کتاب اسرائیل و برخورد تمدن ها

پاره‌ای چنین می‌پندارند که اسرائیل یکی از ایالات متحده آمریکاست، در حالی که آمریکا در حقیقت یکی از ایالات متحده اسرائیل است. اسرائیل، خود آمریکاست در جلد صهیونیسم!

«فوزی سلوخ» وزیر خارجه لبنان پرونده قطوری آماده کرد تا به شورای امنیت سازمان ملل عرضه کرده، چهره واقعی آن رژیم را در برابر جامعه جهانی عریان کند. مقامات آمریکایی وی را تهدید کردند که در آن‌صورت کمک‌های خود را به لبنان قطع خواهند کرد و او به ناچار از این کار منصرف شد.

در دهه ۱۹۸۰ واشنگتن از آن رو به صدام میدان داده بود که ایران را ناتوان کند، در حالی که سال ۱۹۹۰ او را خطری برای دو متحد دیرین خود اسرائیل و سعودی می‌دید.

حزب‌الله به سرعت به صورت یک قدرت مقاومت بسیار موثر در جنوب لبنان ظاهر شد و توانست قوای اشغالگر اسرائیل را از لبنان بیرون کند اما حضور سوریه پس از بیرون راندن اسرائیل، مایه نگرانی واشنگتن و تل‌آویو شد.

در اواخر سال ۲۰۰۶ دنیا شاهد نوعی برادرکشی بی‌سابقه میان فتح و حماس شد که آرزوی ۵۰ ساله اسرائیل بود و تا آن زمان هرگز سابقه نداشت.

فراموش نکنیم که موفقیت نسبی اقلیت یهودی ایران و امتناع آنها از مهاجرت به اسرائیل با وجود پیشنهاد انگیزه‌های مالی از جانب حکومت اسرائیل و نیز گروه‌های لابی اسرائیل در آمریکا، بطلان قاطعی بر این ادعای اسرائیل است که می‌گوید حکومت ایران از سیاست ضد یهود بی‌رحمانه‌ای پیروی می‌کند.

به دنبال نهضت ملی شدن نفت، «دکتر مصدق» نخست‌وزیر ایران با شاه درگیر جنگ قدرت بود و به دنبال آن بر اثر کودتایی آمریکایی ـ انگلیسی از کار برکنار و محاکمه و زندانی شد و سپس تا آخر عمر در خانه خویش تحت نظر بود. اندک زمانی پس از سقوط مصدق، شاه که از کشور گریخته بود، به کمک «سیا» به ایران بازگشت و امتیاز نفت ایران را به یک کنسرسیوم بین‌المللی واگذار کرد که شرکت‌های نفتی آمریکایی، سهامدار عمده آن بودند.

از اوایل سال ۱۹۸۰ واشنگتن، همزمان به تسلیح ایران و عراق پرداخت تا بدین ترتیب دو کشوری که از دیرباز با یکدیگر اختلاف داشتند، طی جنگی خانمانسوز متقابلا همدیگر را نابود کنند. در این جنگ ۸ ساله ضربات مرگباری بر اقتصاد و نیروی انسانی دو طرف وارد آمد و صنعت نفت تقریبا متوقف شد.

بهانه رسمی واشنگتن برای اتخاذ سیاست خصمانه در برابر سوریه، ایران، لبنان، فلسطین و عراق، متاسفانه مورد بررسی و موشکافی بی‌طرفانه قرار نگرفته بود. هیچ‌یک از کشورهای فوق کمترین خطری را متوجه خاک اصلی آمریکا نکرده بودند و نیز اندک پیوندی با «القاعده» نداشتند. همچنین خطری متوجه کشوری چون اسرائیل نمی‌کردند که از موی سر تا ناخن پا به آخرین سلاح‌ها من‌جمله یک زرادخانه اتمی مجهز بود. ادعای آمریکا برای صدور «دموکراسی» به کشورهای فوق هم یک «بلوف سیاسی» بیشتر نبود و در هیچ منطقه‌ای به اندازه سرزمین‌های اشغالی، بیهوده بودن آن ثابت نشده بود که اسرائیل با اشغال چند دهه آن سرزمین، مانع تشکیل حکومت قانونی و حق حاکمیت برای مردمش شده است.

