلاغه، حکمت ۴۲۹)

بدانید که گشایش در مال از نعمت‌هاست و برتر از گشایش در مال، تندرستی است و برتر از تندرستی، تقوای قلب است. (نهج البلاغه، حکمت ۳۸۸)

بوی خوش، عسل، سوارکاری و نظر به سبزه، کسالت را بهبودی بخشد. (نهج البلاغه، حکمت ۴۰۰)

چه نیکوست فروتنی توانگران در برابر مستمندان برای به دست آوردن خشنودی خداوند و نیکوتر از آن خویشتن‌داری مستمندان است در برابر توانگران آن هم به سبب توکلی که بر خدا دارند. (نهج البلاغه، حکمت ۴۰۶)

با کسی که به تو سخن گفتن آموخته به تندی سخن مگوی و با کسی که راه نیکو سخن گفتن به تو آموخت بلاغت خود را به رخ مکش. (نهج البلاغه، حکمت ۴۱۱)

کار نیک انجام دهید و آن را هر مقداری که باشد کوچک نشمارید زیرا کوچک آن بزرگ و اندک آن فراوان است.

ارزش هر کس به اندازه همّت اوست.

هیچ ارثی چون ادب نیست. (نهج البلاغه، حکمت ۵۴)

هرکه به تو گمان نیک برد، چنان کن که گمانش درباره تو صادق شود. (نهج البلاغه، حکمت ۲۴۸)

انصاف، سبب زیادی یاران و دوستان می‌گردد. (نهج البلاغه، حکمت ۲۲۴)

هرکه دلی را شاد کند خداوند برای او لطفی قرار دهد که به هنگام بلا و مصیبت چون آبی بر او باریدن گرفته و تلخی مصیبت را بزداید.

روزی دو گونه است؛ روزی‌ای که تو آن را می‌جویی و روزی‌ای که آن تو را می‌جوید. (نهج البلاغه، حکمت ۳۷۹)

هرکه دلش شیفته دنیاست همواره گرفتار سه مشکل است، اندهی رها نشدنی، حرصی جدا نشدنی، آرزویی دست نایافتنی.

آنکه طمع را روش خود سازد، خود را خوار ساخته است. (نهج البلاغه، حکمت ۲)

راضی بودن و خرسندی، همنشین خوبی در زندگی است. (نهج البلاغه، حکمت ۴)

وقتی که بر دشمنت پیروز شدی، شکرانه پیروزی‌ات را بخشش او قرار ده. (نهج البلاغه، حکمت ۱۱)

چون عقل کامل گردد، سخن اندک شود. (نهج البلاغه، حکمت ۷۱)

آنکه خود را تعلیم دهد و ادب نماید، به تعظیم سزاوارتر است از کسی که دیگری را تعلیم دهد و ادب بیاموزد. (نهج البلاغه، حکمت ۷۳)