کتاب قدرت همزمانی

به نظر می‌رسد شرط سلامت عقل این باشد که توجه چندانی به دیدگاه دیگران در مورد خود نداشته باشیم. این‌که بگوییم دیدگاه و واکنش دیگران هیچ اهمیتی برای ما ندارند بدین معنی نیست که دیگران برایمان اهمیتی ندارند. بلکه هدف این است که ما دارای مرکز ارزش تزلزل‌ناپذیری در وجود خود هستیم و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را تضعیف یا تقویت سازد.

آبراهام لینکلن بعد از دیدن مردی که مجبور شده بود هرچه دارد بفروشد دلش به رحم آمد و از وی یک جعبه‌ی چوبی خرید. لینکلن هرگز نپرسید که داخل این جعبه چه چیزی هست. آن را در گوشه‌ای از خانه نگهداری کرد و آن را به دست فراموشی سپرد. بعدها لینکلن بر سر دوراهی عجیب و سردرگم‌کننده‌ای قرار گرفت: اینکه وارد حرفه‌ی وکالت شود یا خبرنگاری. در میانه‌ی این سرگردانی، ناگهان چشمش به جعبه افتاد و از سر بی‌میلی آن را گشود. این جعبه حاوی چندین جلد کتاب قانون بود. وی آن را به‌مثابه یک نشانه تلقی کرد و وارد حرفه‌ای شد که در نهایت او را به سمت سیاست و ریاست جمهوری هدایت کرد.

وقتی ما آماده یادگیری هستیم، معلم نمایان می‌شود.

«دوزخ همان چسبیدن به ایگو است.»

تمرین کنید که در مورد رویا صبور باشید، اجازه دهید هنگامی که آماده است، معنایش را برای شما آشکار کند.

هر لحظه‌ی این زندگی تو را می‌خواند؛ با گوش جانت گوش فرا ده! ویلیام شکسپیر، توفان

گاهی حضور فردی دیگر تنها روش ممکنی است که طی آن قطعه‌ی گمشده وجودمان یا گذشته‌مان پیدا می‌شود. دنیای ناشناخته‌ها همیشه وهم‌آور و وحشتناک است، بنابراین افراد و رویدادهای صحیح ما را برای رسیدن به مقصد یاری می‌کنند. این همان همزمانی است. تنها اشتباهی که از جانب ما رخ می‌دهد، مکث بیش از حد روی برخی از افراد یا نادیده‌انگاری برخی دیگر است. ما آنها را به صورت خود واقعی در نظر می‌گیریم نه آن شخص یا نیروی استعاری که ما را به جلو می‌راند یا تعقیب می‌کند.

شادمانی برتر زمانی رخ می‌دهد که دیگر با هر آنچه هست و هر آنچه رخ می‌دهد مخالفتی نداریم.

برخی از مسافران تایتانیک برای فرار از محکومیت سوار کشتی تایتانیک شده بودند؛ برخی نتوانستند خود را به کشتی برسانند، برخی به جای افراد دیگری سوار کشتی شدند؛ برخی به دلیل احساس خطری که به آنها الهام شده بود بلیط خود را کنسل کردند.

انسان‌ها، مکان‌ها و رویدادهای زندگی به ما همان چیزی را نشان می‌دهند که نیاز داریم بدانیم

همواره همزمانی مرا به سمت افراد جدیدی هدایت می‌کند که می‌توانند به من در بازسازی این ساختارهای فروپاشیده کمک کنند.

افراد صحیح در زمان صحیح و در مکان صحیح ظاهر می‌شوند،

بخش عمده‌ی دشواری در شناسایی اینکه چه کسی هستیم و برای چه احضار شده‌ایم، از برخی فرمان‌ها و دستورهایی که آن را درونی‌سازی کرده‌ایم نشأت می‌گیرد.