چه بوش پدر و چه جانشین او کلینتون، برنامه وسیعی را برای تضعیف و زبونی رژیم صدام و تحریک اقلیت‌ها در پیش گرفتند به این امید که در درازمدت رقیبی برای وی یافته و با کودتایی، او را سرنگون سازند.

طی ۳ روزی که به اجرایی شدن آتش‌بس مانده بود، اسرائیل ۲/۱ میلیون بمب خوشه‌ای ساخت آمریکا را بر مردم لبنان فرو ریخت. کاربرد این بمب‌های قدیمی و کهنه که فقط ۵۰ درصد موثرند آن بود که صدها هزار بمب ساچمه‌ای یا «مین نفرکش» به دست اسرائیل در جنوب لبنان کاشته شد و تا سال‌ها بعد جان هزاران غیرنظامی بی‌گناه در معرض خطر مرگ قرار گرفت. هدف اسرائیل از این اقدام روشن بود: فراری دادن غیرنظامیان از جنوب لبنان و منزوی کردن هرچه بیشتر رزمندگان حزب‌الله و تضعیف آنها در برابر حملات آینده اسرائیل به خاک لبنان.

شکست اسرائیل در حمله به حزب الله که چند ماه پیش روی داده بود نوعی عقب‌نشینی را برای کسانی رقم زد که طرفدار اعمال زور علیه ایران بودند. کسانی هم که استدلال می‌کردند بمباران ایران به قدرت یافتن مخالفان سیاسی و آغاز شورش در ایران منتهی خواهد شد، حرف خود را پس گرفتند.

عراق که بعد از دخالت نظامی آمریکا تاکنون نزدیک به یک میلیون نفر از مردمش قربانی شده‌اند، تا سال‌های سال با خون و آتش سر و کار داشته و به این زودی‌ها روی آرامش به خود نخواهد دید.

سلطه آمریکا بر ذخایر نفت عالم، حق وتوی مسلمی را در اختیار آن کشور قرار می‌دهد که بتواند رقبای اقتصادی خویش را کنترل کند. کشورهای آسیا و اروپا این هدف آمریکا را از مدت‌ها پیش دریافته‌اند و لذا تلاش برای دستیابی بر منابع نفتی مستقل را آغاز کرده‌اند. ریشه بسیاری از گرفتاری‌های خاورمیانه و آسیای مرکزی در همین جا است. مادام که مردم این مناطق، مطیع و بی‌طرف باشند، نقش فرعی و کم‌اهمیتی را در این قبیل بازی‌ها می‌توانند بر عهده داشته باشند.

ده سال تحریم یادشده، محرومیت‌های مرگباری را بر اکثریت مردم عادی عراق تحمیل کرد و مرگ بیش از یک میلیون نفر که بیشترشان کودک بودند، یکی از عوارض آن بود. بررسی «یونیسف» صندوق بین‌المللی کودکان سازمان ملل نشان داد که: در ۱۹۹۹ هر ماه به طور متوسط ۴۰۰۰ کودک زیر ۵ سال بر اثر تحریم‌ها می‌مردند و طی ۸ سال، جمع تلفات کودکان عراقی به ۵۰۰ هزار تن رسید.

تا قبل از هجوم آمریکا، هیچ عراقی نمی‌توانست بگوید که همسایه‌اش سنی است یا شیعه؟ واقعیتی که در حال حاضر ریشه تمام برخوردها و اختلافات خونین فرقه‌ای و قومی عراق است.

«عبدالاحد» در حالی که فوق‌العاده ناراحت و منقلب است، ادامه می‌دهد: من نوعی تجزیه بالقوه را در وطن خود می‌بینم. نوعی «بالکانی شدن» را میان جامعه شیعه و سنی مشاهده می‌کنم (بالکانی شدن، اصطلاحی سیاسی و دیرینه است و به تحریک سیاسیون اروپایی در مورد منطقه بالکان مربوط می‌شود به این معنی که برای سلطه بر آن منطقه، کشورهای قدرتمند، تنها راه غلبه بر یکپارچگی مردم آن دیار را در تجزیه آن سرزمین به کشورهای کوچک و ضعیفی چون صربستان، مونته‌نگرو، کرواسی، رومانی، بلغارستان و ... یافتند) چنین فرآیندی اگر انجام پذیرد، برنامه‌ای سردرگم و خونین خواهد بود.

