بریده‌هایی از کتاب اعتراف

تو می‌روی برای آتش هیزم بیاوری و یادت نیست از من چقدر دووور شده‌ای...

انتهای این جاده نه به بخارا می‌رسد نه به سمرقند. حافظ! من انتهای این جاده را به خالِ هیچ هندویی نمی‌بخشم! انتهای این جاده پیچ‌های تند ِگیسوان ِنگاری‌ست بر شانه‌های بیمناکِ دخترکی تنها...