بریده‌هایی از کتاب گام های موفقیت در پرتو قرآن کریم

دین و دل به یک دیدن باختیم و خرسندیم در قمار عشق ای دل کی بود پشیمانی؟

همچنین امام‌صادق (ع) می‌فرماید: «کانَ أَکثَرُ عِبَادَةِ أَبِی ذَرٍّ رَحِمَهُ اللهُ التَّفَکرَ وَ الِاعْتِبَارَ». بیشترین عبادت ابوذر، خدایش او را بیامرزد، تفکر و عبرت‌گرفتن بود.

وقتی انسان به مقام «إِنَّا لِلهِ» رسید، آن‌گاه مستوجب خطاب «بَشِّرِ الصَّابِرینَ» می‌شود. اگر «اِنّا ِالَیهِ راجِعُون» را لحظه‌به‌لحظه ببینیم و این رجوع را از جان درک کنیم، همیشه پذیرا و مشتاق دیدار خداوند سبحان خواهیم بود.

حقیقت تفکر، طلب‌کردن علمی است که واضح و روشن نیست از مقدماتی که ما را به آن علم می‌رساند. مانند زمانی که شخصی فکر کند آخرت، باقی و دنیا فانی است. لذا برای او علم حاصل می‌شود که آخرت بهتر از دنیاست. درنتیجه، (این تفکر) او را وادار به تلاش و کار برای آخرت می‌کند.

قرآن ویژگی اصلی حیات نباتی و زندگی گیاهی را رشدونمو دانسته و شاخصهٔ اصلی حیات حیوانی را غریزه و حرکت معرفی کرده است. درمقابل، مشخصهٔ عمدهٔ حیات انسانی تفکر و اندیشه است.

باده در جوشش گدای جوش ماست چرخ در گردش، گدای هوش ماست

آری، ذکر درمان درد آدمی است و همان‌گونه که فکر معرفت می‌آورد، ذکر نیز محبت به همراه دارد.

«تَفَکرُ ساعَةٍ خَیرٌ مِنْ عِبادَةِ سَنَةٍ». یک ساعت تفکر از یک سال عبادت بهتر (و برتر) است. حضرت ثامن‌الحجج (ع) نیز در سخنی بسیار زیبا می‌فرماید: «لَیسَ الْعِبَادَةُ کثْرَةَ الصَّلَاةِ وَ الصَّوْمِ إِنَّمَا الْعِبَادَةُ التَّفَکرُ فِی أَمْرِ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ». عبادت به فزونی نماز و روزه نیست. همانا عبادت تفکر در امر خدای عزوجل است.

فصل قوام وجود آدمیان، معرفت و محبت است. عشق و آگاهی دو عامل اصلی هستند که آدمی را انسان می‌کنند. خیمهٔ وجودی آدمیان توسط معمار حیات و آفریدگار کائنات برپایهٔ همین دو مؤلفهٔ اساسی بنیاد نهاده شده است.