ترس اسرائیل از عراق و ایران به‌خاطر آن است که می‌داند هر کدام از این کشورها وقتی قدرتشان به مرحله‌ای برسد که بتوانند با اسرائیل رقابت کنند، طبعا نفرتشان چنان افزایش خواهد یافت که می‌توانند به معمای ۶۰ ساله فلسطین و آوارگی آن مردم پایان دهند. به دلایل فوق است که اسرائیل می‌کوشد در مورد مقاصد تهران برای برنامه انرژی اتمی‌اش دست به مبالغه و اغراق زده و این کشور را متهم به «خطری برای صلح منطقه و عالم» کند. واشنگتن هم که تحت تاثیر چنین تلقین‌هایی است راه هر نوع نزدیکی با تهران را سد کرده است.

دلایل متعددی وجود دارد که چرا آمریکا و اسرائیل قبل از حمله به ایران، در هم شکستن مقاومت حزب‌الله را ضروری می‌دانستند. در صورتی که ایران قبل از حزب‌الله آماج حمله قرار می‌گرفت نه‌تنها هدف‌های درون اسرائیل در برابر موشک‌های دورپرواز ایران آسیب‌پذیر بودند، بلکه شهرهای شمالی اسرائیل اولین هدف موشک‌های کاتیوشای حزب‌الله می‌شدند و اگر اسرائیل همزمان به ایران و حزب‌الله حمله می‌کرد با عملایت تلافی‌جویانه دیگری هم روبه‌رو می‌شد و همزمان قادر به مقابله در سه جبهه نبود.

تجاوز تابستان ۲۰۰۶ اسرائیل به لبنان چه هدفی را برآورده کرد؟ هدف اصلی اسرائیل این بود که با بمباران بی‌لگام زیر ساخت‌های صنعتی، اجتماعی و کشاورزی لبنان بتواند مسیحیان و شیعیان آن کشور را علیه حزب الله به اتحادی خصومت بار وادار کرده، آنها را به جان هم اندازد و حزب‌الله را نابود کند ولی این بمباران‌ها نتیجه‌ای معکوس به بار آورد و مسیحیان و شیعیان به حمایت از حزب‌الله برخاستند.

«چامسکی» اضافه می‌کند که: «در مورد ایران، مسائل متعددی وجود دارد.» او در ۲۰۰۷ طی مصاحبه‌ای اعلام داشت: «اصلی‌ترین مورد این است که ایران کشوری مستقل است و استقلال برای آمریکا قابل تحمل نیست.

از منافعی که پایپز اشاره می‌کند یکی هم این بود که قیام داخلی عراق، سوریه و ایران را به گرداب آن سرزمین می‌کشاند و فرصت مناسب را در اختیار واشنگتن خواهد گذاشت تا به آن کشورها هم حمله کند. دیگر این که وقتی شیعه و سنی یکدیگر را می‌کشند به مردم غیرمسلمان آسیبی نمی‌رسد!

باید دانست که ایران بزرگ‌ترین اقلیت یهودی را در خارج اسرائیل دارد. فراموش نکنیم که موفقیت نسبی اقلیت یهودی ایران و امتناع آنها از مهاجرت به اسرائیل با وجود پیشنهاد انگیزه‌های مالی از جانب حکومت اسرائیل و نیز گروه‌های لابی اسرائیل در آمریکا، بطلان قاطعی بر این ادعای اسرائیل است که می‌گوید حکومت ایران از سیاست ضد یهود بی‌رحمانه‌ای پیروی می‌کند.

صدام در جنگ ۱۹۹۱ خلیج فارس زمانی آشکار شد که ده‌ها موشک «اسکاد» را به «تل‌آویو» شلیک کرد و نخستین رهبر عرب بود که از ۱۹۴۸ به این طرف، جرات چنین کاری را یافته بود.

