کتاب سرود رستگاری

۲. فرزانه کسی است که هشیاری‌اش آسیب ندیده از شهوات، آن که مسلط است بر خود، با آهستگی است و پاک، و بی‌چیز، آن که فارغ است، کم‌خوار است، آرام است و پایدار، و پناهیده در من.

دم واپسین: دم مردن. در هند، بر اساس باوری که در بهگودگیتا بیان شده معتقدند که اندیشه آخرین در ذهن میرنده هستی آتی او را تعیین می‌کند. بازگشت مجدد او بر اساس فکر دم واپسین او تعین پیدا می‌کند. ترک علائق و کشتن آرزو از همین روی لازم می‌شود. این، البته، در مورد کسی که به دانش خود دست یافته صادق نیست.

تو را نه مادری است، نه پدری، نه فرزندی، نه دوستی، نه خویشاوندی. تو را نه خوشایند است و نه ناخوشایند. این تاسه و هراس از چیست در ذهن تو؟

نه وداهایند، نه جهان‌ها؛ نه خدایانند، نه قربان‌ها. قطعآ نه مراتبی هست، نه مراحل زندگانی، نه خانمان، نه تولد. نه راه دود است و نه راه نور. تنها حقیقت برین هست، برهمن همگون.

جسته از دام امید و رسته از آئین‌های پالاینده، مرد رستگار غریق در مطلق است. چنین، برخاسته از سرهستی، اوست حقیقت، پاک و بی‌آلایش.

۱۹. حقا که حقیقتی، بر کنار از تغییر، آرمیده و یکتا، از خمیره آزادی. نه تو را وابستگی است و نه بیزاری. دریغا که در رنج و شکنجی به آرزومندی چیزها.

خود نه در بند آفرین نکوست و نه نفرین نکوهیده. مرا نشاید کردوکار این سرایی یا آن سرایی. هستی را پاکی به یکسان می‌برازد، پاکی پاک و پاکیزه. چرا تو که همانا همگانی، به دل گریانی؟

تو یگانه‌ای با دورترین ستاره و کوچک‌ترین تیغه علف.

خوشخویان (ساتویک) ستاینده خدایانند؛ تندخویان (راجاسیک) ستاینده منش‌ها و نوابغند؛ بدخویان (تاماس) ستاینده اشباحند و ارواح. بهگودگیتا

حتا از یگانگی و وحدت نمی‌توان در مورد خود سخن گفت، از آن‌جا که متضمن چندگانگی است.