کتاب شجاعت معمولی بودن

آدم‌های جلو فقط جلو هستند و آدم‌های عقب فقط عقب. وسواس دربارهٔ جلوتر یا عقب‌تر بودن، از مقایسهٔ دائمی خود با دیگران سرچشمه می‌گیرد؛ و هیچ نیازی به این کار نیست. اگر بتوانید جلو یا عقب بودن را رها کنید و بپذیرید تا زمانی که تلاش می‌کنید، راه‌رفتن در هر نقطه از این سطح هموار و همان کسی بودن که هستید اشکالی ندارد، نه‌تنها شیوه‌های متفاوت حرکت، بلکه راه‌های گوناگون زندگی را نیز خواهید پذیرفت. این گامی اساسی برای رهاشدن از ترسِ معمولی‌بودن است.

چنان‌که دیدیم، وقتی خودتان را دوست داشته باشید، می‌توانید روابطی استوار بسازید. اما کسانی که از آسیب دیدن می‌ترسند، تصمیم می‌گیرند نباید خودشان را دوست داشته باشند و به این ترتیب بیرون از روابط می‌مانند؛ یا دست‌کم از ورود فعالانه به آنها خودداری می‌کنند. برای نمونه، کسی که خود را گرفته و غمگین می‌داند و دیگران هم همین را به او می‌گویند، نمی‌تواند یک‌شبه به‌سادگی به فردی شاد تبدیل شود. این کار ناممکن نیست، اما آسان هم نیست. حتی اگر بخواهد سرزنده‌تر باشد، نمی‌داند پس از تغییر چه اتفاقی خواهد افتاد و نمی‌تواند ناگهان درست به نقطهٔ مقابل کسی تبدیل شود که همیشه بوده است.

کسانی که می‌کوشند خاص باشند، اغلب بیش‌ازحد سخت کار می‌کنند، اما در جایی از درونشان احساس حقارت را با خود حمل می‌کنند. این احساس هنگام پرداختن به کار مانند لنگر عمل می‌کند: بیشتر تلاش‌کردن درحالی‌که احساس حقارت را در خود نگه داشته‌اید، شبیه گازدادن به موتور قایقی است که لنگرش آن را در جای خود نگه داشته است.

خود را از انتظارات دیگران آزاد کنید