آنان با اشغال خاورمیانه بعد از جنگ جهانی اول و دوم به جای اشغال کشورها که به جریحه‌دار کردن احساسات ملی منجر می‌شد، می‌کوشیدند با روی کار آوردن دیکتاتوری به نام «مرد نیرومند!» مقاومت مردمی را به دست آنان سرکوب کرده و با خیال راحت به استثمار منابع انسانی و زیرزمینی آن سرزمین‌ها ادامه دهند. اگر در مواردی «مرد نیرومند» از فرمان آنان سرپیچی می‌کرد، او را برداشته و مرد نیرومند دیگری را جانشین وی می‌کردند و ظاهرا نام آن را «تغییر رژیم» می‌گذاشتند.

قبلا دستگاه جاسوسی آمریکا تلاش کرد به کمک پاره‌ای از ارتشیان ایران، کودتایی را علیه حکومت اسلامی به راه اندازد و چون در این برنامه ناکام ماند تنها راه را در کمک نظامی و اطلاعاتی رو به افزایش به عراق یافت. علاوه بر این، عراق، از دیگر کشورهای عرب، نظیر سعودی و اردن و دیگران کمک‌های مالی فراوانی دریافت می‌کرد زیرا می‌پنداشتند صدام به نمایندگی از کشورهای اهل تسنن با خطر یک کشور شیعه‌مذهب غیر عرب مبارزه می‌کند. اما برخلاف مصالح آمریکا معلوم شد که صدام پس از جنگ به عنوان قوی‌ترین کشور منطقه بعد از اسرائیل درآمده است.

هجوم آمریکا به خاک عراق در سال ۲۰۰۳، تجاوز اسرائیل به لبنان در تابستان ۲۰۰۶، تهدیدات دائمی علیه ایران و احیای سیاست دیرینه آمریکا در ۲۰۰۶ مبنی بر تراشیدن ائتلافی سنی علیه آن‌چه تندروی شیعه می‌خواند همگی نشان داد که استراتژی اسرائیل چگونه نومحافظه‌کاران و حکومت بوش را اغوا کرد. ظاهرا واشنگتن، ناکامی سیاست خود در افغانستان را فراموش کرده است که چگونه برانگیختن گروه‌های جهادی در دهه ۱۹۸۰ و خروج سربازان شوروی از آن کشور، حامل پیام دردناکی برای خود آمریکا بود که تاکنون هم ضربات مرگبار آن، اعتبار آمریکا را بر باد داده است

با شکست امپراتوری عثمانی، اولین قدم «شریف حسین» این بود که خود را حاکم کل عربستان اعلام کرد ولی انگلیسی‌ها که به وجود منابع بیکران نفت در زیر شن‌های بی‌ارزش آن سرزمین آگاه بودند با علم کردن «عبدالعزیز ابن سعود»، شریف حسین را از حجاز بیرون رانده و به جزیره قبرس تبعید کردند به طوری که وی در ناکامی آنجا مرد!

وی در مقام سلطان فلسطین! طی قرارداد شرم‌آوری با «وایزمن» محدودیت مهاجرت یهودیان به فلسطین را لغو کرد و به دنبال آن سیل مهاجران «تشویقی و اجباری» یهودی به سوی آن سرزمین سرازیر شد که هنوز هم ادامه دارد. در آن تاریخ، جمعیت اقلیت یهودی، یک دهم کل جمعیت فلسطینیان بود. آزادسازی مهاجرت بدین منظور بود تا بتوان تعادل جمعیت را به سود یهودیان در فلسطین بر هم زد و به کیفر چنین جنایت بزرگی بود که یک میهن‌پرست فلسطینی او را به سزای خود رساند و ترور کرد.

آخرین برگ خیانت سران عرب را هم انورسادات با امضای قرارداد «کمپ دیوید» و بوسیدن دست «بگین» نخست‌وزیر اسرائیل و رهبر سابق گروه تروریستی «هاگانا» در تاریخ معاصر خاورمیانه رقم زد.