بریده‌هایی از کتاب گئورگ ویلهلم فردریش هگل؛ پدیدارشناسی روح

«برای اینکه به‌درستی بفهمیم چه می‌خواهیم انجام دهیم، باید بفهمیم چگونه به جایی که اکنون در آنیم رسیده‌ایم».

خداناباوریِ هگل عطیه‌ای از جانب خداوند است.

که از سودمندی پرداختن به دیدگاه‌های پیشینیان به منظور کشف سویه‌های جدیدِ بحث یا اطمینان یافتن از موضع خود می‌گوید،

یعنی آن شیوه‌های گوناگونی را که ما (یا من) سعی کرده‌ایم با آن‌ها جهان اطرافمان را درک کنیم

فهمیدنِ نظام هگل تقریباً به دشواریِ قورت دادنِ یک اسب است. به همین دلیل مبتدیان بهتر است با یک مگس شروع کنند و آن‌قدر تمرین کنند تا به سطح چیزهای صعب‌الهضم‌تر برسند.

یک فرد واحد نمی‌تواند اخلاقاً از پس جهانی بی‌اخلاق برآید، از پس جهانی که فاقد آیین اخلاقیِ مشترکی است که در قوانین و نهادها تجسم یافته باشد.

این زیست عرفی چگونه ظهور می‌کند؟ هگل در این مورد حرفی نمی‌زند. او این ادعای آنتیگونه را نقل می‌کند که قوانین نانوشته‌ی خدایان «مربوط به دیروز و امروز نیستند، بلکه ازلی‌اند، گرچه هیچ یک از ما نمی‌تواند بگوید که از کجا آمده‌اند»

مدت‌ها پیش از نیچه، هگل اعلام می‌کند که «خدا مرده است»

چیستیِ خدا مطابق با ماهیت انسان‌هاست، چرا که خدا فرافکنیِ انسان است. نگاه مصریان، یونانیان و مسیحیان نگاه متفاوتی به خدا دارند. کدام از یک از آن‌ها برحق است؟ این سؤال پاسخی ندارد