بریده‌هایی از کتاب بوق اشغال (جلد اول)

ضرب‌المثل مورد علاقه؟ هر ضرب‌المثلی که در جای خود درست بنشیند.

نظرتان راجع به جوانی که در حسرت نام است؟ دلسوزی.

رسانه در زمانه ما عمدتا یعنی همه چیز ضربدر دروغ، منهای دلسوزی، به علاوه تزویر، تقسیم بر مردم. هر چه این هنر افزون‌تر، جاذبه بیشتر.

زنانه‌ترین حسرت؟ آینه هم آینه‌های قدیم!

بهترین شعر؟ در اندرون من خسته دل ندانم کیست.

نظرتان راجع به خواب؟ همان نظر فروید. مجالی برای رسیدن به آنچه در واقعیت از آن دوریم.

زیباترین دیالوگ سینما؟ وقتی بن‌هور به مسالا گفت، چطور یک عمر فقط برای گرفتن انتقام زنده مانده است.

آخرین بار در چه تاریخی به باغ وحش رفتید؟ همین نیم ساعت پیش. چه دیدید؟ رانندگی همراه با ویراژ در بزرگراه.

آویزان شدن از کتاب‌ها را دوست دارم.

از دیدن عکس چاپ شده‌تان چه احساسی دارید؟ شباهت غریبی به من دارد.

نسبت عشق و سیاست؟ سیاست در این روزگار یک جور ایدز مودبانه است که مبتلایانش تلاش می‌کنند دیگران را هم مبتلا کنند. این مقوله چه نسبتی می‌تواند با عشق داشته باشد؟

گذران کودکی؟ دیوارهای بلند آجری، پدرم می‌گفت از نگاه همسایه‌ها محفوظ می‌مانید. عروسک بازی با متکاها.

شکسپیر گفت زندگی صحنه نمایش است، ما همه بازیگریم.

نسبت عشق و سیاست؟ سیاست در این روزگار یک جور ایدز مودبانه است که مبتلایانش تلاش می‌کنند دیگران را هم مبتلا کنند. این مقوله چه نسبتی می‌تواند با عشق داشته باشد؟

درآمد از در، خندان لب و گشاده جبین کنار من بنشست و غبار غم بنشاند فشرده حافظ محبوب را به سینه خویش دلم به سینه فرو ریخت تا چه خواهد خواند به ناز چشم فروبست و صفحه‌ای بگشود ز فرط شادی، کوبید پای و دست افشاند مرا فشرد در آغوش و خنده‌ای زد و گفت: «رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند.»

اگر از شما انتقاد کنند، چه عکس‌العملی نشان می‌دهید؟ اگر انتقاد سازنده باشد از آن استقبال می‌کنیم. یک مثال از انتقاد سازنده؟ بله. مثلا کسی به آدم بگوید: تو چقدر خوب هستی، سبیلت مثل سبیل شاه‌عباس است و امثال این طور انتقادات! ببخشید، در کدام کتاب انتقاد سازنده این طور تعریف شده است؟ در کتاب «تصورات و توقعات مقامات». این کتاب را از کجا می‌شود تهیه کرد؟ «روسای ادارات.»

اگر بشنوید یکی از دوستان شما از دست همسرش فرار کرده، به او چه می‌گویید؟ فیالیتنی کنت معک.

یک پیغام برای تماشاگران تئاتر و سینما در هزاره بعد؟ امان از همه آدم‌ها. دوست دارند جاودانه شوند.

سن دلخواه برای مرگ؟ هر وقت که از زندگی راضی بودم.

بهترین تداعی رنگ زرد؟ قدرت. سبز؟ امید و زندگی. خاکستری؟ ایثار. ارغوانی؟ رنگ ماورایی. سیاه؟ راز. سپید؟ آغاز. قهوه‌ای؟ زمین. آبی؟ افق. بی‌رنگی؟ عدم.

معتقدم وقتی بهترین جوان‌های خوشگل مملکت در جبهه‌ها کشته شدند، مرد ۶۳ ساله نباید از مرگ بترسد.

چه بسیار کتاب‌ها که به دلیل کمی وقت از خواندنشان محروم مانده‌ام. به خاطر این گناه بزرگ طلب عفو دارم.

چگونه مغول‌ها دلشان آمد به جای آنکه بخوانند، بسوزانند؟

اگر به خودم باشد و روزگار بگذارد، دوست دارم که عمده وقتم را به خواندن و نوشتن بگذرانم و اگر که خستگی‌ها و سردردها امان بدهد...

زندگی؟ خب مرگ تدریجیه.

چطور در ۷۰ سالگی روحیه عاشقانه‌سرایی را در خود زنده نگه داشته‌اید؟ اگر باور کنید، من هنوز کسی را که ۳۰ سال پیش دوست داشته‌ام، دوست می‌دارم. عشق تمام شدنی نیست و با سن و سال از بین نمی‌رود.

هنر با نظم سازگارتر است یا بی‌نظمی؟ بعضی‌ها بی‌نظمی را یکی از خصوصیات هنرمندان می‌دانند، در حالی که این طور نیست. همه کسانی که کاری را روی اصول انجام دهند، نتایج بهتری خواهند گرفت.

آیا سینما می‌تواند باری از دوش مردم بردارد؟ کار فرهنگی، تفسیر مادی ندارد

تکیه‌کلامی که خیلی دوست دارم، تکیه‌کلام مرحوم آیت‌الله کاشانی بود که به شوخی به همه می‌گفت: بی‌سواد. علاقه دارم به همین؛ اما جراتش را ندارم.

تقریبا از هرچه گفته‌ام، هرچه خواسته‌ام و هرچه پند داده‌ام، پشیمانم. عالم بی من و ما هم کارش لنگ نمی‌ماند.