اگرچه من مسیر آزادی را به تو نشان دادم، خودت باید به تنهایی قدم در این مسیر بگذاری. گواتاما بودا

هرگاه واقعآ احساس خوشحالی می‌کنید، با خود بگویید «باشد که همه‌ی موجودات این شادمانی را همراه با من تجربه کنند.»

فهرستی از روابط خود تهیه کردم: نقطه قوت هرکدام از آن‌ها چه بوده است؟ چه چیزی حل‌نشده باقی مانده است؟ آیا بابت اشتباه خود مدیون دیگران هستم؟ اگر چنین است، باید تصمیم به جبران بگیرم.

من در زمان درست در مکان درست قرار دارم تا به نوبه‌ی خود تأثیری از خود بر جای بگذارم و طبیعت نیز با فراهم کردن این شرایط و تسریع در کل فرآیند از من حمایت می‌کند.

ما سرنوشت خود را نمی‌سازیم؛ ما فقط در آشکارشدن آن می‌توانیم دخیل باشیم.

به گفته‌ی ماری لوییس ون فرانز، «ما در دنیای «خویشتن»، با کسانی ملاقات می‌کنیم که به آنها تعلق داریم» اینکه ما دقیقآ همان کسی را پیدا می‌کنیم که ما را به خودمان باز می‌شناساند، همان همزمانی است.

باید با رویاها مانند دوستان زندگی کرد، نه اینکه همچون بیماران مورد تجزیه و تحلیل قرار بگیرند.

در زندگی انسانی نیز ما دقیقآ همان چیزی را پیدا می‌کنیم که به آن نیاز داریم و در نهایت به موجوداتی با آگاهی روان‌شناختی و معنوی تبدیل می‌شویم.

این‌که بگوییم دیدگاه و واکنش دیگران هیچ اهمیتی برای ما ندارند بدین معنی نیست که دیگران برایمان اهمیتی ندارند. بلکه هدف این است که ما دارای مرکز ارزش تزلزل‌ناپذیری در وجود خود هستیم و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را تضعیف یا تقویت سازد

بوته‌های درخت توسکا در کرانه‌های رودخانه‌های برفی می‌روید؛ یعنی در شرایطی که مورد حمایت خاک نیست. این گیاه خود را از طریق هوا و نیتروژن بارور می‌سازد. هر برگی که در فصل پاییز روی زمین می‌افتد، همراه با نیتروژن زمین را بارور می‌کند و زمینه را برای تشکیل جنگل توسکا در آینده‌ای نزدیک فراهم می‌آورد. وقتی طبیعت هیچ حمایتی از ما نمی‌کند، ما نیز از همین مهارت برخوردار هستیم که نیازهای خود را از طریق هوا تأمین کنیم. این همان توفیق همزمانی است. امیلی دیکنسون این حالت را چنین توصیف می‌کند: «چیزی (در وجود ما) خود را با نیمه‌های شب وفق می‌دهد.» ذات و فطرت ما انسان‌ها نیز چرخه‌ی همزمان فصل‌هاست، سپیده بعد از سیاهی شب، جزر دریا بعد از مد دریا، رنگین‌کمان بعد از توفان، برخاستن بعد از افتادن. امور انسانی ما نیز از چنین ظرافیت‌هایی برخوردار است.

فرافکنی باعث می‌شود هر آنچه را که در وجود خود نفی می‌کنیم در وجود دیگری ببینیم،

باشد که من هرگز شادی دیگری را از بین نبرم.

باشد که همه انسان‌ها راه صلح را برگزیده و هر موجود زنده‌ای را مقدس بپندارند.

من به این مسیری که از قلب نشأت می‌گیرد بله می‌گویم.

به خوبی می‌دانم که کسی مرا دوست دارد و من نیز می‌توانم او را دوست داشته باشم.

در واقع، آنچه قابلیت از دست رفتن را داشته باشد، در هر صورت باید رها شود.

هیچ رویایی معنای واحدی ندارد. معنی رویا ممکن است با گذر زمان تغییر کند. اجازه دهید که رویاها خود را آشکار کنند.