کتاب نشانه

تنها چیزی که چشم‌انتظارم بود، خودم بودم.

زندگی عجیب نیست؟ اول از چیزی فرار می‌کنی؛ همان نقطه‌ای که آغاز همه‌چیز است و بعد وقتی آن نقطه دوباره در افق نزدیک می‌شود، تازه می‌فهمی اصلاً از آن فرار نمی‌کردی. در تمام این مدت داشتی به‌طرفش می‌دویدی.

بیان احساساتم نقطه‌ضعف نبود؛ گران‌بهاترین هدیه‌ای بود که می‌توانستم به آن‌ها بدهم.

آن خاطره، یعنی دریافت جایزه، مُهر تأییدی بود بر اینکه اگر به موفق‌شدن ادامه می‌دادم، لازم نبود کسی حقیقت را بفهمد. این‌طور توانستم پنهان‌کاری را ادامه دهم.